ΤΟ ΦΕΤΙΝΟ PRIMAVERA ΕΔΕΙΞΕ ΠΟΣΟ ΠΟΛΥ ΕΧΕΙ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΟ ΜΟΥΣΙΚΟ STARDOM

Αν πας να αγοράσεις μπύρα από τους αμέτρητους πάγκους στον χώρο του φεστιβάλ – ένα τεράστιο, τσιμεντένιο event venue πάνω στην όχθη της θάλασσας της Βαρκελώνης – το ποτήρι που θα πάρεις είναι τυχαίο.

Κάθε χρόνο βγαίνει κι ένα καινούριο, με το λογότυπο και την αισθητική της εκάστοτε διοργάνωσης, και το line-up εκτυπωμένο. Και κάθε χρόνο, εκτός από το καινούργιο ποτήρι, μπορεί στους πάγκους της μπύρας να σου τύχει κάποιο παλιό. Στο χώρο του φεστιβάλ κυκλοφορούν όλα, σαν χαρτάκια Panini που πολλοί προσπαθούν όντως να συλλέξουν.

Κι αν όχι να τα έχεις όλα, ίσως να έχεις το ποτήρι από κάποια χρονιά που το φεστιβάλ σήμαινε περισσότερα για σένα.

Δεν κάνω τη συγκεκριμένη συλλογή, που είναι περίεργο γιατί κάνω συλλογές για ένα κάρο ανούσια πράγματα, όμως είχα κρατήσει σπίτι μου το ποτήρι από την περσινή διοργάνωση, που είχε το αγαπημένο μου φεστιβαλικό line-up ever: Τότε που οι τρεις “powerpuff girls” έκαναν headline από μια μέρα του φεστιβάλ κάθε μία σε μια χρονιά ιστορική, όπως κι αν την κάνεις: Charli XCX, Chappell Roan και Σαμπρίνα Κάρπεντερ, εκπροσώπησαν επάξια την χρονιά της ποπ στο απόλυτο tastemaker, indie μουσικό φεστιβάλ.

Είχα κάτσει λοιπόν ένα απόγευμα στο γρασίδι της main stage, με μπυρίτσα στο χέρι, τον ήλιο να αργοπέφτει γύρω μας, και πάνω στο Main Stage τις μελαγχολικές κιθάρες των Big Thief να μας χαϊδεύουν. Είναι ίσως το αγαπημένο μου feeling στον κόσμο, και είναι κάπου το 40% του λόγου που μου αρέσει να πηγαίνω σε καλοκαιρινά φεστιβάλ κάθε χρόνο, χωρίς διακοπή από το 2007 μέχρι σήμερα.

(ΟΚ, μία διακοπή, τη χρονιά του Covid. Είχα κλείσει για εκείνο το καλοκαίρι ένα πορτογαλικό φεστιβάλ με headliners την Τέιλορ Σουίφτ και τον Κέντρικ Λαμάρ, παραήταν powerful για να συμβεί τελικά.)

Όσο άκουγα Big Thief χαμογελώντας και κουνώντας το πάνω μέρος του σώματός μου αριστερά δεξιά σα να ήταν στάχυ σε λιβάδι, με έπιασα να χαζεύω το lineup του ποτηριού που τυχαία μου είχαν δώσει εκείνη τη στιγμή. Πρέπει να ήταν του 2010, και είχε Pet Shop Boys, Pixies, Pavement, Wilco, Orbital, The xx, Grizzly Bear, Beach House… ένα εκπληκτικό line-up που το χαζεύω με μια μίξη θαυμασμού και απορίας: Να ένα line-up που δε θα μπορούσε να υπάρξει σήμερα.

Όχι πως όλες αυτές οι μπάντες δε θα έκαναν ξανά χαμό στο φεστιβάλ – οι xx κυριολεκτικά έπαιξαν και φέτος – αλλά πολύ απλά, τα πράγματα έχουν αλλάξει, το μουσικό οικοσύστημα επίσης. Το επιδραστικό pitchfork πλέον εξυμνεί τα άλμπουμ της Κιμ Πέτρας και της Άντισον Ρέι, ο Τζον Κέιλ φωτογραφίζεται για το εξώφυλλο της Charli XCX, το μεγαλύτερο όνομα του παγκόσμιου star system είναι η Τέιλορ Σουίφτ.

