Γ. Σακελλαρίδης: Οι προσδοκίες όσων φύγουν για την ΕΛ.Α.Σ θα διαψευστούν

Το να ηγείσαι σήμερα αριστερού κόμματος στην Ελλάδα αποτελεί, το δίχως, άλλο δύσκολη υπόθεση. Τo NEWS 24/7 συνάντησε τον Γαβριήλ Σακελλαρίδη ο οποίος έχει το πολύπλοκο έργο να οδηγήσει το καράβι της Νέας Αριστεράς σε απάνεμα λιμάνια μετά τις φουρτούνες της επικείμενης διάσπασης.

Ο πρώην βουλευτής μιλά αναλυτικά για την επόμενη μέρα στο κόμμα του, τους βουλευτές και τις βουλεύτριες που θα αποχωρήσουν αλλά και για την πιθανή συνεργασία με το ΜεΡΑ 25 του Γιάνη Βαρουφάκη.

Ο χώρος σε βιώνει μια ακόμα διάσπαση. Ρωτώ ανθρώπινα. Δεν είναι στενάχωρο όλο αυτό;

Προφανώς και είναι. Διανύουμε, έτσι και αλλιώς, μία περίοδο πολύ μεγάλης ρευστότητας. Αυτό το κομμάτι των διασπάσεων, των επανενώσεων, της ανασύνθεσης και του διαλόγου είναι ένα σύμπτωμα της ρευστότητας. Οι διασπάσεις προκαλούν απογοήτευση και αποστράτευση. Αλλά με την κατάλληλη αποφασιστικότητα, μπορεί να είναι και μία διαδικασία για να προκύψει κάτι πιο δυναμικό. Μπορεί δηλαδή να υπάρχουν διασπάσεις, τέτοιες που να δημιουργούν μετά συνθήκες για ανασυνθέσεις και επανενώσεις. Είναι σημείο των καιρών. Μπορεί όμως μέσα απ’ όλο αυτό να υπάρξει μία διαδικασία δημιουργική.

Το κόμμα σας εν τέλει διασπάται λόγω της κίνησης Τσίπρα; Αν δεν υπήρχε δηλαδή αυτό το νέο εγχείρημα θα συνεχίζατε όλοι μαζί;

Η αίσθηση που έχω είναι ότι το κόμμα Τσίπρα αποτελεί το επιφαινόμενο. Η αφορμή για να το πω διαφορετικά. Λειτουργεί ως εφαλτήριο της διάσπασης, της αποχώρησης των συντρόφων και των συντροφισσών. Θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί κατά τη γνώμη μου αυτή η κατάσταση στο πλαίσιο της λειτουργίας ενός κόμματος με διαφορετικές απόψεις, πλειοψηφίες και μειοψηφίες, όπως άλλωστε είχαμε πορευθεί όλα τα μας τα χρόνια στην Αριστερά.

Απεδείχθη αυτό με την ομόφωνη απόφαση του συνεδρίου μας. Αυτή η απόφαση λήφθηκε στο πλαίσιο μίας κοινής συμφωνίας για το πως μπορούμε να πορευτούμε στο μέλλον. Αμφισημίες υπήρχαν βέβαια. Αλλά υπήρχε και καλή διάθεση να πορευτούμε μαζί.

Το μόνο που άλλαξε από το συνέδριο μας ήταν η ίδρυση της ΕΛ.Α.Σ. Η όποια συμπόρευσή της ομάδας που φεύγει από τη Νέα Αριστερά με την Ε.Λ.ΑΣ., νομίζω γρήγορα θα διαψεύσει τις προσδοκίες τους, γιατί ο τρόπος που συγκροτείται αυτό το κόμμα γύρω από ένα πρόσωπο, δεν συνάδει με την αντίληψή τους για την πολιτική.

Θα κληθείτε να πάρετε σημαντικές αποφάσεις στο άμεσο μέλλον. Κυρίως για το πως θα κατεβείτε στις προσεχείς εκλογές. Αυτό πως το σκέπτεστε;

Υπάρχει ένα πολύ μεγάλο πολιτικό κενό, ακόμα και μετά την ίδρυση της ΕΛ.Α.Σ. Και υπάρχει στα αριστερά του πολιτικού φάσματος, ένα σημαντικό πολιτικό ακροατήριο που κάποτε είχε εμπιστευτεί την αριστερά και τώρα στέκεται αμήχανο μπροστά στις εξελίξεις. Δεν πείθεται από την ΕΛ.Α.Σ και άλλες πολιτικές δυνάμεις. Ένα κομμάτι του βρίσκει καταφύγιο στα κομμάτια της αντιπολιτικής και του λαϊκισμού ή απλά δεν συμμετέχει. Σ’ αυτόν τον κόσμο εμείς θα πρέπει να δώσουμε μία πολιτική έκφραση. Για να το κάνεις αυτό, πρέπει να έχεις μία αντίληψη ότι δεν είναι ρεαλιστικά αδύνατον να συμφωνήσουν όλοι με όλους.

