ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΞΕΝΟΙ: ΤΙ ΨΗΦΙΖΟΥΝ ΣΤΗ 2Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΤΟΥΣ, ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Πέρασαν το κατώφλι της χώρας μας πριν αρκετά χρόνια και με προσωπική φιλοδοξία μία καλύτερη τύχη. Επαγγελματική και συνεπώς, οικονομική. Άλλοι πέρασαν τα ελληνικά σύνορα για να αποφύγουν εμφύλιες συγκρούσεις στην πατρίδα τους και άλλοι, περισσότερο από τύχη, λόγω του/της συζύγου. Σε κάθε περίπτωση, το κυνήγι της ευτυχίας δεν ήταν πάντα εύκολος δρόμος.

Το WE του NEWS 247 συνομίλησε με εννιά μετανάστες, μία ανάσα πριν τις εκλογικές κάλπες, προκειμένου να αφουγκραστεί ποιά τα κριτήριά τους για την επιλογή δημάρχου/περιφερειάρχη, αλλά και προκειμένου να ακούσει τι θα ήθελαν να αλλάξει στην πόλη που ζουν.

Σε τί υστερούν οι αθηναϊκές γειτονιές από άλλες του εξωτερικού και πόσο αποκρουστική είναι η ελληνική γραφειοκρατία και η “ανομία” – όπως υποστηρίζουν – στα μάτια τους; Και τελικά, γιατί ζώντας στην Ελλάδα πέντε χρόνια και εκπληρώνοντας τις φορολογικές σου υποχρεώσεις, εξακολουθείς να διαπραγματεύεσαι την ελληνική υπηκοότητα, με το κράτος να σε αντιμετωπίζει ως πολίτη δεύτερης κατηγορίας ή αλλιώς, ως ανθρώπινο δυναμικό ενός κατώτερου Θεού;

“Επιτέλους ψηφίζω, 16 χρόνια μετά”, αναφωνεί ο Ρασίντ Αλί από τη Συρία

Ο δικηγόρος Rachid Ali (Ρασίντ Αλί) έχει έναν πολύ σημαντικό λόγο να αδημονεί για τις φετινές εκλογές. Πέρασαν 16 χρόνια από τότε που για πρώτη φορά πέρασε το κατώφλι της χώρας μας από την πόλη Άφριν στο Χαλέπι της Συρίας και είναι οι πρώτες εκλογές που θα σταυρώσει τους υποψηφίους της αρεσκείας του, αφού έχει πλέον στα χέρια του την επίσημη «βούλα» της ελληνικής υπηκοότητας. Ταλαιπωρία και γραφειοκρατία. Αυτές τις δύο έννοιες ετοιμάζεται να αφήσει έξω από το παραβάν της Κυριακής.

«Αισθάνομαι δικαιωμένος που για πρώτη φορά θα συμμετάσχω στην πολιτική ζωή της χωράς που ζω και εργάζομαι από το 1998. Τόσα χρόνια στερούμαστε πολλών δικαιωμάτων, αλλά πλέον νιώθω ότι με αυτόν τον τρόπο, θα συμβάλουμε στην κοινωνική συνοχή του τόπου, προβάλλοντας τη διαφορετικότητα, επενδύοντας στην αγάπη και καταπολεμώντας τα στερεότυπα της ξενοφοβία και του μισούς». Με τι κριτήριο ψηφίζει στις φετινές εκλογές; «Την πλήρη διαφάνεια και νομιμότητα, χωρίς προκαταλήψεις και διακρίσεις λόγω προέλευσης, θρησκεύματος ή χρώματος. Η Ελλάδα σε αυτό υστερεί σε σχέση με τα λοιπά ευρωπαϊκά κράτη».  Αν και η κουρδική καταγωγή του αποτέλεσε εμπόδιο να εξελίξει τα όνειρά του στη χώρα του και στην Ελλάδα βλέπει ακόμα βασικά μειονεκτήματα: «Η γραφειοκρατία και η ανομία. Και με πιάνει λύπη όταν σκέφτομαι ότι αυτή η χώρα, με τόσο βαθύ ιστορικό παρελθόν και πολιτισμό, υποφέρει από κρίση».