Δεν είναι καινούριες διαπιστώσεις αυτές – είπαμε, μόλις πέρσι ήταν που το πάλαι ποτέ εστέτ γούστου φεστιβάλ είχε για headliners τις τρεις βασικές pop girls της χρονιάς. Όμως αν η περσινή χρονιά ήταν σταθμός, ήταν το μεγάλο πείραμα, το σημείο καμπής, η φετινή είναι αυτή που μοιάζει να κανονικοποιεί την στροφή. Και να σηματοδοτεί το οριστικό πέρασμα σε μια φάση όπου, ναι:

Η Άντισον Ρέι παίζει στο Main Stage αμέσως πριν τους Cure. Και μια μέρα μετά, ο Ρόμπερτ Σμιθ ανεβαίνει στο stage ως καλεσμένος της Ολίβια Ροντρίγκο, για να πουν μαζί ένα τραγούδι, την ώρα που στο Main Stage παίζουν οι My Bloody Valentine.

Πέρσι, οι headliners αυτές ήταν κάπως αδιαμφισβήτητες λόγω είτε του μεγέθους τους και του τι έφεραν στη σκηνή (η Chappell Roan σε ένα από τα σπουδαιότερα λάιβ που έχω δει ποτέ), είτε λόγω της ίδιας της ιστορίας τους με την alternative μουσική σκηνή (η Charli XCX ήταν φεστιβαλικό darling χρόνια πριν το brat). Φέτος, αυτά τα pop acts έμοιαζαν να βρίσκονται παντού μες στο line-up, και να μην ορίζονται απαραίτητα από τη μαζικότητά τους – αλλά να συνυπάρχουν με πιο παραδοσιακές μπάντες του Primavera συναυλιακού DNA (MBV, The xx, Massive Attack, The Cure, Gorillaz), προς ένα πολύ ενδιαφέρον υβριδικό μέλλον.

Η JADE, μέλος της pop girl μπάντας Little Mix, έλεγε και ξανάλεγε από το Occident Stage πόσο σημαντικό είναι γι’αυτήν που παίζει για πρώτη φορά σε κάποιο φεστιβάλ. (Το «πριμαβίρα» όπως έλεγε με άψογη εγγλέζικη προφορά.) Η Άντισον Ρέι που μέχρι πριν λίγα χρόνια ήταν μια αδιάφορη ίνφλουενσερ, σήμερα έπαιζε απευθείας στην κεντρική σκηνή ως headliner. Ακόμα και ποπ μορφές με αληθινή ιστορία στον χώρο, όπως η Marina, αναρωτήθηκε από το μικρόφωνο «τι πήρε τόσο καιρό» και αυτή ήταν η πρώτη της φορά στο Primavera, εκκινώντας ένα από τα ωραιότερα πάρτυ του φεστιβάλ.

Στο δικό της πρώτο Primavera, η ενσάρκωση του κουλ PinkPantheress είδε τη σκηνή Cupra να γεμίζει πέρα από κάθε όριο (ή πρόβλεψη, σε μια εντελώς άστοχη διοργανωτική επιλογή) και πολλές στιγμές να σταματά για να σχολιάσει την κοσμοπλημμύρα. «Είναι κόσμος αυτός που βλέπω και στη γέφυρα απέναντι; What the fuck!» και λίγο μετά να λέει «Σε αυτό το stage με έβαλαν… οπότε πάμε τώρα».

Συντελείται δηλαδή μια τρομερή ανανέωση φρουράς μπροστά στα μάτια μας με ένα νέο canon ερμηνευτών να έρχεται από μέρη του μουσικού χάρτη που κάποτε δε θα συναντούσαμε εδώ, φέρνοντας αναμφίβολα μαζί και το κοινό τους δημιουργώντας έτσι μια απολαυστική νέα μίξη. Τα νούμερα πάντως δικαιώνουν: Για την έκδοση του 2025 αναφέρθηκαν 293.000 συνολικές επισκέψεις, με sold out από τον Ιανουάριο και 71.000 καθημερινούς θεατές αντί για σταδιακή αύξηση του κοινού από Πέμπτη προς Σάββατο.

ΜΕΡΑ ΠΡΩΤΗ: ΟΙ GEESE ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ

Το φεστιβάλ δεν ξεκίνησε με καλούς οιωνούς, πάντως. Για την πρώτη μέρα τα έγραψε αναλυτικά κι η Κατερίνα Φασσέα, που περίμενε διακαώς τους Massive Attack που δεν κατάφεραν να βγουν ποτέ στη σκηνή. Είχαν ετοιμάσει, όπως ανακοίνωσαν αργότερα, ένα σόου ειδικά φτιαγμένο για τη συγκεκριμένη τους εμφάνιση – άκρως πολιτικό κιόλας – οπότε η απώλεια είναι πραγματικά μεγάλη.

