Λάικ – ντισλάικ: Από τον Μικρό Πρίγκιπα του Αγγελάκα στα αρπακτικά της Παπαρίζου

Τα λάικ και τα ντισλάικ σε όσα παρατηρήσαμε στις βόλτες μας στην πόλη και στα θεάματα που βλέπουμε κάθε εβδομάδα και που συνήθως τα συζητάμε μόνο μεταξύ μας.

Σε αυτήν την στήλη, θα προσπαθήσουμε να καταγράφουμε σε τακτική βάση τι μας άρεσε και τι δε μας άρεσε, τα λάικ και τα ντισλάικ, τι μας έκανε εντύπωση και τι μας ξάφνιασε. Όχι, τόσο σε επίπεδο κριτικής, όσο σε επίπεδο ελεύθερου συνειρμού.

Από τα μεγάλα πολιτιστικά γεγονότα μέχρι τα μικρότερα, αλλά και τα σχεδόν αόρατα, αυτά που υπάρχουν παντού μέσα στη ζωή μας. Όσα παρατηρούμε στις βόλτες μας στην πόλη και στα θεάματα που βλέπουμε κάθε εβδομάδα και που τα συζητάμε μόνο μεταξύ μας.

ΛΑΙΚ

Ένας ροκ Μικρός Πρίγκιπας,  Αστόρια και νέες βωμολοχίες για τη Γεωργία Οικονόμου

Στην Κεντρική Σκηνή της Στέγης, ο Γιάννης Αγγελάκας στήνει μια ηλεκτρισμένη, σχεδόν υπνωτική ωδή στον Μικρό Πρίγκιπα, που μετατρέπεται σε μπλουζ μνήμης και έντασης, αντλώντας από τον κόσμο του Παύλου Σιδηρόπουλου και τον εμβληματικό του δίσκο «Τα Μπλουζ του Πρίγκηπα».
Η σκηνή πάλλεται σαν ζωντανός οργανισμός. Λόγος, μουσική και εικόνα μπλέκονται σε ένα συνεχές ρεύμα που κινείται ανάμεσα στη μελαγχολία και την έκρηξη. Ο Πιλότος, ο Πρίγκιπας, οι μουσικοί και το κοινό συνυπάρχουν σε ένα κοινό πεδίο εμπειρίας, όπου το προσωπικό γίνεται συλλογικό.
Με σκηνοθετική ματιά που εντείνει τη ροκ ποιητικότητα του εγχειρήματος, η παράσταση λειτουργεί σαν ένα μακρύ, ηλεκτρομαγνητικό κύμα. Ένα ταξίδι ανάμεσα στη γη και το άπειρο, που αφήνει πίσω του έναν απόηχο βαθιά συγκινητικό.

Τι μαγικό πλάσμα είναι αυτή η Έβελυν Ασουάντ, που πρωταγωνιστεί στο «Αστόρια» του Βασίλη Μαυρογεωργίου. Τραγουδά, χορεύει και παίζει με μια αβίαστη δύναμη, δημιουργώντας διαρκώς μνήμες πάνω στη σκηνή. Δεν αφήνει τίποτα ασχολίαστο∙ κάθε κίνηση, κάθε βλέμμα, κάθε λέξη της χτίζει έναν κόσμο ζωντανό και συγκινητικό. Δίπλα της, μια εξαιρετική ορχήστρα συνομιλεί μαζί της επί ίσοις όροις, ενισχύοντας τη σκηνική ένταση και ολοκληρώνοντας μια εμπειρία που μένει.

Αυτό που σε κάθε παράσταση που παίζει η Λένα Κιτσοπούλου μαθαίνω νέες βρισιές πολύ μου αρέσει. Μερικές φορές πιο πολύ και από την ίδια την παράσταση. Έτσι την έκφραση “που να πάθεις γάγκραινα πουλίου” για κάποιο λόγο ακόμη την σκέφτομαι και γελάω. Την είπε η αιρετική Λένα Κιτσοπούλου στο “Σωσμένο” που σκηνοθετεί ο Βασίλης Μπισμπίκης στο  Cartel και μαζί με αυτή είπε και τόσες άλλες απολαυστικές.

