Λάικ – ντισλάικ: Από την κραυγή του Ταρζάν στον viral γάμο της Οικονομάκου

Τα λάικ και τα ντισλάικ σε όσα παρατηρήσαμε στις βόλτες μας στην πόλη και στα θεάματα που βλέπουμε κάθε εβδομάδα και που συνήθως τα συζητάμε μόνο μεταξύ μας.

Σε αυτήν την στήλη, θα προσπαθήσουμε να καταγράφουμε σε τακτική βάση τι μας άρεσε και τι δε μας άρεσε, τα λάικ και τα ντισλάικ, τι μας έκανε εντύπωση και τι μας ξάφνιασε. Όχι, τόσο σε επίπεδο κριτικής, όσο σε επίπεδο ελεύθερου συνειρμού.

Από τα μεγάλα πολιτιστικά γεγονότα μέχρι τα μικρότερα, αλλά και τα σχεδόν αόρατα, αυτά που υπάρχουν παντού μέσα στη ζωή μας. Όσα παρατηρούμε στις βόλτες μας στην πόλη και στα θεάματα που βλέπουμε κάθε εβδομάδα και που τα συζητάμε μόνο μεταξύ μας.

ΛΑΪΚ

Ένα animus anima και ένα γραφείο διαφορετικό για τη Μία Κόλλια

Είναι παράξενο να γνωρίζεις έναν καλλιτέχνη πρώτα σε προσωπικό επίπεδο – γνωριστήκαμε ως μαμάδες των παιδιών μας στο προνήπιο, «ώριμες» μαμάδες αμφότερες- και κατόπιν να εκτυλίσσεται μπροστά σου το μεγαλείο του ταλέντου, της φαντασίας, της γοητείας χρωμάτων, σχημάτων, συλλήψεων, νοημάτων.

Η Κατερίνα Παπατέγου που εκθέτει στην γκαλερί Art Gallery (Χάρητος 10, Κολωνάκι) ως τις 11 Ιουλίου είναι μία γυναίκα όπως τη θέλει και την ορίζει το σημερινό γίγνεσθαι: μητέρα τεσσάρων παιδιών (δύο μικρών, δύο μεγάλων), σύζυγος αγαπημένη, φίλη πολλών και άνθρωπος με πληθώρα ενδιαφερόντων (συνεχώς σε θεατρικές παραστάσεις) με σπουδές και οικονομικών και αγγλικής λογοτεχνίας, που έχει ζήσει στο εξωτερικό πολλά χρόνια και όμως επιμένει ελληνικά και εικαστικά.

Είναι μία ζωγράφος που εξέφρασε το ταλέντο της παρά τα αναμενόμενα της κοινωνίας. Είναι μία γεννημένη καλλιτέχνης, μία ευγενική ύπαρξη, διακριτική και χαμηλόφωνη ασφαλώς, που εκφράζεται βροντερά μέσα από τα έργα της. Εργα που απεικονίζουν πάντα μία δίνη -συχνά κολυμβητών: της ζωής, της ύπαρξης, της ατελείωτης θάλασσας συναισθημάτων; Μπορεί απλώς να είναι μία κραυγή αφύπνισης, μια επιτακτική πρόσκληση που μας καλεί να αναλογιστούμε αν είμαστε έτοιμοι να προστατεύσουμε τη μήτρα που μας γέννησε ή αν θα επιτρέψουμε στη δίνη της αδιαφορίας να μας παρασύρει. Και πάλι το περιβάλλον πρωταγωνιστής. Τι άλλο να γίνει για να καταλάβουμε ότι αυτό επείγει και αφορά το μέλλον των παιδιών μας; Η Κατερίνα το απεικονίζει με αισιόδοξο ενίοτε τρόπο. Εσύ κάνεις αυτό που πρέπει;

Πόσο ωραίο και σπάνιο είναι να μπαίνεις σε έναν χώρο που δεν περιμένεις τι θα δεις, που σου εξάπτει την περιέργεια, που ορίζει τον κάτοικό του αλλιώς από ό,τι τον ξέρεις ή τον περίμενες. Το (νέο) γραφείο (χώρος) του Π.Β. στο κτίριό μας δεν μοιάζει με κανένα άλλο. Εχει κάτι σαν βιτρίνες, προθήκες έκθεσης, έχει συλλογές και γλυπτά-δημιουργίες.

