ΠΑΜΕ: Η απεργία στις 25 Νοέμβρη απάντηση στη λιτότητα και την πολεμική οικονομία
Διαβάζεται σε 4'
Ο Βασίλης Πετρόπουλος, μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΑΔΕΔΥ και μέλος της Γραμματείας του ΠΑΜΕ, γράφει στο NEWS 24/7 για την απεργία της 25ης Νοέμβρη.
- 20 Νοεμβρίου 2026 13:55
Η κοινωνία δεν είναι διατεθειμένη να υποταχθεί στην παραίτηση. Σε ολόκληρη την Ευρώπη, το μήνυμα των εργαζομένων, της νεολαίας και των λαϊκών στρωμάτων γίνεται όλο και πιο ξεκάθαρο: η ανοχή απέναντι στην ακρίβεια, τη φτώχεια και τις αντιλαϊκές πολιτικές έχει εξαντληθεί. Στο πλαίσιο αυτού του γενικευμένου εργατικού αναβρασμού, η γενική απεργία της 25ης Νοέμβρη αποτελεί έναν κρίσιμο σταθμό για τη χώρα μας.
Η κινητοποίηση που έχει προκηρυχθεί για τον ιδιωτικό τομέα από 23 Εργατικά Κέντρα, 11 Ομοσπονδίες και εκατοντάδες σωματεία, και για το Δημόσιο με απόφαση της ΑΔΕΔΥ, στοχεύει να αποτελέσει μια ηχηρή απάντηση στις πολιτικές που θυσιάζουν τις λαϊκές ανάγκες στον βωμό του κεφαλαίου.
Οι εργαζόμενοι στο δημόσιο βαδίζουν πλέον σταθερά τον δρόμο του οργανωμένου, συλλογικού αγώνα, αρνούμενοι να αποδεχτούν τους ντροπιαστικούς μισθούς, την υποστελέχωση και την ενεργειακή φτώχεια. Αυτό αποδείχτηκε περίτρανα στις σημαντικές μάχες του προηγούμενου διαστήματος: στο μαζικό συλλαλητήριο της ΔΕΘ, στους αγώνες των εργαζομένων στους δήμους, στη μάχη των μαθητών και εκπαιδευτικών στην Γκράβα, στις απεργίες των 35.000 εκπαιδευτικών και των υγειονομικών, καθώς και από την συμμετοχή στην ιστορική απεργιακή μάχη των λιμενεργατών σε 113 λιμάνια, που απέδειξε τη δύναμη της συλλογικής οργάνωσης.
Οι ελληνικές κινητοποιήσεις δεν ξεσπούν σε κοινωνικό κενό. Αποτελούν συνέχεια ενός μεγάλου απεργιακού ποταμού που διασχίζει ολόκληρη την ευρωπαϊκή ήπειρο, αποδεικνύοντας ότι οι εργαζόμενοι σε κάθε χώρα αντιμετωπίζουν τα ίδια βασικά αδιέξοδα. Κάθε Σάββατο, εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες βγαίνουν στους δρόμους των μεγάλων ευρωπαϊκών πόλεων. Στην Ισπανία, δεκάδες χιλιάδες διαδήλωσαν στη Μαδρίτη ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του ασφαλιστικού συστήματος. Στην Πορτογαλία, οι κάτοικοι της Λισαβόνας ξεσηκώθηκαν απαιτώντας προσιτή στέγαση απέναντι στα δυσβάσταχτα ενοίκια. Στην Ιταλία και στο Βέλγιο, οι εργαζόμενοι και οι φοιτητές στρέφονται κατά της κρατικής καταστολής, της υποχρηματοδότησης των πανεπιστημίων και της ακρίβειας.