Η Doja Cat που αναμενόταν να βάλει κι αυτή τη φωτιά της στο Main Stage επίσης ακυρώθηκε, κάτι που μάθαμε από τα social της ίδιας, πολύ πριν μας το ανακοινώσει το φεστιβάλ. Κακή διοργάνωση και ανύπαρκτη ενημέρωση, καθώς χιλιάδες κόσμου είχαν στριμωχτεί κάτω από τα σκέπαστρα του food court ρωτώντας ο ένας τον άλλον τι θα γίνει με τις συναυλίες (είχε ήδη από το απόγευμα ακυρωθεί ο Mac DeMarco προς μεγάλη μας απογοήτευση).

«Νομίζω έχει τώρα λάιβ στα stages της θάλασσας, πάμε προς τα εκεί», άκουγες – προσωπικά μέσα σε τέτοια βροχή δεν είχα να πάω πουθενά. Καλύτερα που περίμενα σχεδόν μια ώρα με το ρολόι για να φάω το θαυματουργό μπέργκερ από το VICIO αντί να βρέχομαι ρισκάροντας τα λάιβ των επόμενων ημερών. Στο κατακόκκινων αποχρώσεων χώρο του μπεργκεράδικου, η χορευτική μουσική έπαιζε δυνατά κι οι ορδές κόσμου που δεν είχαν συναυλία να δουν και περίμεναν εκεί έστω για μια πατάτες, μετέτρεψαν τον μικρό χώρο σε αυτοσχέδιο κλαμπ. Το ξεκάθαρο hot spot της πρώτης μέρας.

Η οποία πάντως ακόμα και κουτσουρεμένη κάτι κατάφερε να μας αφήσει: Πάνω στο ξέσπασμα της βροχής, οι Geese ξεκίνησαν στην ουσία το φετινό Primavera με μια γερή κλωτσιά. Ένα απολαυστικά άγριο ροκ περφόρμανς που έμοιαζε να προκαλεί τους θεούς να ρίξουν κι άλλο, αν τους βαστάει. Ε, οι θεοί έριξαν, αλλά τουλάχιστον μας έμεινε αυτό το λάιβ.

Δε θα προσποιηθώ πως το ζούσα μέσα στον κόσμο. Το έβλεπα από πλάγια, κάτω από ένα σκέπαστρο, πίνοντας μια θλιμμένη μπύρα ακόμα πιο νερωμένη –λόγω της βροχής– από όσο νερωμένη είναι έτσι κι αλλιώς. Επέλεξα να ξεκινήσω τη διοργάνωση με μια κάποια συντήρηση δυνάμεων.

Τελικά, με τους Massive Attack να μεταφέρονται (προσωρινά όπως αποδείχθηκε) στις 00.30 και τη Doja Cat να ακυρώνεται, επέλεξα να αποχωρήσω λίγο μετά τις 23.00 για να προλάβω έστω το μετρό, αντί να επιμείνω μες στη βροχή και την ταλαιπωρία για να δω Fcukers κατά τις 3.30. Κάποιες φορές πρέπει απλά να ξέρεις πότε να μαζεύεις τη χασούρα σου και να αποχωρείς από το τραπέζι. Αύριο ξημερώνει μια νέα μέρα.

ΜΕΡΑ ΔΕΥΤΕΡΗ: ΟΤΑΝ Η ΑΝΤΙΣΟΝ ΡΕΪ ΕΠΑΙΞΕ ΔΙΠΛΑ ΣΤΟΥΣ CURE

Τη δεύτερη μέρα στήθηκα από νωρίς στο ακόμα βρεγμένο και μερικώς λασπωμένο main stage γιατί είχα σκοπό να πάω σχετικά μπροστά για Άντισον Ρέι. Το Main στο Primavera είναι ουσιαστικά δύο διπλανά stages που παίζουν εναλλάξ, ώστε να είναι ένα το μπουλούκι του κόσμου χωρίς όμως να υπάρχουν κενά μιας ώρας ανάμεσα στα λάιβ. Απλά ανάλογα πού σε ένδιαφέρει πιο πολύ το line-up, πηγαίνεις περισσότερο προς την αριστερή ή τη δεξιά πλευρά.

