ΠΑΤΕΡΑΣ ΘΥΜΑΤΟΣ BULLYING ΑΦΗΓΕΙΤΑΙ ΠΩΣ ΝΟΜΟΙ ΚΑΙ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΤΙΜΩΡΟΥΝ ΤΟ ΘΥΜΑ

Τα περιστατικά βίας ανηλίκων είναι καθημερινά και σε όλα τα social networks, ως πράξεις άξιες θαυμασμού και ενδεχομένως, μιμητισμού σε μια κοινωνία που έχει αποτύχει παταγωδώς να εκπαιδεύσει και να προστατεύσει τους πολίτες της.

Ακολουθεί η αφήγηση ενός πατέρα θύματος, για όσα ακολούθησαν της σωματικής κακοποίησης της κόρης του από ομάδα παραβατικών εφήβων, με ιστορικό bullying.

Γίνεται ξεκάθαρο πόσο έχουν αποτύχει τα μέτρα της κυβέρνησης, πόσο ανεκπαίδευτοι παραμένουν όσοι χειρίζονται τα περιστατικά, πόσο ανεπαρκείς είναι οι μηχανισμοί και το ατιμώρητο για τους θύτες και τις οικογένειες τους.

Όπως λέει ο Γ. «συγκριτικά με ό,τι έζησε το παιδί μου, οι κακοποιητές της δεν έζησαν τίποτα. Συγκριτικά με ό,τι ζήσαμε οι γονείς, αυτοί των παιδιών που έκαναν το bullying δεν έζησαν τίποτα».

Όσοι τυχόν σκεφτούν “έτυχε, είναι ένα περιστατικό”, μπορούμε να βεβαιώσουμε πως όσα ακολουθούν περισσότερο είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση. Έχουμε καταγράψει και άλλα περιστατικά και είμαστε στη διάθεση των αναγνωστών.

Το θύμα είναι συμμαθήτρια της θύτη

Βρισκόμασταν στη Μεγάλη Εβδομάδα, όταν «πήρα τηλέφωνο τη μικρή μου κόρη, να τη ρωτήσω αν έκαναν μια δουλειά που τους είχα ζητήσει να κάνουν και μου είπε πως δεν τα κατάφεραν, γιατί “χτύπησαν την Ρ… στην πλατεία”», πόλης της περιφέρειας.

Αυτό που συνέβη ήταν πως η 13χρονη Π. είχε πάει στην πλατεία της πόλης που μένουν μαζί με την 14χρονη αδελφή της και μια φίλη της τελευταίας. Κάθονταν αμέριμνες, ώσπου μια συμμαθήτρια της Ρ. της ζήτησε να μιλήσουν λίγο πιο πέρα, γιατί είχε μάθει πως κάτι λέγεται πίσω από την πλάτη της.

«Μίλησαν για λίγα λεπτά, έλυσαν την παρεξήγηση και τράβηξε η κάθε μια το δρόμο της. Ή τουλάχιστον αυτό πίστεψε η κόρη μου, ώσπου η συμμαθήτρια της εμφανίστηκε με ένα άλλο κορίτσι».

Σύντομα πετάχθηκαν μπροστά στα τρία κορίτσια (την 13χρονη και τις δυο 14χρονες) δέκα άτομα, προεξέχουσας μιας 15χρονης, γνωστής για την παραβατική της συμπεριφορά (έχει αποβληθεί από 3 σχολεία και έχει δεχθεί βία από πατέρα θύματος της, για βία ανηλίκων, σύμφωνα με το αναποτελεσματικό μέτρο της κυβέρνησης που έχει ως στόχο να βγάλει τη βία από τα σχολεία -όχι να τη διαχειριστεί επί της ουσίας), η οποία άρχισε να χτυπάει ανελέητα την Ρ.

Την συνόδευσαν και άλλοι, που κλωτσούσαν την Ρ., ενώ ήταν πεσμένη στο έδαφος και της πατούσαν το κεφάλι.

“Πηγαίνετε στο Κέντρο Υγείας, όχι στο νοσοκομείο”

Η Π. κατάφερε να ξεφύγει και τελικά, να ενημερώσει τον πατέρα της.

