Αυτός ο δίσκος που θα σου θυμίσει κάτι που νόμιζες πως είχες ξεχάσει

Ο Lumiere επιστρέφει με τον τρίτο προσωπικό του δίσκο, «Ο Χρόνος Μακριά Σου», μια δουλειά που σηματοδοτεί μια ουσιαστική στροφή στην καλλιτεχνική του πορεία. Για πρώτη φορά, οι συνθέσεις του αποκτούν στίχο και φωνή, με τη Χριστίνα Σαμαρά να λειτουργεί όχι απλώς ως ερμηνεύτρια, αλλά ως βασικός φορέας της ατμόσφαιρας του άλμπουμ.

Με πυρήνα το πιάνο και έναν ήχο που απλώνεται ανάμεσα σε ακουστικά όργανα και λεπτές ενορχηστρώσεις, ο δίσκος κινείται σε ένα πεδίο εσωστρέφειας και διακριτικής έντασης. Οι αναφορές στην indie ακουστική τραγουδοποιία και τη σύγχρονη κινηματογραφική μουσική συνθέτουν ένα αποτέλεσμα ήσυχο, αλλά φορτισμένο, όπου κάθε νότα και κάθε λέξη μοιάζουν να αιωρούνται.

Το «Ο Χρόνος Μακριά Σου» πραγματεύεται την απόσταση – χρονική, συναισθηματική, υπαρξιακή. Τις συναντήσεις που δεν ολοκληρώνονται, τα βλέμματα που χάνονται, τις σχέσεις που μένουν σε εκκρεμότητα. Είναι ένας δίσκος που δεν κορυφώνεται, αλλά απλώνεται, σαν ένα συνεχές συναίσθημα που μεταβάλλεται χωρίς ποτέ να καταλήγει.

Η συνεργασία με τον Mark Nevers στη μίξη ενισχύει αυτή τη διακριτική ένταση, προσδίδοντας βάθος και καθαρότητα σε έναν ήχο που μοιάζει να αναπνέει. Το αποτέλεσμα είναι ένα άλμπουμ που δεν επιδιώκει να εντυπωσιάσει, αλλά να μείνει – σαν εκείνη τη στιγμή λίγο πριν δύσει ο ήλιος, όπου όλα μοιάζουν για λίγο πιο αληθινά.

Ζητήσαμε από τον ίδιο να «μεταφράσει» τον «Χρόνο Μακριά Σου» σε εικόνες, συναισθήματα και αναφορές — από ταινίες και βιβλία μέχρι χρώματα και εποχές.

Ταινία

Αν Ο Χρόνος Μακριά Σου ήταν μία ταινία, ποια ταινία θα ήταν;
“Περασμένες ζωές” της Σελιν Σονγκ

Βιβλίο

Αν ήταν βιβλίο, ποιο βιβλίο θα ήταν;
«Τα απομεινάρια μιας ημέρας» του Καζούο Ισιγκούρο

Mέρος

Αν ήταν ένα μέρος ποιο θα ήταν (χώρα, πόλη, ή ό,τι άλλο συμβολίζει για εσένα);
Ένα αυτοκίνητο που ταξιδεύει δίπλα στην θάλασσα λίγο πριν την δύση του ηλίου. Δεν έχει σημασία σε ποιόν δρόμο ή ποιά χώρα.

Χρώμα

Αν έπρεπε να του δώσεις ένα χρώμα, ποιο θα ήταν και γιατί;
Πορτοκαλί γιατί υπάρχει για τόσο λίγο μέσα στην ημέρα αλλά είναι μαγικό. (Και είναι και το αγαπημένο μου)

Εποχή

Ποια εποχή του χρόνου θυμίζει για σένα ο δίσκος και γιατί;
Φθινόπωρο, γιατί τότε έρχονται στο μυαλό οι πιο γλυκόπικρες αναμνήσεις.

Συναίσθημα

Ποιο είναι το βασικό συναίσθημα που εκφράζει ο δίσκος από την αρχή μέχρι το τέλος και ποιο συναίσθημα θα ήθελες να δημιουργεί στον ακροατή;
Το συναίσθημα ή μάλλον την αίσθηση του κενού μέσα σου, λίγο αφού έχεις αποχωριστεί τον άνθρωπο που σε έκανε να νιώσεις (για χρόνια, μήνες, ημέρες ή ώρες) πιο ζωντανός/που σε έκανε να νιώσεις σαν να είσαι εκεί που ήθελες πάντα να είσαι. Επίτηδες δεν βάζω πρόσημο σε αυτό το συναίσθημα γιατί (ακόμα πιο σημαντικό) μπορεί να πάρει και τα 2, αλλά ποτέ ταυτόχρονα.

Στίχος-κλειδί

Υπάρχει ένας στίχος μέσα στον δίσκο που θεωρείς ότι συνοψίζει όλο το δίσκο; Τι σημαίνει για σένα αυτός;
“Χίλια κομμάτια του παρελθόντος ενώθηκαν”. Η αρχή διατήρησης της ενέργειας. Κανένα σπασμένο κομμάτι της ζωής μας δεν χάνεται. Απλά τα κομμάτια ξανα-ενώνονται, με διαφορετικό τρόπο, κάθε μέρα και για πάντα.