Εγώ ας πούμε για να δω την Άντισον Ρέι πήγα στη δεξιά πλευρά για να δω τους Slowdive, που μου αρέσουν αρκετά αλλά στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν παλευόταν ο τόσο κακός ήχος – ένα γενικότερο πρόβλημα στη φετινή διοργάνωση. Με το που τελείωσαν οι Slowdive ξεκίνησε η Έθελ Κέιν στο αριστερό stage, οπότε έβλεπα από τα πολύ πλάγια (ωραία εμφάνιση, αλλά ακόμα μέτριος ήχος) και μετά ήρθε η ώρα για την Άντισον, μπροστά μας, στα δεξιά – στο μεταξύ είχα προχωρήσει αρκετά πιο μπροστά.

Είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα περίπτωση περφόρμερ: Έγινε γνωστή ως ίνφλουενσερ που χόρευε νερόβραστα χορούς που άλλος κόσμος χόρευε απείρως καλύτερα. Για καιρό εκπροσωπούσε πράγματα που απεθχάνομαι στο celebrity internet culture, μέχρι που μια μέρα ξαφνικά αποφάσισε ότι θέλει να γίνει μια αναίτια ενδιαφέρουσα ποπ σταρ;

To ουρλιαχτό της στο Von Dutch της Charli XCX είναι σημείο καμπής στην ποπ ιστορία, και δεν το λέω καθόλου υπερβολικά. Αν αυτό το remix δεν αποτελούσε κάτι τόσο ξεχωριστό και απρόσμενο σε σχέση με το ορίτζιναλ κομμάτι, ειλικρινά δεν ξέρω αν το brat θα έπαιρνε την μορφή που τελικά πήρε. Η Άντισον Ρέι στην πορεία φάνηκε να επηρεάζεται την ίδια στιγμή από την αιχμή των ‘70s, τον ποπ ήχο των ‘00s και την απενοχοποιημένη ορμή της hyperpop των ‘20s.

Στα βίντεοκλιπ της την σκηνοθετεί ο ιδιοφυής διευθυντής φωτογραφίας Σον Πράις Γουίλιαμς (Uncut Gems), στην αύρα της βρίσκεις κάτι από peak Μπρίτνεϊ, και το ντεμπούτο άλμπουμ της, με τίτλο Addison, είναι ένα ποπ αριστούργημα με τρελά χιτ που ξεχειλίζουν από προσωπικότητα και δε μπλέκονται ούτε μεταξύ τους, ούτε με άλλα.

Οι αμφιβολίες για το αν από τη μια μέρα στην άλλη η Άντισον Ρέι είχε δουλειά να ονομάζεται headliner του Primavera έσβησαν γρήγορα μες στο λάιβ. Μια διαρκής κίνηση, χορός και σεξουαλικότητα από μια περφόρμερ σε εκπληκτικό συντονισμό με την αύρα της και με το σώμα της, να δίνει και το εμβληματικό της ουρλιαχτό, και να βουτάει στο λατρευτικό κοινό. Δεν υπήρξε ούτε υποψία κοιλιάς στο σόου της. Ποιος να μας το έλεγε πριν λίγα χρόνια και να τον πιστεύαμε: Η Άντισον Ρέι είναι σταρ.

Οι φανς των Cure που περίμεναν το λάιβ της δικής τους αγαπημένης μπάντας στην άλλη πλευρά του main stage, κοίταζαν μάλλον εμβρόντητοι αλλά όταν έφτασε η ώρα για τον Ρόμπερτ Σμιθ και το παρεάκι του, αποζημιώθηκαν. Οι Cure έπαιξαν 2μιση χορταστικές ώρες, είχαν τον καλύτερο ίσως ήχο όλου του φεστιβάλ, ο Σμιθ ακόμα κρύσταλλο, το setlist περιλάμβανε και σπάνια αντικείμενα (έπαιξαν το Mint Car για πρώτη φορά λάιβ εδώ και μια δεκαετία) και νομίζω δε χρειάζεται να περιγράψω το συλλογικό συναίσθημα στα θρυλικά τους χιτς.

Τους είδα από αρκετά πιο πίσω, αρκετά πιο χαλαρά, και το απόλαυσα. Το vibe ήταν συντροφικό μέχρι τα πίσω άκρα του χώρου. Πάντα όμορφη συνθήκη για να ακούς μερικά από τα διασημότερα τραγούδια που έχουν γραφτεί ποτέ.

