Tο μυστικό του Αδωνι

Η φάση με τον γιατρό που επιτίθεται στον Αδωνι Γεωργιάδη είναι πολύ δύσκολη και εξετάζεται ακόμη από το VAR. Ομως, ούτως ή άλλως, ο γιατρός είναι εμφανώς μπροστά από τον τελευταίο άνδρα των ΜΑΤ, συνεπώς κινείται κατά του υπουργού από θέση offside.

Κάποια στιγμή ο υπουργός, όπως υποσχέθηκε, θα δώσει το βίντεο στη δημοσιότητα και θα αποφανθούν οι ειδικοί επί της φάσης. Ομως, εν προκειμένω, το θέμα μας δεν είναι αυτό. Δεν είναι ούτε η τοξική γελοιότητα που περιέχεται στην καταγγελία και στην επικοινωνιακή διαχείριση του περιστατικού. Εστιάζουμε σε μία μικρή ψηφίδα, ενώ αξίζει να ρίξουμε μία ευρυγώνια ματιά στη μεγάλη εικόνα. Γιατί ο τρόπος με τον οποίο πολιτεύεται ο κ. Γεωργιάδης είναι, εδώ και καιρό, case study. Πρόκειται για ένα μίγμα συμπεριφορών που αφενός αποτυπώνουν την ιδιοσυγκρασία του ανδρός και αφετέρου ικανοποιούν το θυμικό και τις απαιτήσεις του προσωπικού του ακροατηρίου.

Η πολιτική είναι ομαδικό σπορ, αλλά παίζεται με ατομικούς στόχους. Το υπέρτατο αγαθό στην πολιτική εξουσίας είναι η προσωπική επιβίωση. Τα υπόλοιπα λειτουργούν κυρίως ως αφηγήσεις που τη νομιμοποιούν. Ο κ. Γεωργιάδης υπηρετεί με συνέπεια αυτόν τον κανόνα. Και είναι στιγμές που σκέφτομαι ότι υιοθέτησε στοιχεία τραμπικής πολιτικής πριν καν ο τραμπισμός αποκτήσει όνομα.

Διαβάζω ότι οι συγκρουσιακές επιλογές του υπουργού Υγείας βλάπτουν την κυβέρνηση καθώς απωθούν το κεντρώο ακροατήριο. Ε, και; Ο Αδωνις Γεωργιάδης δεν απευθύνεται σε κεντρώους. Δεν θα ήταν ο εαυτός του αν έκανε κάτι τέτοιο. Κατάφερε, όμως, να συγκροτήσει μία ολόκληρη νησίδα τραμπισμού μέσα στο εκλογικό σώμα της Νέας Δημοκρατίας. Αυτό δεν θα μπορούσαν να το πετύχουν ούτε ο Βορίδης, μήτε ο Πλεύρης. Γιατί δεν αρκεί μόνο η πολιτική γραμμή. Χρειάζεται και η αντίστοιχη performance.

Ο Γεωργιάδης κάνει πολιτική για social media. Η παρουσία του εκεί είναι έντονη και αδιάλειπτη. Δημιουργεί περιεχόμενο, καλλιεργεί ερείσματα, προκαλεί εμπλοκή του κοινού του-το περίφημο engagement. Οταν ανοίγει διάλογο με διαδηλωτές ή παρομοιάζει τους κομμουνιστές με βρυκόλακες, δεν λειτουργεί απλώς ως υπουργός. Αντιπροσωπεύει το κοινό του. Μετατρέπει τον εαυτό του σε avatar. Γιατί γνωρίζει ότι η πόλωση δεν είναι πρωτίστως πολιτική, αλλά κοινωνική. Και έχει κάθε λόγο να την εντείνει: η πόλωση δημιουργεί συσπειρώσεις και συγκροτεί συνεκτικούς πυρήνες οπαδών.

Κάτι αντίστοιχο κάνει και ο Παύλος Πολάκης. Και η Ζωή Κωνσταντοπούλου. Δεν είναι τυχαίο ότι τα μεγαλύτερα πολιτικά ντέρμπι παίζονται μεταξύ των τριών τους.

Σας ενοχλεί; Του είναι αδιάφορο. Ούτως ή άλλως δεν επρόκειτο να τον ψηφίσετε. Απευθύνεται στον νοικοκυραίο που θυμώνει με την «υποκρισία της Αριστεράς», δυσφορεί με τις «εξαλλοσύνες» του woke και πιστεύει ότι η Αστυνομία έχει πάντα δίκιο. Για να εκφραστούν αυτές οι θέσεις χρειάζονται εστίες έντασης. Και τις δημιουργεί ο ίδιος, αξιοποιώντας συχνά και τη συνεργασία χρήσιμων αφελών.

Οταν διαδηλώνεις έξω από νοσοκομείο υπέρ της Χαμάς, συγγνώμη, του δίνεις ασίστ για να σκοράρει. Οταν παίζεις ξύλο με τα ΜΑΤ αντί να αναδεικνύεις με ευρηματικό τρόπο τα προβλήματα του νοσοκομείου, δουλεύεις για εκείνον. Νομίζεις ότι επιτίθεσαι στον αντίπαλο, αλλά στην πραγματικότητα του ανοίγεις χώρο. Και ας πει το VAR ό,τι θέλει. Το παιχνίδι παίζεται στο γήπεδο που διάλεξε ο Αδωνις.