Το Φροντιστήριο είναι κλάδος της Οικονομίας

Είναι καλή ιδέα το Εθνικό Απολυτήριο και πρέπει να προχωρήσει. Άλλωστε, όλες, ανεξαιρέτως, οι μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις – ναι και του ΣΥΡΙΖΑ – εξέτασαν στα σοβαρά το ενδεχόμενο να το καθιερώσουν.

Όλοι συμφωνούμε ότι είναι νοσηρό ολόκληρη η εκπαιδευτική διαδικασία στο Λύκειο να αφορά αποκλειστικά και μόνο τις Πανελλαδικές Εξετάσεις. Ναι, οι Πανελλαδικές είναι όντως αδιάβλητες αλλά αυτό δεν είναι σοβαρό επιχείρημα για να τις διατηρήσουμε, είναι θλιβερή ομολογία αποτυχίας της χώρας να χτίζει αξιόπιστους θεσμούς και διαδικασίες.

Άλλωστε και αυτά, τα περί αδιάβλητου, προσχηματικά λέγονται.

Στην πραγματικότητα κανένας δεν θέλει να αλλάξει κάτι στις Πανελλαδικές. Ποιος θέλει, δηλαδή, να διαταράξει την οικονομική δραστηριότητα περί τις Πανελλαδικές Εξετάσεις; Γιατί περί αυτού πρόκειται.

Σε μια πρώτη ανάγνωση, οι ενστάσεις ότι το Εθνικό Απολυτήριο θα απογειώσει την Παραπαιδεία, δηλαδή τα φροντιστήρια, δείχνουν εύλογες.

Μόνο που και η ιστορία των Φροντιστηρίων στην Ελλάδα δευτερευόντως σχετίζεται με την ποιότητα της προσφερόμενης Εκπαίδευσης. Πρωτίστως αφορά την αγορά εργασίας για τα πλήθη των αποφοίτων των ΑΕΙ από Θεωρητικές και Θετικές Σχολές. Όσοι δεν διορίζονται καταφεύγουν εκεί αλλά και όσοι υπηρετούν ήδη στην Εκπαίδευση, δημόσια και ιδιωτική, με φροντιστήρια συμπληρώνουν το εισόδημά τους.

Τα Φροντιστήρια από μόνα τους είναι ένας κλάδος της Οικονομίας των Υπηρεσιών.

Δηλαδή τι θα κάνουν οι χιλιάδες απόφοιτοι των ΑΕΙ αν κλείσουν τα Φροντιστήρια; Που θα βρουν δουλειά; Στις Βιομηχανίες; Στα Ερευνητικά Κέντρα; Στις Βιβλιοθήκες και την Αρχαιολογική Υπηρεσία;

Έχετε αρχίσει να γελάτε ή όχι ακόμα;

Βέβαια, υπάρχει πάντα ο Τουρισμός και η Καφετέρια! Και μην ξεχνάμε και το ντελίβερι!

Όμως, δεν ειρωνεύομαι.

Το θεμελιώδες πρόβλημα της χώρας είναι ο τρόπος που παράγεται ο πλούτος και το ότι το μεγαλύτερο πορτοφόλι το έχει το Κράτος, χάρις στο οποίο υπάρχει και η περίφημη ελληνική επιχειρηματικότητα. Από εκεί ξεκινάνε όλα.

Ο τρόπος που παράγεται ο πλούτος, ο τρόπος που συναλλασσόμαστε, διαμορφώνει συνείδηση, ορίζει τον τρόπο που αποτιμούμε την πραγματικότητα ακόμα και το πως αντιλαμβανόμαστε την κοινωνία και τις ανθρώπινες σχέσεις, τις κοινωνικές και τις προσωπικές.

Οπότε;

Ας προχωρήσουμε, συναινετικά, στο Εθνικό Απολυτήριο μπας και καταφέρουμε, κάποια στιγμή, να δημιουργήσουμε τις συνθήκες οι κάτοχοί του να αποκτήσουν μια στοιχειώδη Παιδεία και μια Εκπαίδευση που θα τους δίνει επιλογές που δεν περνούν αναγκαστικά μέσα από τα ΑΕΙ.

Αλλά για να κάνουμε έστω κι αυτό, πρέπει να σταματήσουμε να λέμε στον εαυτό μας ψέματα. Θα προσέθετα κάτι και για την ανάγκη αλλαγής του οικονομικού μοντέλου ή μάλλον για την ανάγκη να αποκτήσουμε μια οικονομία που θα παράγει αλλά έχω μεγαλώσει πλέον αρκετά για να πιστεύω στα παραμύθια.