Το πιο τρομερό είναι ότι ο εν λόγω άνδρας ασχολείται με νούμερα στη δουλειά. Αλλά στο σπίτι, πίσω από τις «κάμερες» πλάθει μικρές φιγούρες και μεγαλύτερες και τις τοποθετεί στις βιβλιοθήκες σαν να τις έχει κάνει κάποιος άλλος. Και πίσω από την καρέκλα του, έχει μια συλλογή με μπάλες, που ακόμη και αν δεν έχεις σχέση με αθλητισμό, θα τις θαυμάσεις και θα τις ζηλέψεις – σαν αντικείμενα τέχνης.

Ποιος είσαι τελικά Πάνο; Αυτός ο αφοσιωμένος αριθμολάγνος και ακριβής συντονιστής ρόλων μιας εταιρείας ή ένας κρυφός καλλιτέχνης που σε χρόνο ουδέτερο περιδιαβαίνεις τη φαντασία σου αλλά και πηγές υπέροχων αντικειμένων για να δουλεύεις σε ένα σύμπαν δικό σου, παρότι διαμορφωμένο από άλλους;
Αν χαθεί η μπάλα ψηλά στο κέντρο, της Barca λέμε, να ξέρεις… την πήρα και δεν θα τη βρεις ποτέ!

Ο Ταρζάν, ιαματικά λουτρά και ρούχα νεκρών για τη Γεωργία Οικονόμου

Τι ωραία που ήταν στην Αιδηψό με το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης! Μία από τις πιο αγαπημένες στιγμές ήταν η προβολή του θρυλικού Tarzan and His Mate (1934), με τον μοναδικό Τζόνι Βαϊσμίλερ. Πριν την ταινία, ο Χρήστος Μήτσης μας θύμισε πως ο Βαϊσμίλερ υπήρξε σπουδαίος Αμερικανός κολυμβητής, από τους κορυφαίους του κόσμου στη δεκαετία του 1920, πριν περάσει στον κινηματογράφο. Με πέντε ολυμπιακά χρυσά, ένα χάλκινο, 52 αμερικανικά εθνικά πρωταθλήματα και 67 παγκόσμια ρεκόρ, είχε ήδη γράψει ιστορία πριν γίνει ο πιο διάσημος Ταρζάν. Η χαρακτηριστική του κραυγή με γύρισε αμέσως πίσω στην παιδική μου ηλικία, ενώ οι σκηνές με την Τζέιν και τη μάχη με τον τεράστιο κροκόδειλο ήταν πραγματικά απόλαυση.

Εκεί στην Αιδηψό δεν άντεξα στον πειρασμό και έκανα και εγώ θερμά λουτρά. Οφείλω να ομολογήσω πως ήταν υπέροχα! Μια εμπειρία πραγματικά χαλαρωτική, που ταίριαξε ιδανικά με την ατμόσφαιρα του τόπου και έκανε την όλη επίσκεψη ακόμα πιο ξεχωριστή.

Μία από τις πιο ενδιαφέρουσες παραστάσεις που είδα τελευταία ήταν το Seppuku. The Funeral of Mishima or the Pleasure of Dying της Ανχέλικα Λίντελ στην Πειραιώς 260, στο Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου. Από τα πιο ακραία θεάματα που έχω παρακολουθήσει, κι όμως με άγγιξε βαθιά. Η Λίντελ ζήτησε, όπως παντού, ρούχα ανθρώπων που έφυγαν από τη ζωή· πάνω στη σκηνή τα φόρεσε, διάβασε τις ιστορίες τους και έστησε ένα τελετουργικό πάνω στον θάνατο. Για κάποιους είναι η πιο συνεπής μορφή ακραίου θεάτρου, άλλωστε είδαμε επί σκηνής, αιμοληψία, συκώτι και αυνανισμό. Για μένα, είναι η απόδειξη ότι όταν η υπερβολή γίνει μέθοδος, το σοκ παύει να είναι επιφάνεια και γίνεται χτύπημα στο κέντρο.

Τσικ του τσικ στις συναυλίες και ο Serj Tankian των System of a Down για τη Χριστίνα Τσατσαράγκου

Πηγαίνοντας από συναυλία σε συναυλία συνειδητοποιώ ότι φέτος περισσότερο από κάθε χρονιά ο κόσμος έχει ανάγκη από την αδρεναλίνη ενός live. Με πολύ κόσμο, με δυνατή μουσική, με τους φίλους παρόντες και τα ερεθίσματα στο ζενίθ. Οι Pet Shop Boys σάρωσαν, οι Megadeth με τους Sepultura συγκέντρωσαν τους απανταχού μεταλλάδες, ο Moby και οι Garbage μας έστειλαν σε ταξίδι στα 90ς. Αντίστοιχα ό,τι βλέπω στα social οι Έλληνες καλλιτέχνες μαζεύουν τον κόσμο τους, τα φεστιβάλ πάνε καλά. Μόνο καλό είναι το να μπορούμε να κυκλοφορούμε και να συνδεόμαστε face to face και όχι μέσα από οθόνες.

