Τι συμβαίνει με τις μυστηριώδεις αφίσες που εμφανίστηκαν στο Μετρό της Αθήνας;

Αν τις τελευταίες εβδομάδες πέρασες από κάποιον σταθμό του μετρό της Αθήνας, υπάρχει περίπτωση να έπεσε το βλέμμα σου πάνω σε μια φράση που δεν έμοιαζε με τις υπόλοιπες διαφημίσεις.

«The only product of art is feelings».

Μια λιτή πρόταση, με την υπογραφή του Brian Eno, εμφανίστηκε στα πάνελ των σταθμών του μετρό, την περίοδο που η Αθήνα άρχιζε να γεμίζει ξανά. Χωρίς πολλά λόγια, χωρίς εξηγήσεις και -κυρίως- χωρίς να αποκαλύπτεται ποιος βρίσκεται πίσω από την παρουσία της.

Μέσα στον θόρυβο της πόλης, η φράση μοιάζει σχεδόν σαν μια μικρή παύση.

Ο Brian Eno, από τους σημαντικότερους μουσικούς και παραγωγούς των τελευταίων δεκαετιών, έχει αφιερώσει μεγάλο μέρος της πορείας του στην εξερεύνηση της σχέσης ανάμεσα στη μουσική, την τέχνη και το συναίσθημα. Και η συγκεκριμένη φράση συμπυκνώνει ακριβώς αυτή την ιδέα: ότι η τέχνη δεν χρειάζεται πάντα να εξηγείται ή να οδηγεί κάπου. Μπορεί απλώς να μας κάνει να αισθανθούμε κάτι.

Ίσως γι’ αυτό και ένα τέτοιο μήνυμα ξεχώρισε τόσο εύκολα στους σταθμούς μιας πόλης που επιστρέφει σταδιακά στους γνώριμους ρυθμούς της.

Μια υπενθύμιση ότι, ανάμεσα στη βιασύνη για τη δουλειά, τις μετακινήσεις, τις υποχρεώσεις και την καθημερινή επανάληψη, υπάρχει ακόμη χώρος για κάτι που δεν είναι απαραίτητα χρήσιμο ή παραγωγικό. Κάτι που απλώς μας αγγίζει.

Και κάπου εδώ αρχίζει το ενδιαφέρον.

Γιατί οι συγκεκριμένες αφίσες δεν φαίνεται να θέλουν να μας πουν ολόκληρη την ιστορία.

Δεν υπάρχει κάποιο εμφανές όνομα πίσω από το μήνυμα. Δεν υπάρχει η κλασική υπογραφή που θα περίμενε κανείς να δει σε μια καμπάνια. Μόνο μια φράση του Brian Eno, τοποθετημένη σε ένα από τα πιο πολυσύχναστα σημεία της πόλης, να συναντά καθημερινά χιλιάδες ανθρώπους.

Και όσο περνούν οι μέρες, τόσο πιο εύκολα γεννιέται η απορία: Ποιος βρίσκεται άραγε πίσω από αυτές τις αφίσες;

Η απάντηση, προς το παρόν, παραμένει κρυφή.

Μπορεί όμως η ίδια η επιλογή του μηνύματος να είναι ένα μικρό στοιχείο. Γιατί αν «το μόνο προϊόν της τέχνης είναι τα συναισθήματα», τότε ίσως αυτή η αινιγματική εμφάνιση να μην χρειάζεται τίποτα περισσότερο από το να μας κάνει να σταματήσουμε για λίγα δευτερόλεπτα, να κοιτάξουμε το μήνυμα και να αναρωτηθούμε.

Και αυτό, στην πόλη, δεν είναι και λίγο σήμερα.