Από την άλλη πρέπει να έχεις τη δυνατότητα να συνυπάρξεις χωρίς να βάζεις την άποψή σου ως κρίσιμο παράγοντα για την ιστορική αλήθεια της περιόδου του 2015. Εν έτει 2026 πρέπει να απαντήσεις σ’ αυτή τη νέα υποτιθέμενη κανονικότητα, που έχει διαμορφωθεί και η οποία προσομοιάζει σ’ έναν γενικευμένο παραλογισμό. Είναι μία κανονικότητα που έχει στοιχεία της νέας βαρβαρότητας, που λέει και ο Παύλος Παυλίδης. Αυτό που κάποτε ήταν ακροδεξιά, έχει κανονικοποιηθεί ως mainstream δεξιός λόγος. Αγνοούμε την κλιματική κρίση ενώ συνεχίζουμε να μιλάμε για εξορύξεις, την ώρα που πέφτει τσιμέντο στο πλαίσιο της ανάπτυξης στις παραλίες και τις ακτές. Ο πόλεμος έχει γίνει ο τρόπος διευθέτησης των γεωπολιτικών διαφορών, οι ανισότητες έχουν ξεφύγει.

Ταυτόχρονα, και στη χώρα μας, υπάρχει μία αντιδημοκρατική εκτροπή μέσα από το θεσμικό εκφυλισμό και την αντιμετώπιση του κράτους ως λάφυρο. Όλα αυτά δεν είναι κανονικά. Γι’ αυτό είναι ανάγκη να υπάρξει μία Αριστερά που να έχει καθαρό πολιτικό λόγο και θα έχει πολιτική αυτοπεποίθηση.

Το μεγάλο πρόβλημα της Αριστεράς, που εκφράζεται με τον κατακερματισμό τον οποίο σχολιάζαμε προηγουμένως, έχει να κάνει με την αντίληψη -όχι την πραγματικότητα -που έχει περάσει στον ευρύ κόσμο για την αναξιοπιστία του χώρου. Βιώνουμε μία κρίση αξιοπιστίας. Δεν είναι ότι ο λεγόμενος «προοδευτικός χώρος» δεν έχει προτάσεις. Όλα τα κόμματα -η Νέα Αριστερά, ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΠΑΣΟΚ- έχουν συγκεκριμένες προτάσεις και επεξεργασίες.

Το πρόβλημα είναι ότι ο κόσμος δεν σ’ ακούει, κατεβάζει ρολά, δεν σου δίνει σημασία. Γι’ αυτό πρέπει να μιλήσεις με καθαρό και γειωμένο τρόπο και να κάνεις υπερβάσεις στο επίπεδο των επιλογών και της συλλογικής αξιοπρέπειας. Μιλάω για κάτι βαθιά πολιτικό τώρα. Χρειαζόμαστε μία συνολική επανατοποθέτηση ως Αριστερά. Και αυτή είναι η βασική μου διαφωνία με το εγχείρημα Τσίπρα και με την ΕΛ.Α.Σ. Αυτή ήταν η προσωπική μου άποψη και πριν από το 2023. Όταν όμως τσαλαβουτάς, στην πραγματικότητα, στα αριστερά και στα δεξιά δεν παράγεις αξιόπιστο συνεκτικό σχέδιο. Φοβάμαι ότι αυτό το έργο επαναλαμβάνεται. Ακόμα και στο βιβλίο του ο Τσίπρας, στο κεφάλαιο για την περίοδο 19-23, καταθέτει μια οπτική που δείχνει πως δεν έχουν εξαχθεί τα απαραίτητα χρήσιμα συμπεράσματα.

Τον ΣΥΡΙΖΑ όμως το 2023 τον στηρίξατε και μάλιστα με δημόσια δήλωση…

Τον στήριξα στο χρονικό διάστημα που μεσολάβησε μεταξύ των δύο εκλογικών αναμετρήσεων του 2023. Συνειδητοποίησα εκείνη τη στιγμή ότι έκλεινε ένας ιστορικός κύκλος του ΣΥΡΙΖΑ εκείνες τις στιγμές. Δεν το έκανα για να παίξω τον οποιοδήποτε ρόλο σε προσωπικό επίπεδο, αν ήθελα θα το έκανα τότε, αλλά και αμέσως μετά. Έπρεπε να διασωθεί κάτι στο επίπεδο της ραχοκοκαλιάς της Αριστεράς στην Ελλάδα, έτσι ώστε την επόμενη μέρα να γίνει μία καινούργια αρχή, στο πλαίσιο μίας ανασυνθετικής διαδικασίας που θα έκλεινε διάφορα ζητήματα του παρελθόντος και θα την επανέφερε σε δυναμική θέση στο προσκήνιο. Δεν πήγε πολύ καλά όλο αυτό, όπως διαπιστώσαμε όλοι μας στη συνέχεια. Οι προβλέψεις μου, αλλά και οι προσδοκίες μου, έπεσαν έξω.

