HORNY FANS: Είμαστε τελικά όλοι ένα εμπόρευμα;

Ο Κλαούντιο επιμένει, προσπαθεί, ονειρεύεται και δημιουργεί μια παράσταση για κάθε νέο, για κάθε θεατή που αντέχει την πρόκληση. Μας απαντά πώς τη σκέφτηκε -και όχι μόνον- και οι ηθοποιοί του τι τους άγγιξε.

«Τι συμβαίνει όταν η επιβίωση γίνεται πιο επείγουσα από τα όνειρα; Όταν η οικονομική ανασφάλεια συναντά το αδιέξοδο και η διαρκής έκθεση γίνεται τρόπος ζωής; Το HORNY FANS καταγράφει τις μικρές και μεγάλες διαπραγματεύσεις της καθημερινότητας και την επίμονη προσπάθεια να φανταστείς ένα μέλλον.

Εδώ, το σπίτι γίνεται σκηνή. Το σώμα γίνεται περιεχόμενο.
Η επιθυμία γίνεται εργασία. Και ο χρόνος γίνεται χώρος.»
Αυτά αναγράφονται στο δελτίο τύπου. Εσύ, πώς εμπνεύστηκες αυτή την ιστορία;

Για αρκετό καιρό ένιωθα χαμένος μέσα σε έναν κόσμο που διαρκώς ζητούσε κάτι από εμένα. Είτε αυτό ήταν χρόνος, είτε χρήμα, είτε επιμονή, είτε υπομονή. Συνεχώς ένιωθα πως, ό,τι κι αν έκανα, δεν ήταν αρκετό. Κάτι με πίεζε να συνεχίσω λίγο ακόμα. Σαν κάποιος να μου υποσχόταν κάτι καλύτερο, λίγο πιο πέρα και κάθε φορά λίγο πιο μακριά. Και αυτό το «μακριά» ήταν πολύ μακριά από τον εαυτό μου.
Τότε ξεκίνησα να παρατηρώ γύρω μου. Έβλεπα την απόσταση που είχε δημιουργηθεί ανάμεσά μας, αλλά κυρίως την απόσταση του καθενός με τον εαυτό του. Με τρόμαζε πολύ η ιδέα του να μην ξέρεις πια τι κάνεις, γιατί, πού βρίσκεσαι και πώς γυρνάς πίσω.

Και αυτό προέκυψε από το γεγονός ότι ο εαυτός μου, κάπως, κάπου, κατέληξε να έχει μια τιμή και να ετεροκαθορίζεται από τα likes, τα υλικά αγαθά, την έκθεση στα social media και τις διαφορετικές προσωπικότητες που είχα εκεί, τη δουλειά, την οικονομική επισφάλεια, τις προσωπικές μου σχέσεις, την ανάγκη για σύνδεση και, τέλος, από το γεγονός ότι όλα είχαν καταλήξει να γίνουν εμπορευματοποιήσιμα, και με τη δική μου άδεια.

Λίγο-πολύ, και ο τίτλος του έργου προέκυψε από την ίδια παρατήρηση, αλλά σε ένα γενικότερο πλαίσιο. Είναι το αποτύπωμα του πόσο πολύ μας ενδιαφέρουν οι ζωές των άλλων – σε βαθμό που γινόμαστε θαυμαστές τους – και του πόσο πολύ, ή ίσως εντελώς, έχουμε χάσει κάθε επαφή με τον εαυτό μας.

Και η αλήθεια είναι πως με ενδιαφέρει πολύ αυτή η καθημερινότητα μιας γενιάς που προσπαθεί να δουλέψει και να επιβιώσει. Που έχει ανάγκη από σύνδεση, ανάγκη να αγαπήσει και να αγαπηθεί μέσα σε μια πραγματικότητα διαρκούς έκθεσης, πίεσης, φθοράς και οικονομικού μαρασμού. Η μία σκέψη έφερε την άλλη και κάπως όλα έπρεπε να πάρουν ξανά ζωή. Οι σκέψεις, οι εικόνες, η επιβίωση, η έκθεση, το σώμα, το σπίτι και ο χρόνος.

Ποιες ήταν οι πιο όμορφες στιγμές αυτού του ταξιδιού και ποιες οι πιο δύσκολες;

Στην αρχή πίστευα πως ήταν αυτή ακριβώς η προηγούμενη παρατήρηση. Γιατί κάπως ένιωθα λιγότερο μόνος και λιγότερο ηλίθιος ή προβληματικός. Όμως, στη συνέχεια, η πιο όμορφη στιγμή, νομίζω, ήταν η στιγμή που τελικά εκείνο μπορούσα να το επικοινωνήσω με κάποιον. Όταν περισσότερα δημιουργικά μυαλά είδαν μισή ανθρώπινη αλήθεια και την έκαναν ολόκληρη.