Πήγα στην αναδρομική έκθεση του Αλέξη Ακριθάκη “Μία γραμμή κύμα” και έμεινα ώρα πολλή να κοιτώ αυτά τα πορτρέτα  που σχεδίασε όταν ήταν το Δρομοκαΐτειο – την πιο προσωπική ίσως στιγμή της συνολικής δημιουργίας του. Εκεί νοσηλεύτηκε για ένα περίπου μήνα και έκανε πολλά σχέδια τροφίμων του Δρομοκαΐτειου. Τα πρωτότυπα έργα εξαφανίστηκαν ένα βράδυ από το σπίτι του, πριν από τον θάνατό του. Σώθηκαν γιατί τα είχε φωτοτυπήσει με στόχο την προετοιμασία επικείμενης έκδοσης – που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ.

“The Pitt”, “Τελευταία Κλήση” και Μάιλι Σάιρους, για τον Θοδωρή Δημητρόπουλο

Η 2η σεζόν του “The Pitt” επιβεβαιώνει όσα πιστέψαμε για τη σειρά από την πρώτη στιγμή. Είναι ένα τρομερά έντονο ιατρικό δράμα που εκμεταλλεύεται στο έπακρο την ένταση που προκύπτει από την δράση ‘σε αληθινό χρόνο’, με αγωνία, φοβερά cliffhangers, και μια πλήρη κατανόηση απέναντι σε ένα εργατικό δυναμικό σε τεντωμένο σχοινί, από τη στιγμή που οι μεγάλες δυνάμεις κρίνουν πως το ιατρικό προσωπικό είναι αναλώσιμο.

Αλλά θέλω να δώσω ξεχωριστά τα εύσημα για το πιο πρόσφατο επεισόδιο, όπου κορυφώθηκε το δράμα με τους δύο πράκτορες της ICE που πέρασαν από το νοσοκομείο κρατώντας μια εμφανέστατα κακοποιημένη γυναίκα. Αρκετοί θεατές ανησύχησαν πως η σειρά θα έπαιρνε μια αναμενόμενα ασφαλή θέση ίσως αποστάσεων, αλλά στην πραγματικότητα, μέσα από το ξέσπασμα του Δρ. Ρόμπι (Νόα Γουάιλι), εξέφρασε το κοινό αίσθημα μιας αμερικάνικης κοινωνίας σε αναβρασμό.

Βασικά, ένα οργισμένο «ΦΥΓΕΤΕ από το νοσοκομείο μου γιατί είμαστε ήδη λιγοστά άτομα και οι πάντες σας μισούν και σας φοβούνται και ΚΑΝΕΙΣ δε μπορεί να δουλέψει έτσι». Δεν δόθηκε κάποια εύκολη ‘νίκη’ απέναντί τους –πώς θα μπορούσε άλλωστε; έχουν όλη την ισχύ– αλλά αυτό που εκφράστηκε ήταν σαφές και θυμωμένο.

Εξαιρετική η εμπορική κίνηση για την “Τελευταία Κλήση” στα ταμεία. Η ταινία του Σέριφ Φράνσις εμπνέεται από την ιστορία του Σορίν Ματέι αλλά χαράζει το δικό της μυθοπλαστικό δρόμο, λέγοντας ένα αστυνομικό θρίλερ με ένταση, πολύ καλές ερμηνείες, σασπένς, τεχνική ακρίβεια. Έχω τις ενστάσεις μου για την ταινία αλλά η εμπορική της επιτυχία είναι τρομερά καλό νέο: Ναι, υπάρχει τρόπος για μια καλή, τεχνικά προσεγμένη, όχι διαδραματιζόμενη πριν μισό (ή 2-3) αιώνα, ελληνική ταινία να αγγίξει το mainstream.