Στην αρχή πιστέψαμε ότι είναι ακτιβιστές. Σκαρφάλωσαν στο Empire State Building και ξεδίπλωσαν ένα πανό «Όταν η δύναμη της αγάπης νικά την αγάπη για δύναμη, ο κόσμος βιώνει ειρήνη». Τελικά μάθαμε ότι είναι οι Ρώσοι Angela Nikolau και Ivan “Vanya” Beerkus, από τους πιο γνωστούς urban climbers στον κόσμο.  Έγιναν παγκοσμίως γνωστοί από το ντοκιμαντέρ του Netflix Skywalkers: A Love Story (2024), που καταγράφει τις παράνομες αναρριχήσεις τους σε ουρανοξύστες και τη σχέση τους. Αφού κατέβηκαν λίγα μέτρα από την κορυφή, ο Beerkus γονάτισε και της έκανε πρόταση γάμου. Συνελήφθησαν και αντιμετωπίζουν κατηγορίες όπως διάρρηξη, παράνομη είσοδος και έκθεση σε κίνδυνο. Τα social media τους αθωώνουν παμψηφεί. Η διοίκηση του κτιρίου σχολίασε με χιούμορ ότι, αντί να σκαρφαλώσουν στην κεραία, θα μπορούσαν να είχαν επιλέξει το επίσημο πακέτο πρότασης γάμου που προσφέρει το Empire State Building. Πάντως μέσα στα παράξενα άσχημα που συμβαίνουν κάθε μέρα μία τέτοια είδηση φέρνει ένα χαμόγελο.

Ο Serj Tankian των System of a Down τα είπε πολύ ωραία κατά της κυβέρνησης του Netanyahu, κατηγορώντας τον ότι χρησιμοποιεί «την ιστορία, τη γενοκτονία και τον πόνο των Αρμενίων για πολιτικό όφελος». Αφορμή στάθηκαν οι δηλώσεις του Ισραηλινού πρωθυπουργού για την αναγνώριση της Armenian genocide. Ο Tankian απάντησε χωρίς περιστροφές: «F@ck you».

 

Λάικ στην διαχρονική κραυγή του πάλαι ποτέ κινηματογραφικού Ταρζάν. Γιατί με όλα όσα βλέπουμε, μια τέτοια κραυγή μας έρχεται να τη βγάζουμε κάθε πρωί.

Κάουφμαν, “Ανθρωποκυνηγός” και Μέσι με Σπάιντερμαν, για τον Θοδωρή Δημητρόπουλο

Καταπληκτική η αρμονία της Πέμπτης 2/7 βράδυ στην Αθήνα, μια ανεπίσημη νύχτα αφιερωμένη στον μεγάλο δημιουργό Τσάρλι Κάουφμαν. Στο Σινέ Στέλλα ο Κάουφμαν βρέθηκε προσκεκλημένος για να συζητήσει με το κοινό πριν την προβολή του μικρού μήκους “How to Shoot a Ghost” που γύρισε (και για το οποίο μας μίλησε στη Βενετία), ενώ στο Σινέ Παρί το διασημότερο έργο της καριέρας του (η “Αιώνια Λιακάδα”) παίχτηκε στο πλαίσιο της αγαπημένης θεματικής Love Stories Under the Stars.

Το αριστούργημα “Ανθρωποκυνηγός” του Μάικλ Μαν είναι ξανά στη μεγάλη οθόνη χάρη στην επανακυκλοφορία του αξεπέραστου φιλμ, και μάλιστα στο φρέσκο restoration (και νέο edit!) λίγες μέρες μετά την παγκόσμια πρεμιέρα του. Αυτό το φιλμ δεν χάνεται στη μεγάλη οθόνη.

Δε ξέρω πού μπαίνει η διαφήμιση του Σπάιντερμαν με τον Μέσι αλλά είναι τόσο άμεσο καλτ (ο τρόπος με τον οποίο ο Μέσι δε μπορεί να αρθρώσει ούτε συλλαβή στα αγγλικά!) που δε γίνεται παρά να μπει στα λάικ. Σκέτη απόλαυση.

