Βούλα Πατουλίδου: Η σπαρακτική ανάρτηση για τον έναν χρόνο από τον θάνατο του συζύγου της

Μια μέρα βαθιά φορτισμένη συναισθηματικά είναι η σημερινή για τη Βούλα Πατουλίδου. Ανήμερα της ονομαστικής της εορτής, η χρυσή Ολυμπιονίκης προχώρησε σε μια συγκινητική ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, καθώς συμπληρώνεται ένας χρόνος από την απώλεια του πολυαγαπημένου της συζύγου, Δημήτρη Ζαρζαβατσίδη.

Η Βούλα Πατουλίδου μοιράστηκε στο Instagram μια παλιά, κοινή τους φωτογραφία, συνοδεύοντάς τη με ένα αφοπλιστικό κείμενο, όπου εξομολογείται πως εκείνος περίμενε να περάσει η γιορτή της για να αφήσει την τελευταία του πνοή.

«Περίμενες να περάσει η γιορτή μου για να με αποχαιρετήσεις… Ένας χρόνος… Κι όμως υπάρχουν μέρες που ο χρόνος μοιάζει να μην έκανε ούτε ένα βήμα. Γιατί ο χρόνος δεν νικά την αγάπη. Απλώς μαθαίνει στον άνθρωπο να κρύβει τον πόνο του», έγραψε χαρακτηριστικά.

Η ανάρτηση της Βούλας Πατουλίδου:

«Περίμενες να περάσει η γιορτή μου για να με αποχαιρετήσεις…Ένας χρόνος..… Κι όμως υπάρχουν μέρες που ο χρόνος μοιάζει να μην έκανε ούτε ένα βήμα.

Μου λένε να είμαι δυνατή. Δεν ξέρουν πως η δύναμη δεν είναι να μη λυγίζεις. Είναι να ξυπνάς κάθε πρωί, να φοράς ένα χαμόγελο που δεν νιώθεις και να συνεχίζεις, ενώ μέσα σου έχει γκρεμιστεί ολόκληρος ο κόσμος.

Δεν μου λείπουν τα μεγάλα. Μου λείπουν τα μικρά. Η φωνή σου. Το βλέμμα σου. Η σιγουριά πως, ό,τι κι αν γινόταν, στο τέλος της ημέρας υπήρχε ένα σπίτι… κι εσύ.

Ξέρεις ποιο είναι το παράλογο; Ότι ο κόσμος συνεχίζει. Οι δρόμοι γεμίζουν κόσμο. Τα φανάρια ανάβουν και σβήνουν. Οι εποχές αλλάζουν. Κι εγώ προσπαθώ να μάθω πώς γίνεται να αναπνέεις όταν σου λείπει ο άνθρωπος που ήταν η ανάσα σου.

Σήμερα μόνο η Άλκηστις με καταλαβαίνει από το ραδιόφωνο .”Πώς μπορεί η γη να γυρίζει χωρίς εσένα;”

Δεν θυμώνω με τον θάνατο. Θυμώνω με τη σιωπή. Κι αν κάπου υπάρχει ένα παράθυρο που ενώνει τον ουρανό με τη γη, θέλω να ξέρεις μόνο αυτό: δεν πέρασε ούτε μία μέρα που να μη σε κουβάλησα μέσα μου. Ούτε μία διαδρομή που να μην περίμενα, έστω για ένα δευτερόλεπτο, να σε δω να στέκεσαι στην πόρτα. Γιατί η αγάπη η αληθινή δεν μπαίνει σε μνήματα. Δεν πεθαίνει. Αλλάζει μόνο διεύθυνση.

Κάθε φορά που βάζω το κλειδί στο αμάξι, σ’ ακούω να μου φωνάζεις από την εξώπορτα: «Πατουλίδου, σ’ αγαπώ». Και τότε, για μια στιγμή, ο κόσμος ξαναγίνεται ολόκληρος… μέχρι να κλείσει η πόρτα και να θυμηθώ πως αυτή τη φορά δεν θα ανοίξει ξανά».