Θυμάμαι τη στιγμή που διαβάζαμε όλοι μαζί το κείμενο και κάποιος επηρεάστηκε. Κάτι τον συγκίνησε. Ήταν ένα κωμικό σημείο, οπότε η αντίδραση αυτή ήταν κάθε άλλο παρά αναμενόμενη. Και τότε είναι που σκέφτηκα τι όμορφη που είναι αυτού του είδους η ελευθερία.

Κατά κάποιο τρόπο, έχουμε συνηθίσει στο θέατρο ο λόγος να είναι κάπως… Ή έτσι ή αλλιώς. Σπάνια κάτι πιο ελεύθερο. Κάτι που λαμβάνει υπόψη την ψυχολογία και τις σκέψεις του θεατή και που αφήνει χώρο να αποφασίσει ο ίδιος πώς θα το αποκωδικοποιήσει. Μπορώ να πω πως αυτή ήταν η πιο δημιουργική, απελευθερωτική και όμορφη στιγμή. Και πιστεύω πως το ίδιο θα συμβεί με εκείνο το κοινό που θα έρθει με ανοιχτό μυαλό.

Η πιο δύσκολη, από την άλλη, στιγμή μπορώ να πω πως σίγουρα δεν ήταν η πραγματικότητα της ανεξάρτητης παραγωγής. Ούτε η πραγματικότητα των ελάχιστων οικονομικών πόρων και των πολλών αποφάσεων. Οι περιορισμοί αυτοί προκάλεσαν απλώς ένα κενό που η ομάδα μας κάλυψε με δημιουργικότητα.
Η δύσκολη στιγμή ήρθε όταν κληθήκαμε να σκεφτούμε. Και νομίζω πως αυτό ακριβώς μας στερεί η κοινωνία μας σήμερα: τη δυνατότητα αυτή. Και νιώθω πως και γι’ αυτό, τελικά, μιλάει και το έργο.

Ποιο είναι το όνειρό σου για το μέλλον;

Αν με ρωτούσες δύο-τρία χρόνια πριν, η απάντηση θα ήταν διαφορετική. Τώρα αυτό που ονειρεύομαι είναι να βρω κάποιο νόημα. Γενικότερα. Και ειδικότερα. Νιώθω πως αυτό σίγουρα βρίσκεται σε αυτό που κάνω τώρα. Και θα ήταν τέλειο αν το «HORNY FANS» έβρισκε τους κατάλληλους ανθρώπους για κοινό του.
Αλλά, σε ένα γενικότερο πλαίσιο, το όνειρό μου σίγουρα σχετίζεται με το να βρω αυτό το νόημα. Έχω διαπιστώσει ότι συνδέεται με τη συνάντηση του πειραματισμού με διαφορετικές μορφές καλλιτεχνικής έκφρασης. Εκεί νομίζω βρίσκω νόημα. Θα ήταν ονειρική μια πραγματικότητα περισσότερο δημιουργική. Με ό,τι αυτό σημαίνει. Και ό,τι αυτό φέρει μαζί της.

ΟΙ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ

Ποιο κομμάτι του ρόλου σου σε άγγιξε προσωπικά;

Κριστίνα Τσιουμποτάρου

Η εσωτερική της πάλη. Είναι μια νέα κοπέλα βαθιά απογοητευμένη από την κοινωνία μέσα στην οποία προσπαθεί να επιβιώσει και παλεύει ταυτόχρονα με τα δικά της δαιμόνια: τις ανασφάλειες, το άγχος, τη συναισθηματική υπερφαγία και την κατάθλιψη. Δαιμόνια που μοιάζουν να κατακλύζουν τη γενιά μας.

Με συγκινεί η αντίφασή της. Είναι ευάλωτη, αλλά όχι αδύναμη. Και ίσως αυτό είναι το πιο προσωπικό σημείο που με συνδέει. Η αίσθηση του να προσπαθείς να σταθείς όρθιος, ενώ μέσα σου κουβαλάς έναν ολόκληρο αόρατο αγώνα.

Νιώθω πως αντιπροσωπεύει πολλούς. Παρόλο που συχνά νιώθουμε ματαίωση ή πως ο κόσμος απαιτεί περισσότερα απ’ όσα μπορούμε να δώσουμε, συνεχίζουμε να διεκδικούμε χώρο για να υπάρξουμε. Να υπάρξουμε ευτυχισμένοι, ολόκληροι. Με τα δικά μας όρια και τις δικές μας επιθυμίες. Και νιώθω πως, μέσα από το δικό της σκοτάδι, φωτίζω λίγο πιο βαθιά και τις δικές μου σκιές.