Στην Occident σκηνή η JADE των Little Mix έμοιαζε πρωτίστως η ίδια συγκινημένη που έπαιζε σε φεστιβαλικό κοινό που ήξερε τα τραγούδια της. Έπαιξε το Before You Break My Heart όπου –όπως μας είπε συγκινημένη– επρόκειτο να κάνει ντουέτο με τον 6χρονο εαυτό της μπροστά σε αυτό το μεγάλο κοινό και τα μεγάφωνα. (Το κομμάτι περιλαμβάνει ένα sample από όταν μικρούλα είχε τραγουδήσει το Stop! In the Name of Love.) Ακολούθησε ένα medley κομματιών των Little Mix, καθώς και δικά της bangers σαν το Fuck You For Now, το Fantasy ή φυσικά το Angel of My Dreams. Πάρα πολύ φαν συναυλία, αγνή, χορευτική, συγκινητική.

Έτρεξα από εκεί για να προλάβω να χωθώ στην Cupra όπου ξέραμε πως έχει γίνει τεράστιο λάθος υπολογισμών – η PinkPantheress, πιθανώς το πιο κουλ άτομο στον πλανήτη αυτή τη στιγμή, είναι υπερβολικά μεγάλο όνομα για μια σκηνή αυτού του μεγέθους. Πράγματι ο χώρος γέμισε ασφυκτικά και σύντομα δεν ήταν δυνατόν καν να πλησιάσεις. Επειδή εγώ είχα φτάσει πάρα πολύ μπροστά δεν έχω εύκολα ευρύτερη εικόνα του λάιβ (άλλος κόσμος ανέφερε – σοκ – προβλήματα στον ήχο και κοινό κάπως ακινητοποιημένο), αλλά στο σημείο που βρισκόμουν ο χορός ήταν συνεχής κι η Pink, ντυμένη σαν υπερηρωίδα, μας παρακινούσε διαρκώς με τα απολαυστικά της χορευτικά κομμάτια, και έναν τρομερά ενεργητικό VJ που έδινε το κάτι παραπάνω.

Το σετ τελείωσε απρόσμενα νωρίτερα από την προγραμματισμένη μια ώρα, αλλά για να είμαι ειλικρινής απορούσα πώς θα τη γέμιζε – τα κομμάτια της είναι το πολύ τρία λεπτά. Στο ίδιο το λάιβ τα πλαισίωσε με άλλα χορευτικά anthems, από Daft Punk μέχρι… Τρόι Σιβάν, υπογραμμίζοντας την αδιαπραγμάτευτη θέση που κατέχει αυτή τη στιγμή στα dancefloors.

Από το ξεκαρδιστικό γάβγισμα που ακατανόητα έκανε στο κόκκινο χαλί των Γκράμι, μέχρι την απόλυτη έκφραση αγνής χαράς που είναι το περφόρμανς της Αλίσα Λιού στους φετινούς Ολυμπιακούς με μουσική υπόκρουση τo Stateside, φέτος ήταν η χρονιά της.

Την επόμενη φορά εύχομαι και στο Main Stage.

ΜΕΡΑ ΤΡΙΤΗ: Η ΕΚΠΛΗΞΗ ΤΗΣ ΟΛΙΒΙΑ ΡΟΝΤΡΙΓΚΟ ΚΑΙ ΤΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΜΕ KNEECAP

Την τρίτη μέρα η διοργάνωση έκανε ένα τίμιο κέρασμα στον κόσμο μετά την ταλαιπωρία της πρώτης, κλείνοντας ένα πραγματικά ανέλπιστα huge όνομα για συναυλία-έκπληξη που δεν υπήρχε στο επίσημο line-up. Η Ολίβια Ροντρίγκο ανέβηκε στο Occident stage, δυστυχώς την ίδια ώρα με τους My Bloody Valentine στη Main (έκανα την σκληρή επιλογή μου) και έπαιξε ένα σύντομο αλλά πολύ δυναμικό σετ 40 λεπτών περνώντας όλα τα χιτ από τα δύο πρώτα άλμπουμ της συν την υπέροχη μπαλάντα Driver’s License που μας την σύστησε.