Μαζί με τη σύζυγο του έτρεξαν στο σημείο «και είδα βαριά χτυπημένο το παιδί μου και δη στο κεφάλι. Ασυναίσθητα, έκανα 1,2 τετράγωνα, μήπως βρω τα παιδιά που τη χτύπησαν, πριν καλέσουμε την αστυνομία για να γίνει καταγραφή του συμβάντος, κατόπιν πρότασης της συζύγου.

Μας είπαν ότι έχουμε 48 ώρες, για να καταθέσουμε μήνυση, αν θέλουμε».

Ρώτησε τους αστυνομικούς αν πρέπει να καλέσει ασθενοφόρο, για να διακομιστεί η κόρη του στο νοσοκομείο. «Μου είπαν ότι δεν χρειάζεται και πως αρκεί να την πάμε στο Κέντρο Υγείας. Τους ενημερώσαμε τι έχει συμβεί και μας έστειλαν κατευθείαν στο νοσοκομείο, δίχως να εξετάσουν το παιδί».

Η οικογένεια πήγε στο εφημερεύον νοσοκομείο, όπου «πέρασαν αρκετές ώρες μέχρι να εξετάσουν την κόρη μου. Μετά την εξέταση, ενημερωθήκαμε ότι έπρεπε να γίνει εισαγωγή για τουλάχιστον 48 ώρες, καθώς είχε χτυπήσει στο κεφάλι και χρειαζόταν επίβλεψη.

Κάναμε την εισαγωγή και όταν τελειώσαμε, η ώρα ήταν 6 το πρωί. Αποφάσισα να πάω στο αστυνομικό τμήμα, για να καταθέσω μήνυση.

Εν τω μεταξύ, μεταξύ των 10 ατόμων που επιτέθηκαν στην κόρη μου, ήταν δυο κορίτσια που γνώριζε και μου είπε τα ονοματεπώνυμα τους, όπως και πού μένουν».

“Είναι ανήλικες και δεν ξέρω αν έχουν ταυτότητες”

Σημειώστε κάπου εδώ πως η μια εκ των θυτών, αυτή που φώναξε την κόρη του στο σημείο που την περίμεναν η 15χρονη και άλλα 8 άτομα, είναι στην ίδια τάξη με το θύμα.

«Έκανε και παρέα με την κόρη μου, ώσπου άρχισε να κάνει παρέα και με παιδιά με παραβατική συμπεριφορά και η Ρ. της είπε πως δεν ήθελε να είναι άλλο φίλες. Μάλλον δεν το “πήρε” καλά». Σύντομα βρήκε το “ανήκειν” σε μια παρέα ανήλικων «που είναι γνωστά ως αυτά, τα οποία εμφανίζονται και δημιουργούν επεισόδια ή συμμετέχουν σε αυτά».

Αν αναρωτιέστε πού βρίσκονται σε όλα αυτά οι γονείς και οι κηδεμόνες, περιμένετε λίγο και θα μάθετε.

«Πηγαίνω λοιπόν, στο αστυνομικό τμήμα, αναφέρω το περιστατικό, εξηγώ πως είμαι ο πατέρας του παιδιού του περιστατικού που είχε καταγραφεί το προηγούμενο βράδυ. Ο αξιωματικός υπηρεσίας ήταν δύσκολος, ως προς το να αρχίσει τη διαδικασία.

Μου είπε πως “τώρα, πρόκειται για ανηλίκους και δεν ξέρω αν έχουν ταυτότητες, ώστε να τους βρούμε”. Τον ρώτησα τι μου πρότεινε να κάνω; Να φύγω; Μου ζήτησε χρόνο να σκεφτεί.

Πέρασε λίγη ώρα και άρχισα να λέω το συμβάν, ώστε να το καταγράψει στη μήνυση. Για τα οκτώ άτομα ήταν κατ’ αγνώστων. Η άλλη μήνυση ήταν συγκεκριμένα κατά των δυο κοριτσιών που ταυτοποίησε η κόρη μου. Είπα και τα ονόματα και τις διευθύνσεις».

Για όλα αυτά, χρειάστηκαν 2.30 ώρες.

«Αφότου μου ζήτησε να υπογράψω τα έγγραφα, τον ρώτησα τι έπεται. Μου εξήγησε ότι θα προσπαθήσουν να βρουν τα κορίτσια, ώστε να περάσουν τη διαδικασία αυτοφώρου. Έτσι, έφυγα.