Περίεργα συγκινητικό το ότι η Μάιλι Σάιρους γύρισε πίσω στα παλιά της λημέρια για την 20ετή(!) επέτειο της “Χάνα Μοντάνα”. Είναι πολύ συνηθισμένο να βγαίνουν σταρ από θεωρούμενα χαμηλού πρεστίζ κομμάτια της κουλτούρας και μετά να μη θέλουν πολλά πάρε-δώσε με αυτά. Είναι κατανοητό και ανθρώπινο κιόλας! Αλλά το ότι η σημερινή Μάιλι Σάιρους γύρισε πίσω για να τραγουδήσει πάλι, ας πούμε, το Climb, είναι πολύ όμορφη στιγμή.

Τέλεια φωνή, τέλεια παρουσία. Κάποιοι άνθρωποι απλά είναι σούπερ σταρ από την κούνια.

Γιατί σκέφτομαι συνέχεια την ταινία “Ο Άγνωστος της Μεγάλης Αψίδας” που μόλις κυκλοφόρησε; Είναι ένα βιογραφικό δράμα για τις (εξαντλητικά λεπτομερείς) διαδικασίες που οδήγησαν στη δημιουργία μιας Αψίδας στην περιοχή Ντεφάνς στο Παρίσι, μέσα από τις οποίες σκιαγραφείται η κόντρα του αμόλυντου οράματος με τους περιορισμούς της πραγματικότητας. Σαν “Brutalist”, αλλά στο πιο υπαρξιακό και πρακτικό του. Και λιγότερο μεγαλόπνοο, μην παρεξηγηθώ, δεν είναι μια τόσο καλή ταινία. Αλλά οι φανς εκείνης της ταινίας ίσως βρουν εδώ κάτι που θα τους μιλήσει. Εγώ το έχω στο μυαλό μου από όταν το είδα.

Λάικ στο πιο γλυκό νέο της εβδομάδας: H OpenAI έκλεισε απότομα, σαν από το πουθενά, την ΑΙ βίντεο πλατφόρμα Sora, η οποία παίρνει μαζί της τόνους ιντερνετικού slop αλλά και μια επένδυση 1 δις από την Disney (για να πάρετε μια ιδέα για το όραμα του κινηματογραφικού κολοσσού για το μέλλον, αν το είχατε απορία). Αντίο!

Θεατρική χημεία, Pagan και το τελευταίο (;) του Paul McCartney, για τη Χριστίνα Τσατσαράγκου

Ο Γιάννης Νιάρρος και ο Κώστας Νικούλι στο «Μια αχόρταγη σκιά» του Mariano Pensotti στη Στέγη έχουν τέτοια χημεία που μου έδωσαν την εντύπωση ότι και σε μια στάση λεωφορείου να τους βλέπαμε, να έκαναν μια οποιαδήποτε συζήτηση, θα μπορούσε να ήταν θεατρική πράξη.

Περαστικά στο κορίτσι. Τη ματιάσαμε τη Rozalia, έπαθε δηλητηρίαση και αναγκάστηκε από τη σκηνή να απολογηθεί. Μια συναυλία αυτού του μεγέθους δεν είναι μια ημερομηνία στο πρόγραμμα, είναι μια ολόκληρη μηχανή σε κίνηση. Από τους φανς που περίμεναν μήνες μέχρι τους τεχνικούς, τους μουσικούς, τους διοργανωτές.

Στο ΑΣΤΟΡΙΑ στο Παλλάς, το σενάριο δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο, άλλα όλη την ατμόσφαιρα τη σηκώνει στις πλάτες της η Έβελυν Ασουάντ που αν τη σκεφτείς frontwoman των PAGAN παθαίνεις πλάκα με την ερμηνευτική της γκάμα και τους τρόπους που μεταμορφώνεται.

Σε διαδικτυακή συνέντευξη Τύπου με τους συντελεστές του Cirque di Solei για το OVO στη Θεσσαλονίκη μας λένε για εκείνη τη φορά που έπαιξαν σε χώρα της Μέσης Ανατολής όπου οι γυναίκες του ακροατηρίου δεν είχαν ξαναδεί γυναίκες χορεύτριες πάνω στη σκηνή(!) Αλλά και για κάποια μικρά παιδιά που είδαν μια παράσταση πριν από χρόνια, εμπνεύστηκαν και τώρα είναι οι ίδιοι ακροβάτες στο OVO (την παράσταση που θα δούμε στη Θεσσαλονίκη).