Ο αντίπαλος είναι ο ίδιος παντού: είναι η πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης, την οποία υλοποιεί πιστά και η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, ακολουθώντας τα βήματα όλων των προηγούμενων κυβερνήσεων. Κάθε κυβερνητική παρέμβαση στη δημόσια διοίκηση αποδεικνύεται αντιδραστική, στοχεύοντας στη στήριξη των κερδών των επιχειρηματικών ομίλων. Αυτή η πολιτική συνοδεύεται από την ένταση του αυταρχισμού, των διώξεων, του νέου πειθαρχικού δικαίου και της συνταγματικής αναθεώρησης, με στόχο να καμφθεί κάθε αντίσταση μέσα στους χώρους δουλειάς.
Μια από τις πιο επικίνδυνες πτυχές της σύγχρονης πραγματικότητας είναι η μετατροπή της οικονομίας σε πολεμική οικονομία, με τον κρατικό μηχανισμό να προετοιμάζεται για συνθήκες εμπλοκής. Δισεκατομμύρια ευρώ ξοδεύονται για στρατιωτικές δαπάνες και εξοπλισμούς, την ίδια ώρα που οι μισθοί στο Δημόσιο δεν επαρκούν ούτε για τις πρώτες ημέρες του μήνα. Από τη μία πλευρά, βλέπουμε το γιγαντιαίο εξοπλιστικό πρόγραμμα ετησίως για τις πολεμικές ανάγκες του ΝΑΤΟ από την άλλη κάθε δίκαιη διεκδίκηση των δημοσίων υπαλλήλων απορρίπτεται ως «εκτός δημοσιονομικών ορίων».
Απέναντι σε αυτή την κατάσταση, η κυβέρνηση επιχειρεί να παρουσιάσει την εμπλοκή της χώρας και τις θυσίες των πολιτών ως «εθνικό στόχο». Ωστόσο, το ερώτημα παραμένει αμείλικτο: είναι «πατριωτισμός» να ζει ο λαός με στερήσεις, ντροπιαστικούς μισθούς και υποστελεχωμένες υπηρεσίες σε μια εποχή τεράστιων παραγωγικών δυνατοτήτων;
Η επικείμενη απεργία αποτελεί τον μοναδικό δρόμο για να παρέμβουν οι εργαζόμενοι ενεργά στις εξελίξεις, ανατρέποντας τα «κοστολογημένα προγράμματα» των αστικών κομμάτων που υπόσχονται ψίχουλα. Για να πετύχει η κινητοποίηση, απαιτείται η μαχητική προετοιμασία της απεργίας σε κάθε δημόσια υπηρεσία.
Το βασικό εργαλείο είναι η οργάνωση Γενικών Συνελεύσεων παντού. Η βάση των εργαζομένων οφείλει να παρακάμψει τη στάση του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού, ο οποίος προωθεί τον συμβιβασμό και τον δήθεν «κοινωνικό διάλογο». Πρέπει να συντριβεί η λογική ότι τα συνδικάτα δεν μπορούν να κάνουν εξωτερική πολιτική. Πώς γίνεται να υπερασπιστούμε τους μισθούς, την υγεία και την ασφάλειά μας, όταν οι χώροι δουλειάς μας εντάσσονται σε στρατιωτικούς σχεδιασμούς;
Στις 25 Νοέμβρη διεκδικούμε ουσιαστικές αυξήσεις στους μισθούς, επαναφορά του 13ου και 14ου μισθού στο Δημόσιο, μαζικές προσλήψεις μόνιμου προσωπικού σε υγεία, παιδεία και ΟΤΑ, κατάργηση του νέου πειθαρχικού δικαίου, καθώς και την άμεση απεμπλοκή της χώρας από τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και τις ΝΑΤΟϊκές δαπάνες. Η 25η Νοέμβρη δεν είναι απλώς μια μέρα αποχής από την εργασία· είναι η στιγμή που η οργανωμένη πάλη των δημοσίων και ιδιωτικών υπαλλήλων ενώνεται με το μεγάλο ευρωπαϊκό ποτάμι της αντίστασης για να διεκδικήσει τη ζωή που μας αξίζει.