“Ξένος στη δεύτερη πατρίδα μου”, αισθάνεται ο Σαγέντ Μοχαμάντ Τζαμίλ από το Πακιστάν

«Οι Έλληνες γνωρίζουν από ξενιτιά και τον πόνο που αυτή προκαλεί και με ελάχιστες εξαιρέσεις (π.χ. ναζιστικές ομάδες) στέκονται στο πλευρό μας. Βέβαια, δεν μπορούμε να πούμε το ίδιο για την Πολιτεία. Στην Ευρώπη και άλλες αναπτυγμένες χώρες έχουν καταλάβει τον σημαντικό ρόλο των μεταναστών στην τοπική κοινωνία. Στην Ελλάδα οι νόμιμοι μετανάστες που ζουν, εργάζονται και φορολογούνται από το κράτος δεν μπορούν να πουν το ίδιο. Ούτε αυτοί, ούτε και τα παιδιά τους αισθάνονται πως είναι αποδεκτοί, αφού δεν τους αναγνωρίζεται καν το δικαίωμα ψήφου στις εκλογές. Επί Κυβερνήσεως Παπανδρέου είχε ψηφιστεί νόμος, ώστε οι νόμιμοι μετανάστες να έχουν το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι και τα παιδιά των μεταναστών που γεννήθηκαν και μορφώθηκαν στην Ελλάδα να αποκτούν ελληνική ιθαγένεια. Δυστυχώς, αυτός ο νόμος καταργήθηκε, γεγονός που θεωρούμε πολύ άδικο. Οι υποψήφιοι δήμαρχοι, περιφερειάρχες και ευρωβουλευτές όλων των παρατάξεων θα πρέπει να επανεξετάσουν το θέμα των νόμιμων μεταναστών, ώστε όλοι μαζί να βοηθήσουμε αυτόν τον τόπο να ορθοποδήσει. Τα προβλήματα λύνονται με συνεργασία, κατανόηση και αλληλοσεβασμό», αναφέρει ο Σαγέντ Μοχαμάντ Τζαμίλ (Syed Mohammad Jamil), μετανάστης από το Πακιστάν που ζει και εργάζεται στην Ελλάδα τα τελευταία 42 χρόνια.

«Η Ελλάδα για εμένα και την οικογένειά μου είναι η δεύτερη πατρίδα μας», αναφέρει ο ίδιος που αυτή την περίοδο τελεί πρόεδρος του Πολιτιστικού Συνδέσμου Ελλάδας – Πακιστάν και σε συνεργασία με τους αρμόδιους φορείς δραστηριοποιείται στην ενημέρωση μεταναστών για διάφορες νομικές διατάξεις κ.ά. , ενώ διοργανώνει μουσικές συναυλίες και φεστιβάλ, ώστε να γνωρίσουν οι Έλληνες τον πολιτισμό και την κουλτούρα του Πακιστάν.

“Δώστε έμφαση σε εκπαίδευση και ιατρική περίθαλψη”, ζητά η Μαρία Χιόνη από τον Καναδά

H Μαρία Χιόνη γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Μόντρεαλ του Καναδά, αλλά ζει στην Ελλάδα τα τελευταία 19 χρόνια. Είναι καθηγήτρια Αγγλικών στο 2ο πρότυπο πειραματικό Γυμνάσιο Αθηνών και καθηγήτρια Ιατρικής Αγγλικής Ορολογίας και δεξιοτήτων στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και στο Exelixis Institute. Η χώρα μας ήταν και είναι το σπίτι της. «Από τότε που γεννήθηκα έχω ελληνική υπηκοότητα, εξαιτίας των γονιών μου. Και ερχόμουν εδώ, σχεδόν κάθε δύο χρόνια».