Εικάζεται, έντονα πλέον, ότι ψάχνεται μία φόρμουλα κοινής καθόδου στις εκλογές με το ΜέΡΑ 25, κόμμα με το οποίο έχετε μία τελείως διαφορετική αντίληψη για το τι έγινε το 2015. Αυτός ο σκόπελος μπορεί να ξεπεραστεί;

Χρειάζεται, το είπαμε και πριν, μία ευρύτερα ανασυνθετική διαδικασία. Εμείς ήδη έχουμε ξεκινήσει προσπάθειες και συναντήσεις με δυνάμεις της πολιτικής οικολογίας για να βρούμε σημεία κοινής δράσης. Θέλουμε να υπάρξει ένας προγραμματικός διάλογος στο πλαίσιο αυτό. Προφανώς μας ενδιαφέρει μία ευρύτερη συζήτηση με άλλες δυνάμεις της Αριστεράς και θεωρούμε ότι με μια σοβαρή προγραμματική συζήτηση μπορεί να οδηγήσει σε μία σύμπραξη. Και εδώ δεν μιλάμε για «μίνιμουμ προγράμματα». Μιλάμε για μια συνολικά διαφορετική πολιτική πρόταση, που δεν θα σβήνει τις διαφορές μας, αλλά θα τις αντιμετωπίζει με ορίζοντα το μέλλον. Χρειάζεται φυσικά και αυτοκριτική από όλες τις δυνάμεις. Και φυσικά πίστη για το μέλλον. Θέλω να δώσω το παράδειγμα των εξορύξεων που το θεωρώ πολύ σημαντικό. Δεν μπορεί από τη μία να συζητάμε για την κλιματική κρίση και από την άλλη να δένουμε τη χώρα στο άρμα της εξάρτησης από το ορυκτό αέριο. Πάνω σε ένα τέτοιο πλαίσιο μπορούμε να κοιτάξουμε μπροστά.

Ξέρετε, ακόμα κοιτάμε την αριστερά επικεντρώνοντας στα γεγονότα που ακολούθησαν την υπογραφή του μνημονίου από την κυβέρνηση Τσίπρα. Εγώ το 2015 από το ΣΥΡΙΖΑ έφυγα για πολιτικούς λόγους, η στάση μου ήταν πολιτική. Επιστρέφοντας στην ενεργό πολιτική μέσω της Νέας Αριστεράς είχα πλήρη συναίσθηση της αντιφατικότητας της επιλογής μου. Έκανα αυτήν την επιλογή γιατί πίστευα ότι υπήρχε ένας πολιτικός χώρος, που θα μπορούσε να παίξει έναν ανασυνθετικό ρόλο παρά τις διαφορετικές μας πορείες και τις διαφορετικές απόψεις μας για την περίοδο 2015-19.

Και σήμερα έχουμε διαφορετικές αντιλήψεις, αλλά μπορούμε και συζητάμε. Μέσα από τις διαφωνίες που υπάρχουν για το παρελθόν, δοκιμάζεις και τα όρια της δικής σου άποψης. Γιατί τα λέω αυτά; Διότι πιστεύω ότι μπορούμε να συνυπάρξουμε. Αν αντιληφθούμε πως μέσα σε 11 χρόνια η Ελλάδα έχει αλλάξει πολύ και έχει αλλάξει προς το ακόμα χειρότερο για την κοινωνία, αν κοιτάμε μπροστά, πιάνουμε τον παλμό της κοινωνίας και την ανάγκη που υπάρχει για ενότητα δράσης, κάτι τέτοιο θα ήταν προς όφελος της κοινωνίας και της Αριστεράς.

Αν, παρόλα αυτά, η Νέα Αριστερά δεν εκπροσωπηθεί στην επόμενη Βουλή με οποιονδήποτε τρόπο, πως θα πορευτείτε;

Εμείς θα δώσουμε όλες τις πολιτικές μας δυνάμεις για να απαντήσουμε σ’ αυτό το κρίσιμο πολιτικό κενό για να υπάρχει ισχυρή παρουσία της Αριστεράς την επόμενη μέρα στη Βουλή. Η Νέα Αριστερά έχει μία ισχυρή προστιθέμενη αξία στην πολιτική ζωή της χώρας. Βάζουμε ζητήματα χωρίς να υπολογίζουμε το πολιτικό κόστος. Άλλα πολιτικά κόμματα δεν το τολμούν. Ζητήματα που έχουν να κάνουν με τη φορολογία των πλουσίων, με την ανάγκη απαγόρευσης των εξορύξεων, με την ανάγκη διαλόγου στα ελληνοτουρκικά κτλ, για να νικήσουμε την κάθε μορφής ακροδεξιά. Αυτά ακούγονται μόνο από τη Νέα Αριστερά. Μία τέτοια αριστερά πρέπει να εκπροσωπείται την επόμενη μέρα στη Βουλή. Είναι εφικτό το θετικό αποτέλεσμα και είμαι αισιόδοξος.