Το μεσημέρι, με κάλεσαν στο τηλέφωνο από το αστυνομικό τμήμα, για να με ενημερώσουν ότι βρήκαν το ένα κορίτσι, αλλά επειδή ήταν μαζί με την αδελφή της, χρειάζονταν το μικρό της όνομα.

Τους το είπα και μου εξήγησαν πως έπρεπε να πάω από εκεί, ώστε να το καταθέσω, να προστεθεί στη μήνυση και να υπογράψω ξανά. Ρώτησα αν με χρειάζονται κάτι άλλο, μου είπαν “όχι” κι έφυγα».

“Πήγαμε στη δηλωμένη διεύθυνση, αλλά δεν τη βρήκαμε”

Στην έξοδο, o Γ. είδε το κορίτσι που χτύπησε «περισσότερο από όλους» το παιδί του και πέρασε τη διαδικασία αυτοφώρου, να περιμένει «σαν να μην είχε συμβεί τίποτα. Ειρήσθω εν παρόδω, ρώτησα και τι έγινε με το δεύτερο κορίτσι που αναγνώρισε η κόρη μου.

Μου απάντησαν ότι δεν έχει ταυτότητα και ήταν δύσκολο να το βρουν. Τους θύμισα πως έχω δώσει και ονοματεπώνυμο και διεύθυνση και μου εξήγησαν ότι… πήγαν στη διεύθυνση αυτή, αλλά δεν τη βρήκαν».

Προφανώς και δεν ξαναπήγαν.

Κάτι που ξέχασαν να πουν στον Γ. οι αστυνομικοί είναι ότι η μητέρα του κοριτσιού που δεν βρήκαν (και είναι στην ίδια τάξη με την κόρη του), τον είχε μηνύσει, αναφέροντας πως και το δικό του παιδί χτύπησε το δικό της.

Ο Γ. είχε επικοινωνήσει ήδη με τη δικηγόρο της οικογενείας, ώστε να επιβεβαιώσει τα της διαδικασίας (να είναι σίγουρος πως κάνει ό,τι πρέπει και οφείλει να κάνει). Έκανε άλλη μια κλήση, όταν έμαθε ότι έχει μηνυθεί. «Η δικηγόρος μου εξήγησε πως είναι κάτι που συμβαίνει, ως άμυνα».

Η άγνοια των αστυνομικών επί της διαδικασίας

Κατόπιν της σύστασης ψυχολόγου που βρήκε και εμπιστεύτηκε η οικογένεια -εννοώ δεν την παρείχαν οι αρχές ή το κράτος- η οικογένεια πήγε μια βόλτα στην πόλη. «Μας είπε πως δεν μπορούμε να κρατάμε κλειδωμένη την κόρη μας στο σπίτι, γιατί βλέπει τους κακοποιητές της να βγαίνουν κανονικά και νιώθει πως εκείνη έκανε κάτι κακό. Έτσι, νιώθει ακόμα πιο θυμωμένη».

Σε αυτήν την έξοδο «η κόρη μου μού έδειξε το δεύτερο κορίτσι (σσ που δεν είχε εντοπίσει η αστυνομία) να κάνει βόλτα σαν να μη συμβαίνει τίποτα, στο πιο κεντρικό σημείο της πόλης.

Όλως τυχαίως, εκεί κοντά ήταν ένα σταματημένο περιπολικό. Η οικογένεια πήγε προς τους αστυνομικούς, τους είπε όλα όσα είχαν γίνει και ζήτησε την προσαγωγή του κοριτσιού. Της είπαν πως δεν μπορούν να κάνουν τίποτα, γιατί είχαν παρέλθει 24 ώρες από το συμβάν.

Κάλεσα τη δικηγόρο μας που μου εξήγησε ότι “δεν πειράζει που έχει περάσει το 24ωρο. Θα τη συλλάβουν και θα πας κι εσύ στο αστυνομικό τμήμα, για να κάνεις συμπληρωματική κατάθεση και θα αρχίσει να “μετράει” άλλο 24ωρο”.