Ο Paul McCartney κοιτάζει κατάματα το “τέλος” στο νέο, συγκινητικά εύθραυστο single του. Μια φωνή που κουβαλά δεκαετίες ζωής, επιστρέφει πιο ήσυχη, πιο γυμνή, με τη θνητότητα να γίνεται τραγούδι. Όταν ένας τέτοιος δημιουργός μιλά για το τέλος, το κάνει χωρίς δράμα, με εκείνη τη σπάνια απλότητα που πονάει λίγο περισσότερο.

ΝΤΙΣΛΑΙΚ

Αρπακτικά της αρρώστιας, ζεϊμπεκιές στο Σύνταγμα και εισιτήρια στα βρετανικά μουσεία για τη Γεωργία Οικονομου

Στην Ελλάδα του 2026, φαίνεται πως για έναν καλλιτέχνη το να αρρωστήσει είναι σχεδόν… απαγορευμένο. Η περίπτωση της Έλενας Παπαρίζου το επιβεβαιώνει ξανά, με τα γνωστά «τέρατα» της φημολογίας να κάνουν για ακόμη μία φορά την εμφάνισή τους.

Η ίδια έβαλε τα πράγματα στη θέση τους, ξεκαθαρίζοντας πως δεν νοσηλεύεται, αλλά ταλαιπωρήθηκε από ένα αλλεργικό σοκ που εξελίχθηκε σε έντονο κρυολόγημα. Μια απλή, ανθρώπινη συνθήκη, που όμως αρκεί για να πυροδοτήσει υπερβολές και παραπληροφόρηση.

Οι ζεϊμπεκιές στο Σύνταγμα από μαθητές είναι, πράγματι, μια δυνατή και αισιόδοξη εικόνα. Δείχνει ότι η νέα γενιά δεν έχει αποκοπεί από την παράδοση, ότι ψάχνει να βρει τρόπους να τη φέρει στο σήμερα, να τη δοκιμάσει, να τη μοιραστεί δημόσια. Και αυτό έχει αξία. Την ίδια στιγμή όμως, κάτι φαίνεται να μετατοπίζεται. Το ζεϊμπέκικο δεν ήταν ποτέ «χορογραφία». Ήταν ένας μοναχικός, σχεδόν εσωτερικός χορός. Ένα ξέσπασμα, μια εξομολόγηση χωρίς λόγια, μια στιγμή όπου το σώμα κουβαλούσε βάρος, ιστορία, απώλεια, περηφάνια. Δεν χορευόταν για να εντυπωσιάσει, αλλά για να ειπωθεί κάτι που δεν λεγόταν αλλιώς.

Σήμερα, μέσα από τα social media, το ζεϊμπέκικο μοιάζει να μετατρέπεται σε φόρμα. Σε «σωστές» φιγούρες, σε επαναλαμβανόμενες κινήσεις, σε κάτι που διδάσκεται, αντιγράφεται και αξιολογείται. Άψογο τεχνικά, συχνά εντυπωσιακό, αλλά πιο κοντά σε παράσταση παρά σε βίωμα.
Το ερώτημα δεν είναι αν «χάνεται» το ζεϊμπέκικο. Είναι αν αλλάζει η σχέση μας μαζί του. Αν από χορός προσωπικός και άναρχος γίνεται μια ακόμη αισθητική επιλογή, ένα ακόμα trend. Και ίσως η απάντηση να βρίσκεται κάπου στη μέση: ανάμεσα στη διάδοση και στην απώλεια, ανάμεσα στην ανάγκη να ανήκεις και στην ανάγκη να εκφραστείς. Γιατί το ζεϊμπέκικο δεν είναι οι φιγούρες. Είναι αυτό που σε κάνει να σηκωθείς να χορέψεις όταν δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς.