Με χαροποιεί πολύ αυτό το κύμα σοσιαλιστικών νικών στις εσωκομματικές των Δημοκρατικών στις ΗΠΑ για τις επερχόμενες midterms. Μετά ειδικά τη νίκη του Μαμντάνι και τους εκπληκτικούς πρώτους μήνες του στην εξουσία, σε συνδυασμό με την συνέχιση του πολέμου στο Ιράν των ΗΠΑ, είναι εμφανές πως οι ψηφοφόροι γυρίζουν την πλάτη σε συστημικούς πολιτικούς που μοιάζουν να έχουν αφήσει την κατάσταση να φτάσει στο απροχώρητο (ενώ είναι και στο τσεπάκι της AIPAC, του πανίσχυρου λόμπι για τα συμφέροντα του Ισραήλ).

Από τη Νέα Υόρκη ως το Κολοράντο, οι σοσιαλιστές αουτσάιντερ έχουν αρχίσει να κερδίζουν τα μεγάλα φαβορί των Δημοκρατικών. Και τα αιτήματα για ιατρική κάλυψη για όλους, για φορολόγηση των πλουσίων και για απεμπλοκή των ΗΠΑ από τη χρηματοδότηση του Ισραήλ στην παλαιστινιακή γενοκτονία, ποτέ δεν έμοιαζαν τόσο δημοφιλή στη βάση του κόμματος όσο είναι τώρα.. Πάντα τέτοια.

 

ΝΤΙΣΛΆΙΚ

Ένα γκαζάκι θανάτου (ΞΑΝΑ) για τη Μία Κόλλια

Πριν από λίγο ανακοινώθηκε ο θάνατος της Βάγιας Νέστορα μητέρας της Αφροδίτης Νέστορα στη Θεσσαλονίκη. Πόσο μάταιος θάνατος, πόσο άθλια μέθοδος -και καλά- εκδίκησης του συστήματος, πόσο εγκληματικό ουσιαστικά να αφανίζεις μια ζωή σε ένα δευτερόλεπτο; Θα έλεγα «ανευ λόγου και αιτίας» αλλά μετά σκέφτομαι «και ποια εκτέλεση έχει λόγο και αιτία» (μέσα μου τραυλίζω ότι αυτό μπορεί να έβρισκε απάντηση αν κάποιος σκότωνε το παιδί σου, αλλά και πάλι, η βία απάντηση στη βία δεν είναι σωστή, και λύση δεν είναι η εκδίκηση και μπλα μπλα μπλα…).

Οπότε να πούμε πως ενώ πιστεύαμε πως τελειώσαμε με την υπόθεση αυτή (να την πω «τρομοκρατία» ενώ δεν το γνωρίζουμε ακόμα;), να που δεν τελειώσαμε και δεν το βλέπω να τελειώνουμε. Γιατί, τρομοκρατία ή όχι, πάντα θα υπάρχει αυτός ο ηλίθιος που θα πιστεύει πως έτσι αποδίδει δικαιοσύνη ή πως έχει φάση να κάνεις μπούγιο και χαμό ή πως θα τον γράψει η ιστορία τελικά. Γιατί μπορεί να νιώθει πως εκδικείται για τον προσωπικό του Γολγοθά. Ισως δεν συνειδητοποιεί πως αυτή εκδίκηση είναι περίπου 2 μέτρα από μασίφ ξύλο ή καπλαμά.

Ο viral γάμος της Πάρου, η ζέστη και ο γιος του Γιάλομ για τη Γεωργία Οικονόμου

Τι φάση ρε παιδί μου με αυτά τα social media. Το ΣΚ που μας πέρασε όπου και να έμπαινα στο διαδίκτυο έπεφτα πάνω στον γάμο της Αθηνάς Οικονομάκου και του Μπρούνο Τσερέλα. Ήθελα δεν ήθελα, είδα πολλές λεπτομέρειες, άπειρες φωτογραφίες, χορούς, δάκρυα και πανηγύρια. Να είναι καλά οι άνθρωποι και πάντα αγαπημένοι, αλλά εμείς τι φταίμε;

Πήγε η κολλητή μου διακοπές στην Ελβετία. Και μου έστελνε κάτι υπέροχες φωτογραφίες από παγετώνες και χιόνια. Και στον γυρισμό που είπε πως πεθάνανε από τη ζέστη και πως κανένα ξενοδοχείο δεν είχε κλιματιστικό, μόνο κάτι προπολεμικούς πλαστικούς ανεμιστήρες. Αφορητη λέει η φάση. Δεν πάμε καλά έτσι;

Πολυκατοικίες πέφτουν σαν τραπουλόχαρτα και στην Ελλάδα τώρα! Και μάλιστα στο κέντρο της Αθήνας. Ποιος να το πίστευε δηλάδη. Από τύχη δε θρηνήσαμε ζωές, γενικώς από τύχη ζούμε. Ας είμαστε τυχεροί λοιπόν!