Μετέφερα στους αστυνομικούς τι ισχύει δια του νόμου και τότε κινητοποιήθηκαν. Έβαλαν το κορίτσι στο περιπολικό και το πήγαν στο αστυνομικό τμήμα, όπου πήγα για συμπληρωματική κατάθεση.

Το κορίτσι αφέθηκε ελεύθερο, έπειτα από δυο ώρες, διάστημα στο οποίο περίμεναν να εμφανιστεί ο κηδεμόνας της. Τελικά, πήγε η γιαγιά της, κάθισε μαζί της μισή ώρα και μετά έφυγαν μαζί.

Ρώτησα τι ακριβώς συμβαίνει. Μου απάντησαν ότι “δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι, γιατί είναι ανήλικη”, πράγμα που επιβεβαίωσε και η δικηγόρος μας (δεν συλλαμβάνονται οι ανήλικοι). Με ενημέρωσε ωστόσο, πως η εισαγγελία θα μπορούσε να έχει κάνει κάτι με τους γονείς, για παραμέληση ανηλίκου».

«Το κορίτσι που χτύπησε την κόρη μου, με περίμενε έξω από το τμήμα»

Κρατήστε ότι άπαξ και ένας γονέας καταθέσει μήνυση εναντίον ανήλικου, για βία εις βάρος του παιδιού του, αυτή φεύγει κατευθείαν από το αστυνομικό τμήμα προς την εισαγγελία, που μπορεί να δράσει πάραυτα. Εν προκειμένω, η εισαγγελέας διέταξε να περάσει από αυτόφωρο μόνο μια από τους θύτες.

Το κορίτσι λοιπόν, που χτύπησε την κόρη του έφυγε για το σπίτι, ενώ ο Γ. παρέμεινε στο τμήμα για να κάνει συμπληρωματική κατάθεση. Στην έξοδο «με περίμενε στο απέναντι πεζοδρόμιο το κορίτσι που είχε περάσει από αυτόφωρο και με κοιτούσε με ύφος, του τύπου ότι έπρεπε να τη φοβάμαι.

Ρώτησα τον φρουρό του ΑΤ αν θα έκανε κάτι, με το κορίτσι απέναντι, το οποίο λίγες ημέρες πριν είχε ξυλοφορτώσει την κόρη μου. Μου είπε “δεν μπορώ να κάνω τίποτα, νομικά. Ηθικά, ξέρω ότι είναι απαράδεκτο αυτό που σας κάνει. Πρέπει όμως, να δείξετε ψυχραιμία”».

Δίπλα του ήταν η σύζυγος του και η μεγάλη του κόρη, που αναστατώθηκε. «Είπα στη σύζυγο να πάρει το παιδί και να φύγουν. Εγώ επέστρεψα στο αστυνομικό τμήμα, για να υπογράψω τη δεύτερη συμπληρωματική κατάθεση».

Έπεσε πάνω στην αλλαγή βάρδιας, του αξιωματικού υπηρεσίας.

«Πέτυχα τον πρώτο άνθρωπο, στον οποίον είχα μιλήσει όταν υπέβαλα τη μήνυση. Με ενημέρωσε ότι έχουν ασχοληθεί πολύ, πως έστειλαν περιπολικό και στις δυο διευθύνσεις που είχα δώσει και ότι το ένα κορίτσι είχε ταυτότητα και πέρασε από τη διαδικασία αυτοφώρου, αλλά το άλλο δεν είχε.

Ήταν εκείνος που μου αποκάλυψε πως μου έχουν κάνει μήνυση και εμένα και αυτός που μου εξήγησε πως όταν είδε τη μήνυση η εισαγγελέας, έδωσε εντολή να συλληφθεί μόνο το παιδί που είχε χτυπήσει περισσότερο από όλα την κόρη μου. Όλα τα άλλα θα παρέμεναν ελεύθερα, έως ότου σχηματιστεί δικογραφία και γίνει δικάσιμος, διαδικασία που θα πάρει και 6 μήνες».

“Μην ανοίγεσαι και δίνεις κατοστάρικα”

Σημειώστε κάπου εδώ πως η παρέα που χτύπησε την κόρη του, είχε ποστάρει στα social media βίντεο, στο οποίο απειλούσε την 14χρονη πως θα ζούσε χειρότερα, όταν θα την ξαναπετύχαιναν.