Η ιδέα να πληρώνουν οι τουρίστες εισιτήριο στα βρετανικά μουσεία ανοίγει μια ενδιαφέρουσα συζήτηση για το ποιος τελικά χρηματοδοτεί τον πολιτισμό. Από τη μία, η δωρεάν πρόσβαση υπήρξε βασικός πυλώνας εξωστρέφειας και δημοκρατίας της τέχνης. Από την άλλη, η ανάγκη βιωσιμότητας είναι πραγματική. Η επιλεκτική χρέωση δείχνει μια προσπάθεια ισορροπίας, αλλά εγείρει και ερωτήματα: μπορεί ο πολιτισμός να παραμένει καθολικό αγαθό όταν αρχίζει να κοστολογείται, έστω και για κάποιους;

Η pop culture ανακύκλωση δίχως τέλος, για τον Θοδωρή Δημητρόπουλο

Μια επιλογή από επικεφαλίδες των τελευταίων ημερών από τον χώρο του entertainment:

*Κυκλοφόρησε το τρέιλερ της νέας σειράς “Χάρι Πότερ”
*Ο Στίβεν Κολμπέρ γράφει το σενάριο για ένα νέο σίκουελ στην τριλογία του “Άρχοντα των Δαχτυλιδιών”
*Ο Μισέλ Γκοντρί σκηνοθετεί τη Μάργκο Ρόμπι σε διαφήμιση της Chanel που αποτελεί ριμέικ του Come Into My World βιντεοκλίπ του ίδιου σκηνοθέτη για την Κάιλι Μινόγκ
*Η Disney κυκλοφόρησε τις πρώτες εικόνες από την live action “Moana”

Θα ήθελα από τα βάθη της ψυχής μου να σας παρακαλέσω να σκεφτείτε κάτι καινούριο. Οτιδήποτε. Και να παρακαλέσω και τους θεατές να δουν κάτι καινούριο. Σας εκλιπαρώ, πραγματικά. Η Disney και το HBO κυριολεκτικά αναδημιουργούν το ίδιο πράγμα που κάποτε αγαπήσαμε, απλά με χειρότερο φωτισμό, πιο μουντά χρώματα και μηδενική νέα έμπνευση, και θα γίνουν αμφότερα μπλοκμπάστερ φαινόμενα για τρία λεπτά, πριν περάσουμε στα επόμενα. Γιατί; Εκεί είναι τα ορίτζιναλ, ευρέως διαδεδομένα και απολύτως διαθέσιμα. Δεν χρειάζεται ένα ακόμα «νέο τάδε». Είμαστε πολύ κοντά στο να μην υπάρξει ποτέ ξανά κανένα νέο Τάδε.

25η όπως πάντα για τη Χριστίνα Τσατσαράγκου

Το τεράστιο ντισλάικ της εβδομάδας πάει στα χάλια της αίθουσας για τη δίκη των Τεμπών. Είναι τρομερό να βλέπεις τους δικηγόρους και τους συγγενείς των θυμάτων να περιγράφουν την ακαταλληλότητα της αίθουσας, και ταυτόχρονα κυβερνητικά στελέχη να την παινεύουν ωσάν αρχιτεκτονικό κόσμημα.

O Akylas μας, αρρώστησε. Μα δεν έχει ηρεμήσει δευτερόλεπτο μετά από τον ελληνικό τελικό. Θέλει και λίγη ρέγουλα το Φέρτο μου Φέρτο μου Φέρτο.

Τα βλέπουμε όλα στην ελληνική τηλεόραση, ένα ωραίο ντοκιμαντέρ για την ημέρα της 25ης Μαρτίου, ώστε με σύγχρονο τρόπο να δουν τα πιο νέα παιδιά κάποια ιστορικά γεγονότα – δεν είδαμε. Μας έμεινε έστω η αναπάντεχα φοβερή μουσική της ταινίας “Παπαφλέσσας”, από τον Κώστα Καπνίση.