Πόσο θλιβερή είδηση ο θάνατος του γιου του Ίρβιν Γιάλομ, Βίκτορ, που έρχεται να υπενθυμίσει πόσο εύθραυστη μπορεί να είναι η ψυχική υγεία, ακόμη και για ανθρώπους που βρίσκονται κοντά σε αυτήν ως επαγγελματίες ή μέσα από το έργο τους.

Θα δερνόμαστε για ένα κλιματιστικό(;) για τη Χριστίνα Τσατσαράγκου

Το μεγαλύτερο και προφανέστατο ντισλάικ της εβδομάδας έρχεται για το κτίριο που κατέρρευσε σαν τραπουλόχαρτο στα Πετράλωνα. Να φύγεις για τη δουλειά και να επιστρέψεις σε χαλάσματα. Χωρίς να έχει συμβεί κάποια φυσική καταστροφή. Δεν το χωράει ο νους. Και κάπως έτσι αρχίσαμε όλοι να ψάχνουμε πότε χτίστηκε η πολυκατοικία μας, να βλέπουμε με υποψία το διπλανό σπίτι που ανακαινίζεται για να γίνει air bnb και το σκάβουν όλη μέρα. Νιώθεις ότι σε θέσεις ευθύνης υπάρχουν άσχετοι και πώς η μόνη λύση είναι… να μη σου τύχει. Σε τηλεοπτικό ρεορτάζ είδα την κόρη μια ενοίκου που θα ήθελε κάπου στα χαλάσματα να βρει μια φωτογραφία από τον μπαμπά της, που έχει φύγει από τη ζωή.

Φέτος στις συναυλίες είδαμε ακόμα περισσότερα κινητά, ακόμα περισσότερη ώρα ψηλά, ακόμα πιο κοντά στη μούρη του καλλιτέχνη που θα κατέβει από τη σκηνή να κάνει contact με το κοινό. Ποιος θα είναι εκείνος ο πρώτος, που θα έρθει για live και θα τα απαγορεύσει τελείως;

Ρεκόρ καύσωνα και πέφτει ξύλο για ένα κλιματιστικό μέσα στους διαδρόμους ευρωπαϊκών πολυκαταστημάτων. Ζούμε σε έναν απόλυτα παράλογο κόσμο.

Τέλος τα φυσικά αντίτυπα και το TV Time, για τον Θοδωρή Δημητρόπουλο

Η Sony ανακοίνωσε πως από τον Γενάρη του ‘28 θα παύσει η παραγωγή φυσικών αντιτύπων των παιχνιδιών του PlayStation. Είναι μια πολύ δυσάρεστη απόφαση για πολλούς λόγους, κι όχι μόνο επειδή συνεχίζω ακράδαντα να πιστεύω στην αναγκαιότητα των φυσικών αντικειμένων σε μια εποχή που χάνουμε την επαφή μας με τον υλικό κόσμο. Γιατί το ζήτημα είναι φυσικά και ιδεολογικό, και οικονομικό: Κανείς δεν αγοράζει στα αλήθεια ένα ψηφιακό αντίτυπο μιας ταινίας ή ενός παιχνιδιού, από τη στιγμή που το όποιο store διατηρεί το νομικό δικαίωμα να το αφαιρέσει κάποια στιγμή από τη βιβλιοθήκη σου. Και στα media, ιδιοκτησία αληθινή είναι μόνο η υλική.

Κλείνει και το TV Time, η εφαρμογή με την οποία αμέτρητοι θεατές τηλεοπτικών σειρών κρατούσαν ένα λειτουργικό καλεντάρι του τι έρχεται και πότε, τι έχουν δει, τι έχουν αφήσει στη μέση, κλπ κλπ. Πανικός από χτες σε όλα τα group chats για να βρεθεί καλή αντικατάσταση. Τίποτα ιερό πια.

Μπορώ να βάλω στα ντισλάικ τη ζέστη; ΔΕΝ ΤΗ ΘΕΛΩ.