Μιχάλης Τουρατζίδης

Αυτό που με συγκινεί περισσότερο σε εκείνον είναι πως, παρότι βρίσκεται διαρκώς αντιμέτωπος με τα προβλήματα και τις δυσκολίες της καθημερινότητας, δεν παύει να ονειρεύεται, ακόμη κι όταν τα όνειρά του μοιάζουν ουτοπικά. Επιχειρεί να δράσει, άλλοτε σωστά και άλλοτε λανθασμένα, προκειμένου να έρθει πιο κοντά σε αυτά.
Για μένα, αυτή είναι και η πιο ουσιαστική πλευρά του χαρακτήρα του: ένας άνθρωπος που συνεχίζει να προσπαθεί για ένα μέλλον που πιστεύει ότι αξίζει, ακόμη κι όταν όλα γύρω του μοιάζουν να καταρρέουν. Ίσως αυτή την οικειότητα αναγνωρίζω σε εκείνον.

Τζουλιάνο Κάγια

Η μοναξιά είναι ένα συναίσθημα που μου φαίνεται αρκετά γνώριμο. Με αγγίζει πολύ η ανάγκη του χαρακτήρα μου να κάνει τα πάντα για να μην νιώθει μόνος. Χάνει τον ίδιο του τον εαυτό και θυσιάζει τις αξίες του, από τη μία για να νιώσει κάπου μέλος και από την άλλη για να βρει λύση στα προβλήματα των άλλων, βάζοντας στη γωνία τον εαυτό του. Είναι ένα συναίσθημα που το έχω νιώσει πολλές φορές και, τώρα που το αντικρίζω στον χαρακτήρα μου στο έργο, είναι κάτι που το βρίσκω ιδιαίτερα τρυφερό και σπάνιο.

Κυβέλη Κουλούρη

Για να είμαι ειλικρινής, νιώθω πως ο συνδετικός κρίκος μου με τον ρόλο είναι η απόσταση που νιώθουμε και οι δύο από τους άλλους ανθρώπους. Πιστεύω πως πολλές φορές και οι δύο μας, λόγω της τριβής της καθημερινότητας, χάνουμε ουσιαστική επαφή με ανθρώπους που αγαπάμε. Ανθρώπους για τους οποίους, βεβαίως, θα κάναμε τα πάντα και θα τους χαρίζαμε περισσότερα απ’ όσα έχουμε να δώσουμε, αλλά που, λόγω των ρυθμών της σύγχρονης ζωής, ξεχνιόμαστε. Και εκεί ο χαρακτήρας μου το αντιμετωπίζει με χιούμορ, μετά νευριάζει, κλαίει και απογοητεύεται με τον εαυτό της, αλλά επιμένει να βρει λύση. Το γνωρίζω αυτό το σενάριο προσωπικά.

Λυδία Έιμας

Πιστεύω πως ο χαρακτήρας μου, σε όλο το έργο, παλεύει να αγαπήσει, αλλά χωρίς να ξέρει πώς. Και πολλοί άνθρωποι εκεί έξω. Το ίδιο κι εγώ.
Νιώθω πολλές φορές πως ο ρόλος μου δεν έχει αρκετά προβλήματα, αλλά αυτό γίνεται η αιτία άσχημων καταστάσεων χωρίς να φταίει απαραίτητα. Και όλα αυτά επειδή κάποιος της έμαθε κάτι λάθος.
Πιστεύω πως είναι από τους πιο όμορφους και ενδιαφέροντες χαρακτήρες. Σαν ένα μικρό παιδί που προσπαθεί να ζήσει, να γελάσει, να ερωτευτεί και να αγαπήσει. Αλλά πώς μπορείς να το κάνεις αυτό, αν δεν το έχεις μάθει; Εκείνο το σκοτεινό σημείο είναι που με έχει γοητεύσει.

Γιώργος Φάκας

Προσπαθώ να σκεφτώ, αλλά νομίζω πως δεν βρίσκω κάτι που να με αγγίζει περισσότερο στον ρόλο μου από την ανάγκη για σύνδεση. Η ανάγκη για συντροφικότητα, θεωρώ πως είναι κινητήριος δύναμη της ζωής. Η ανάγκη να βρίσκεσαι με κάποιον στον ίδιο χώρο και χρόνο και να υπάρξετε ο ένας για τον άλλον. Είναι κάτι που ο χαρακτήρας μου στο έργο κάνει τα πάντα για να το βρει και να το κρατήσει. Και είναι κάτι που προσωπικά με συγκινεί.