«Κατόπιν προτροπής της δικηγόρου μας, το έδωσα και αυτό στην αστυνομία, λέγοντας πως θέλω να καταθέσω και άλλη μήνυση. Μου είπε “είναι 100 ευρώ”. Τον ρώτησα “με βλέπεις να με νοιάζει;”».

Ο αστυνομικός σχολίασε το εξής:

“Mην ανοίγεσαι, γιατί αν αρχίσεις να κάνεις μηνύσεις και να δίνεις κατοστάρικα, δεν θα οδηγηθείς πουθενά. Μη νομίζεις πως θα αλλάξει κάτι. Αν κάνεις δεύτερη μήνυση, θα την ξαναφέρουμε εδώ και θα την ξαναφήσουμε”.

«Ρώτησα τι μπορεί να γίνει, για να αισθανθεί ξανά ασφαλής η κόρη μου. Με ρώτησε “κι εγώ τι θες να κάνω; Να βάλω αστυνομικό δίπλα στο παιδί σου;”. Του εξήγησα πως αυτό που ζήτησα ήταν πώς μπορώ να βοηθήσω το παιδί μου, να μην αισθάνεται φόβο. Η απάντηση του ήταν “ελπίζουμε να σταματήσουν”».

Στο δια ταύτα, η οικογένεια του Γ. Πρέπει να περιμένει ένα εξάμηνο, για να σχηματιστεί η δικογραφία και να κληθούν να καταθέσουν νέα στοιχεία, αν υπάρχουν, ώστε να βγει το πόρισμα.

«Τα παιδιά που κακοποίησαν την κόρη μου δεν μπορούν να μπουν φυλακή, γιατί είναι ανήλικα. Το μόνο που μπορεί να γίνει, είναι να κατηγορηθούν οι γονείς για παραμέληση και να περάσουν -αυτεπάγγελτα- από τον έλεγχο κοινωνικών λειτουργών, για την κατάσταση που υπάρχει στο σπίτι τους».

Στο μεσοδιάστημα, ασχολείται με το δικό του παιδί και πώς μπορεί να το βοηθήσει. «Μου είπε η ψυχολόγος ότι δεν το παιδί δεν είναι ακόμα έτοιμο, να δεχθεί να την δει. Θα πρέπει να της δώσουμε λίγο χρόνο. Μου είπε και ότι, προς το παρόν, το έχουμε χειριστεί άψογα, καθώς έχουμε κάνει το παιδί να νιώσει ασφάλεια και προστασία. Πως κάναμε ό,τι περνάει από το χέρι μας. Τώρα θα πρέπει να περιμένουμε να της φύγει ο θυμός, για να μπορέσουμε να την πείσουμε να μιλήσει στην επαγγελματία ψυχικής υγείας».

«Δεν βλέπω να κατάλαβαν οι θύτες κάτι»

Παρεμπιπτόντως, οι διακοπές του Πάσχα τελειώνουν και τη Δευτέρα 20/4 οι μαθητές επιστρέφουν στα σχολεία, όπου η Ρ. θα είναι μαζί με ένα από τα κορίτσια που την υπέβαλαν στην πιο δυσάρεστη εμπειρία της ζωής της.

Υποθέτω, νιώθετε μια ασφάλεια και μια εμπιστοσύνη στο νόμο, αν τυχόν βρεθείτε στη θέση του Γ., ο οποίος θέλει να σας αφήσει με τη διαπίστωση ότι «συγκριτικά με ό,τι έζησε το παιδί μου, οι κακοποιητές της δεν έζησαν τίποτα. Συγκριτικά με ό,τι ζήσαμε οι γονείς, αυτοί των παιδιών που έκαναν το bullying δεν έζησαν τίποτα.

Περνούν αυτά τα κορίτσια από δίπλα μου και με κοιτούν με απειλητικό ύφος. Δεν υπάρχει μετάνοια στο βλέμμα ή την συμπεριφορά. Ούτε καν, κατανόηση του ότι έχουν κάνει κάτι παραβατικό. Δεν βλέπω να κατάλαβαν κάτι. Αυτό που βλέπω, είναι τα βίντεο που μας απειλούν, για τα οποία η αστυνομία μου είπε πως δεν μπορώ να κάνω τίποτα».