Η χαρά της που βρισκόταν εκεί ήταν απολύτως μεταδοτική στο πάρα πολύ έτοιμο κοινό, που χοροπηδούσε με το good 4 u και φώναζε από τα βάθη με κλειστά μάτια στο vampire. Τα άλμπουμ της (σε παραγωγή του Νταν “Chappell Roan” Νάιγκρο, να σημειώσουμε) μεταφέρονται πάρα πολύ καλά σε συναυλιακό πλαίσιο, ειδικά τη στιγμή που η ίδια έμοιαζε να απολαμβάνει κάθε δευτερόλεπτο αυτού που συνέβαινε.

Ειδικά όταν ανέβασε στη σκηνή τον Ρόμπερτ Σμιθ των Cure για να πουν μαζί το ντουέτο από το νέο της άλμπουμ, what’s wrong with me. Γενικά δεν το ζω καθόλου όταν παίζουν σε λάιβ καινούρια τραγούδια που δεν έχει ακούσει ακόμα ψυχή, αλλά πρώτον το τραγούδι είναι πολύ ωραίο και δεύτερον όταν ανέβηκε ο Σμιθ υπήρξε μια κάποια ανατριχίλα. Εκείνος φάνηκε να είναι χαρούμενος με τη Στιγμή, η Ροντρίγκο στο τέλος τον αγκάλιασε με ένα χαμόγελο ως τον ουρανό. Γενικώς καταπληκτικά vibes.

To stage αυτό είχε γενικώς καταπληκτικά vibes ολη τη μέρα. Λίγο νωρίτερα, η Marina (λέγε με και Marina and the Diamonds) ήρθε για πρώτη φορά στο Primavera παίζοντας φανταστικά κομμάτια από όλες τις eras της, με μια φωνή καμπάνα και φοβερά εντυπωσιακή εμφάνιση. Είχε πολλά να δώσει και το κοινό ήταν έτοιμο να τα εκτιμήσει, καθώς πλέον μιλάμε για μια τραγουδίστρια με μια άλφα πορεία και ένα πολύ δυνατό δισκογραφικό σύνολο.

Το singalong του Primadonna, οι συλλογικές ανατριχίλες του Are You Satisfied?, το ταξίδι στο χρόνο που μας πήγε το Froot, και τελικά το απίστευτο πάρτυ που έγινε στο Bubblegum Bitch. Μια από αυτές τις συναυλίες που είναι γεμάτες ενθουσιασμό, χαρά και πείρα, όλα μαζί σε τέλεια ισορροπία.

Πολύ αργότερα, το φεστιβάλ έκλεισαν οι πάντα φοβεροί Kneecap, με τον άφοβο πολιτικό τους λόγο, τα εκρηκτικά τους κομμάτια και την ανένδοτη στήριξη στην Παλαιστίνη. Κάλεσαν σε απελευθέρωση του πολιτικού Μαρουάν Μπαργκούτι από τις ισραηλινές φυλακές, ανεβάζοντας μάλιστα στη σκηνή τον γιο του, για να απευθυνθεί στο κοινό.

Καθώς κινήθηκα σε αυτές τις σκηνές περισσότερο, δεν κατάφερα να δω πολλά άλλα λάιβ όπως της Ninajirachi για την οποία ακούστηκαν φοβερά πράγματα, ενώ πρόλαβα λίγο μόνο από Lambrini Girls (ίσα για να απολαύσω το στήσιμο ενός τεράστιου mosh pit) και Gorillaz (ομολογώ τους έχω δει και σε καλύτερη φάση, αλλά πάντως το κοινό πέρναγε μούρλια σε ένα πιο κατάμεστο από ποτέ Main Stage).

Το σβήσιμο με Peggy Gou ήταν απογοητευτικό, φύγαμε στο 20λεπτο, κι όχι επειδή είχε πάει 5μιση η ώρα – η ενέργεια από τα σερί λάιβ Marina, Ολίβια Ροντρίγκο και Kneecap ήταν τέτοια που μας κράταγε για πάρα πολύ ακόμα. Αλλά αξίζει ένα αποθεωτικό DJ set για κλείσιμο στο φεστιβάλ, ελπίζω να το πετύχουν του χρόνου.

Με το καλό εκεί θα είμαστε και πάλι – τα στοιχήματα για το line-up ήδη δίνουν και παίρνουν. Και πλέον δεν έχουμε πια την παραμικρή αμφιβολία πως τα πάλαι ποτέ αντιφατικά αυτά μουσικά είδη, θα είναι ξανά χεράκι-χεράκι. Ό,τι καλύτερο. Ή, όπως θα έλεγε κι η PinkPantheress… *γαβγίζει χαμογελώντας*.

Και του χρόνου! Με βροχή, ή χωρίς.