Στις φετινές εκλογές ψηφίζει με γνώμονα δύο και μοναδικούς παράγοντες: Την εκπαίδευση και την περίθαλψη. «Εάν ο υποψήφιος φροντίζει τα σχολεία της περιοχής και παρέχει υπηρεσίες υγείας στους ανασφάλιστους δημότες, τότε με έχει κερδίσει». Στις ευρωεκλογές; «Μοναδικό κριτήριο είναι να μπορεί κάποιο κόμμα να υποστηρίξει σθεναρά τα συμφέροντα της Ελλάδος απέναντι στην Ευρώπη». Όσο για την συμμετοχή της ελληνοκαναδικής κοινότητας στα κοινά, η ίδια αναφέρει: «Οι Ελληνοκαναδοί σχεδόν ποτέ δεν κάνουν δημόσιες πολιτικές συζητήσεις. Έχουν άλλη νοοτροπία. Αυτό δεν αποκαλείται αδιαφορία. Μάλιστα, κάποιοι από τους Ελληνοκαναδούς που γνωρίζω προσωπικά, κατεβαίνουν υποψήφιοι στις δημοτικές εκλογές. Τα ποσοστά συμμετοχής στο εκλέγειν και εκλέγεσθαι έχουν παραμείνει σταθερά τα τελευταία χρόνια».

“Άνοιξαν τα σύνορα, ας ανοίξει και ο δρόμος προς τις κάλπες”, απαιτεί η Ναταλία Κούζμπα από την Μολδαβία

«Από τις 28 Απριλίου άνοιξαν τα σύνορα προς τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης που έχουν υπογράψει τη συνθήκη Schengen για όλους τους πολίτες της Μολδαβίας, από όπου κατάγομαι. Mπορούμε να ταξιδέψουμε ελεύθερα στη Ρουμανία, τη Βουλγαρία, την Κροατία και την Κύπρο, αλλά και σε τέσσερις μη ευρωπαϊκές χώρες: τη Νορβηγία, την Ισλανδία, την Ελβετία και το Λιχτενστάιν.

Η κατάργηση της βίζας για τους πολίτες της Δημοκρατίας της Μολδαβίας ήταν αναμφίβολα μια πολύ σημαντική απόφαση, προκειμένου να αποκτήσουμε ελευθερία κίνησης και το επόμενο βήμα που περιμένουμε από την ελληνική πολιτεία, είναι να αποκτήσουμε δικαίωμα στην ψήφο».

Η Ναταλία Κούζμπα (Natalia Cujba) είναι πρόεδρος του Κλαμπ Ελλήνων Μολδαβών, ζει και εργάζεται στην Αθήνα 12 χρόνια τώρα, τα παιδιά της μεγαλώνουν επίσης στην Ελλάδα και πάνε ελληνικό σχολείο. Η ίδια είναι συνεπής στις φορολογικές της υποχρεώσεις απέναντι στο ελληνικό κράτος και νιώθει Ευρωπαίος πολίτης. «Δεν πρέπει λοιπόν και εμείς να αποφασίζουμε για το μέλλον της πόλης που ζούμε και μεγαλώνουμε τα παιδιά μας; Οι Μολδαβοί είναι μία μεγάλη κοινότητα στην Ελλάδα. Και πιστεύω ότι η ελευθερία λόγου και κίνησης σε μία δημοκρατία καταχωρείται, αποκλειστικά και μόνο μέσω της ψήφου».

“Διαπολιτισμικά σχολεία για τα παιδιά του αύριο”, επιθυμεί ο Ζαν-Ντανιέλ Κολομπανί από την Ισπανία

«Η πρόσφορα δεν γνωρίζει ιδεολογίες, ούτε καταγωγή, ούτε χρώμα, ούτε θρησκείες, και φυσικά ούτε σύνορα», υποστηρίζει ο Ελληνογάλλος – γεννημένος στην Ισπανία – και δημοσιογράφος στο επάγγελμα, Ζαν – Ντανιέλ Κολομπανί (Jean Daniel Colombani) που φέτος αποφάσισε όχι μόνο να ρίξει την ψήφο του σε κόμματα και συνδυασμούς της αρεσκείας του, αλλά να θέσει και ο ίδιος υποψηφιότητα στο δήμο Αγίας Παρασκευής για ένα καλύτερο «αύριο», όπως υποστηρίζει ο ίδιος. «Σκοπός μου είναι να προσφέρω όσο το δυνατόν περισσότερα στην τοπική κοινωνία μας, στην πόλη μας, το σπίτι μας».

