Τρία παιδιά και ο Βαν Γκογκ

Πρόπερσι τα Χριστούγεννα στο Λονδίνο πήγαμε με τον γιο μου Αρη στη National Gallery για να δούμε την αναδρομική έκθεση του Van Gogh. Η ουρά μας κράτησε έξω από το Μουσείο μία ώρα περίπου. Το παιδί, ούτε έξι χρονών τότε, δεν γκρίνιαξε καθόλου – ίσως γιατί μετά του είχα τάξει πως θα πηγαίναμε να δούμε το Big Ben. Η ίδια η έκθεση δεν τον ενθουσίασε – ίσως και γιατί είχε ασφυκτικά πολύ κόσμο και εκείνος κυκλοφορούσε ανάμεσα και κάτω από τους ανθρώπους χωρίς να μπορεί να δει καλά τους πίνακες. Βρήκα ένα τέχνασμα για το τι του αρέσει και τι όχι και έτσι κάπως περιδιαβήκαμε με μεγαλύτερο ενδιαφέρον την εκπληκτική αυτή έκθεση.

Ετσι όταν άκουσα για το γεγονός Van Gogh: The Immersive Experience – διότι περί γεγονότος πρόκειται και όχι περί μιας απλής έκθεσης- έσπευσα να ειδοποιήσω την αγαπημένη του Λήδα και τον καλό του φίλο Νικόλα να πάμε με τις μαμάδες τους.

Η επίσκεψή μας με τα παιδιά στην έκθεση Van Gogh

The Immersive Experience απεδείχθη ασφαλώς κάτι πολύ περισσότερο από μια απλή έξοδο σε έναν χώρο τέχνης. Ήταν μια αξιομνημόνευτη εμπειρία που μας υπενθύμισε πόσο δυνατά μπορεί η τέχνη να αγγίξει την ψυχή ενός παιδιού όταν παρουσιάζεται με τρόπο ζωντανό, κατανοητό και μαγικό.

Από την πρώτη στιγμή που μπήκαμε στον χώρο, τα παιδιά έδειχναν ενθουσιασμό και έκπληξη. Η Λήδα, ως κορίτσι και πιο υπομονετική, άκουγε προσεκτικά τη μαμά της που της διάβαζε τη βιογραφία του ζωγράφου από τις λεζάντες στους τοίχους και δίπλα στα έργα. Όταν φθάσαμε στον χώρο «Έναστρης Νύχτας», το σύμπαν ολόκληρο τους κατέκλυσε -πάτωμα, ταβάνι, τοίχοι, όλα είχαν αφεθεί στα παιχνίδια της τεχνολογίας που πρόβαλαν σε κινούμενες εικόνες έργα και σχέδια, η εμπειρία απογειώθηκε.

Κι ενώ νομίσαμε ότι αυτή θα ήταν η κορύφωση της εμπειρίας περάσαμε στο δωμάτιο όπου τα ίδια τα παιδιά ζωγράφιζαν εμπνευσμένα από το έργο του Van Gogh ενώ στη συνέχεια μέσα από ένα μηχάνημα σαν εκτυπωτή, έβλεπαν τα έργα τους απέναντι στον τοίχο-τεράστια φωτεινή οθόνη να εμφανίζονται σιγά σιγά, ανάμεσα σε άλλα.

Και πάλι, δεν ήξεραν ότι τους περίμενε κάτι ακόμη που θα τα συνέπαιρνε ακόμη περισσότερο: στο δωμάτιο εικονικής πραγματικότητας, φόρεσαν τη μάσκα και ταξίδεψαν μέσα από εικόνες τρισδιάστατες στον μαγικό κόσμο του ζωγράφου. Εγώ δεν την φόρεσα γιατί με ζαλίζει και έτσι έβλεπα με χαρά τις αντιδράσεις τους που συνοδεύονταν από ποικίλα επιφωνήματα και σχόλια.

Τέτοιες εμπειρίες είναι ανεκτίμητες για την επιμόρφωση και την καλλιέργεια των παιδιών. Η επαφή με την τέχνη από μικρή ηλικία βοηθά τα παιδιά να αναπτύξουν φαντασία, ευαισθησία και αισθητική αντίληψη. Πόσο μάλλον που η τέχνη συναντά την τεχνολογία με τον καλύτερο τρόπο.

Φεύγοντας από την έκθεση, τα παιδιά συνέχιζαν να μιλούν για τα έργα, για τα χρώματα, για τον ίδιο τον Van Gogh. Μας ρώτησαν μάλιστα εμφατικά αν υπάρχει και κάτι άλλο παρόμοιο για να επισκεφθούμε!