«Η Αγία Παρασκευή λόγω του γαλλικού και αμερικανικού κολεγίου έχει μετατραπεί σε μία διαπολιτισμική πόλη τα τελευταία χρόνια. Το όραμα μας είναι η καλύτερη παιδεία για όλα αυτά τα παιδιά», αναφέρει και – με τη δεύτερη ιδιότητά του – ως πρόεδρος της Ένωσης Μεταναστών Ελλάδος. «Θέλουμε να έχουμε Διαπολιτισμικό σχολείο, στο οποίο ο ρόλος και οι γνώσεις του δασκάλου θα αναγνωρίζονται. Θέλουμε παιδαγωγούς που θα διαμορφώνουν χαρακτήρες υπεύθυνων παιδιών, με σεβασμό στις κοινωνικές αξίες και αφοσίωση στην προσωπική τους εξέλιξη από πολύ μικρή ηλικία. Οι επιτυχημένοι δήμοι και πόλεις στην Ευρώπη, είναι αυτοί που έχουν διαπολιτισμικό χαρακτήρα. Η Ελλάδα ανέκαθεν αποτελούσε σημείο διασταύρωσης πολιτισμών. Το μέλλον της Ελλάδας μπορεί να βασιστεί και στον διαπολιτισμικό πληθυσμό της, και φέτος είναι πολύ θετικό ότι, για πρώτη φορά, βλέπουμε μεγάλο αριθμό υποψήφιων Αλλογενών Ελλήνων να συμμετέχουν ως υποψήφιοι στις εκλογές».

“Σταυρώνει το συνδυασμό Καμίνη το Μπαγκλαντές”, αναφέρει ο Ζαινούλ Αμπιντίν

Από το μακρινό Μπαγκλαντές, ο Ζαινούλ Αμπιντίν (Zainul Abidin) – που πλέον τελεί πρόεδρος της Κοινότητας των ομοεθνών του σε Ελλάδα και Ευρώπη – ήρθε στη χώρα μας το 1990 και κατάφερε να πάρει στα χέρια του την ελληνική ταυτότητα, μόλις το 2001.

Στις φετινές εκλογές υποστηρίζει πως «ένα» πρέπει να είναι το κριτήριο της επιλογής υποψηφίων. Αυτοί που δεν θα προδώσουν τα «πιστεύω» του ίδιου και των λοιπών Μπαγκλαντεσιανών. «Θα σταυρώσουμε αυτόν που πορεύεται με βάση το εθνικό συμφέρον και θα σταθεί στο πλευρό μας».

Ο ίδιος ψηφίζει στον πολύπαθο δήμο της Αθήνας. Εκεί όπου η πλειοψηφία μεταναστών καταφέρνει να βρει ένα καταφύγιο διαμονής τα τελευταία χρόνια. «Θα ψηφίσω τον συνδυασμό του Γιώργου Καμίνη», δεν διστάζει να παραδεχτεί. «Δουλεύει σκληρά τόσο για τους Έλληνες, όσο και για τους ξένους. Εμείς τον συμπαθούμε πολύ», καταλήγει ο Ζαινούλ Αμπιντίν.

 

“Ας κάνουμε την καθημερινότητα μας καλύτερη”, ζητάει ο Ιντριτ Σχόλα από την Αλβανία

Ζώντας στην Αθήνα τα τελευταία τεσσεράμισι χρόνια και σε ένα διεθνές περιβάλλον λόγω σπουδών και άλλων δραστηριοτήτων, με έχει βοηθήσει αρκετά να δω τα πράγματα με μια άλλη προοπτική. Εκεί που πίστευα ότι η αλλαγή είναι πολύ δύσκολο να έρθει, μέσα από τις εμπειρίες μου διαπίστωσα ότι ξεκινώντας από μικρά πράγματα μπορείς να φέρεις το αντίκτυπο που σκεφτόμουν στον εαυτό μου και στους γύρους σου.

Με αφορμή την παραπάνω σκέψη θα ήθελα να εκφράσω την γνώμη μου όσον αφορά το θέμα των εκλογών των δημάρχων. Μου ζητήθηκε να μοιραστώ την άποψή μου σχετικά με ποια κριτήρια θα ψήφιζε κάποιος ξένος, τι θεωρεί αυτονόητο αλλά δεν το βλέπει γύρω του και τι θα ήθελε να αλλάξει ο επόμενος δήμαρχος. Η πρώτη μου σκέψη ήταν γιατί θα πρέπει να θεωρηθεί ξένος κάποιος που ζει τα 4 χρόνια του (μπορεί να μην είναι πολλά αλλά σίγουρα είναι τα καλύτερα του) σε μια πόλη που της έχει δώσει και έχει πάρει από αυτή; Μήπως επειδή δεν μιλάει τόσο καλά Ελληνικά ή μήπως επειδή στην ταυτότητά του δεν γράφει Ελλάδα; Ίσως να φαίνεται απλό και αυτονόητο αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι. Και να λοιπόν ένα πράγμα το οποίο θα ήθελα εγώ ως ξένος να ακούσω από τον υποψήφιο δήμαρχο. Αυτό θα με έκανε να αντιμετωπίζω τα πράγματα πολύ διαφορετικά από όσο είναι στην πραγματικότητα.

Λένε πως όσο περισσότερη διαφήμιση τόσο καλύτερα. Ως άτομο που ασχολείται αρκετά με το Marketing το καταλαβαίνω αλλά μήπως θα πρέπει να την αναθεωρήσουμε αυτή την θεωρία; Προφανώς έχετε καταλάβει ότι αναφέρομαι στις αφίσες και τα flyers που πετάνε κάτω στους δρόμους ελπίζοντας ότι θα τους δει κάποιος και θα τους ψηφίσει. Ναι, με ενοχλεί αυτή η λεπτομέρεια (που για μένα δεν είναι λεπτομέρεια) για το απλούστατο λόγω ότι τα δέντρα και τα χρήματα που έχουν ξοδέψει για αυτό το προεκλογικό  υλικό προφανώς θα μπορούσαν να είχαν χρησιμοποιηθεί πιο αποτελεσματικά.

Το περιβάλλον, κάτι που συνήθως το χρησιμοποιούν σαν εργαλείο για να δείξουν ότι θέλουν να βελτιώσουν την κατάσταση αλλά πείτε μου πόσες φορές σας έχουν ρωτήσει πως θα το ήθελες εσύ ο ίδιος το περιβάλλον στην γειτονιά σου ή και στην πόλη σου. Εάν θεωρείς ότι αυτά μπορούν να γίνουν χωρίς την αλληλεπίδραση με το target group σου τότε μην περιμένεις πολύ από αυτό το ωραίο πλάνο που παρουσιάζουν μπροστά σου.

Μπορώ να μιλήσω και για αρκετά άλλα πράγματα που ίσως να είναι και πιο σημαντικά αλλά εγώ θα προτιμούσα να γίνουν αυτά τα μικρά πρώτα και μετά να πάμε στα μεγάλα. Πρέπει να καταλάβουμε ότι οι απλοί άνθρωποί στο τέλος της ημέρας δεν θα σε κατηγορήσουν γιατί δεν πήραμε καλύτερη θέση στην Eurovision αλλά γιατί το πεζοδρόμιο που περνάνε κάθε μέρα έχει χαλάσει και δεν μπορούν να περπατήσουν καλά, γιατί οι άνθρωποι θέλουν την καθημερινότητα τους να την κάνουν πιο εύκολη.

 

“Το βάρος στην ιστορία της πόλης και στα ΜΜΜ” θα ήθελε ο Μιγκέλ Ανγκέλ Λόπεθ από την Ισπανία

Προσωπικά πιστεύω πως αυτά που θα έπρεπε να αλλάξει ο δήμαρχος που θα εκλεγεί είναι αυτά που θα κάνουν τους πολίτες να νιώθουν άνετα στην πόλη τους, για να έχουν μια καλύτερη ποιότητα ζωής δηλαδή.

Μέσα σε αυτά, θεωρώ ότι πρέπει να γίνουν διάφορα έργα για να αλλάξει την πόλη εμφανισιακά για να βελτιωθεί το επίπεδο διαβίωσης. Επίσης στα πρωταρχικά του πλάνα θα πρέπει να είναι η προστασία και η προβολή των αρχαίων της πόλης γιατί αυτά είναι μέρος της κουλτούρας και το θεωρώ πολύ σημαντικό.’Οταν μιλάμε για την Αθήνα, μιλάμε για μια πόλη που έχει μεγάλη ιστορία οπότε πρέπει να προστατεύει τα μνημεία της πόλης. Εκτός από αυτό να βελτιώσει, ή αν δεν είναι στην αρμοδιότητα του, να πιέσει για την βελτίωση λειτουργίας των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς, με σημαντικότερο από όλα τη συχνότητα γιατί αυτό είναι κάτι που ενοχλεί συχνά τους επιβάτες. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί το μετρό θα πρέπει να κλείνει στις 12 ή στις 2 όταν ακόμη ο κόσμος είναι έξω και διασκεδάζει. Επίσης σε αντίθεση με το εξωτερικό υπάρχουν ελάχιστες νυχτερινές γραμμές λεωφορείων στην Αθήνα.

 Υποθέτω ότι υπάρχουν πολλά πράγματα που θα μπορούσε να αλλάξει, εγώ όμως έχω έρθει από την Ισπανία εδώ και ένα χρόνο και δεν ξέρω ποια αλλά  πράγματα είναι σημαντικά για τους πολίτες της Αθήνας.

 

“Νέα πρόσωπα, τεχνολογία και περισσότερο πράσινο” θα ήθελε η Άνκα Ντουμιτρέσκου από την Ρουμανία

Συμπληρώνω φέτος πέντε χρόνια στην Αθήνα και πλέον έχω μία σαφή εικόνα για την πόλη αλλά και για το μεγαλύτερο μέρος της Ελλάδας την οποία έχει γυρίσει μαζί με τον Έλληνα σύζυγο μου. Έχοντας ζήσει πέρα από την Ρουμανία αρκετά χρόνια στην Ιαπωνία και ταξιδέψει σε αρκετές χώρες σε όλο τον κόσμο μπορώ να πω με σιγουριά ότι ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Αθήνα, και θα πρέπει να κοιτάξει ο νέος δήμαρχος, είναι η έλλειψη χώρων πράσινου. Ακόμη και οι περισσότερες πλατείες, που θα μπορούσαν να είναι μικρές οάσεις, είναι μέσα στο τσιμέντο. H πόλη δεν έχει αρκετούς χώρους για άθληση και για να παίξουν τα παιδιά.

Δεν ξέρω αν φταίει που εγώ γνώρισα μόνο την Αθήνα και την Ελλάδα της κρίσης όμως θεωρώ ότι τα πράγματα δεν προχωρούν τόσο γρήγορα όσο σε άλλες χώρες και ίσως σε αυτό φταίει ότι οι νέοι άνθρωποι που έχουν φρέσκες ιδέες δεν ασχολούνται τόσο ενεργά με την πολιτική.

Θα στήριζα ένα δήμαρχο ο οποίος θα έβαζε την τεχνολογία όσο γίνεται περισσότερο στην ζωή μας. Είτε αυτό είναι wi-fi είτε περισσότερες υπηρεσίες που μπορείς να εξυπηρετηθείς μέσω internet.