Λάικ – ντισλάικ: Από την υπόκλιση της Νέας Υόρκης στην Αθήνα έως το φινάλε του ΝΕΟΝ

Τα λάικ και τα ντισλάικ σε όσα παρατηρήσαμε στις βόλτες μας στην πόλη και στα θεάματα που βλέπουμε κάθε εβδομάδα και που συνήθως τα συζητάμε μόνο μεταξύ μας.

Σε αυτήν την στήλη, θα προσπαθήσουμε να καταγράφουμε σε τακτική βάση τι μας άρεσε και τι δε μας άρεσε, τα λάικ και τα ντισλάικ, τι μας έκανε εντύπωση και τι μας ξάφνιασε. Όχι, τόσο σε επίπεδο κριτικής, όσο σε επίπεδο ελεύθερου συνειρμού.

Από τα μεγάλα πολιτιστικά γεγονότα μέχρι τα μικρότερα, αλλά και τα σχεδόν αόρατα, αυτά που υπάρχουν παντού μέσα στη ζωή μας. Όσα παρατηρούμε στις βόλτες μας στην πόλη και στα θεάματα που βλέπουμε κάθε εβδομάδα και που τα συζητάμε μόνο μεταξύ μας.

ΛΑΙΚ

Νεοϋρκέζικο standing ovation, ribs αλά Κέβιν Σπέισι και αστακοί, αριστουργήματα και μία υδάτινη εγκατάσταση με NEOn NEΡΟ για τη Γεωργία Οικονόμου

«Κόκκαλο» και «Genica» παρουσιάστηκαν τον Απρίλιο στο κορυφαίο off-off Broadway θέατρο του Μανχάταν THE TANK, με τη διεθνή Ελληνίδα σκηνοθέτιδα Ιόλη Ανδρεάδη να επιστρέφει για έβδομη συνεχή χρονιά στη σημαντικότερη θεατρική μητρόπολη του κόσμου. Τι ατομάρες φοβερές διευθύνουν το θέατρο αυτό, μακάρι να είχαμε αντίστοιχους και στην Ελλάδα. Τι δε θα ξεχάσω; Το ανατριχιαστικό standing ovation του κοινού που είχε κατακλύσει το θέατρο στους υπέροχους Γεράσιμο Γεννατά και Γιώργο Παλαμιώτη στο “Κόκκαλο”.

Τι ηθοποιάρα ο Adrien Brody, του οποίου είδαμε το ντεμπούτο του στο Broadway στο θεατρικό The Fear of 13. Ο βραβευμένος με δύο Όσκαρ ηθοποιός έδωσε ρεσιτάλ ερμηνείας, δίνοντας σάρκα και οστά στον Nick Yarris, έναν άντρα που πέρασε 22 χρόνια στον θάλαμο θανάτου για έγκλημα που δεν είχε διαπράξει. Με μοναδική ένταση και βάθος, ο Brody αποτύπωσε τη συναισθηματική και ψυχική οδύνη του χαρακτήρα, προκαλώντας το κοινό να παραμείνει συνδεδεμένο με την ιστορία του μέχρι την τελευταία σκηνή.

Μια βδομάδα στη Νέα Υόρκη και ναι έφαγα ένα από τα καλύτερα γεύματα της ζωής μου. Υπέροχο μπρίσκετ, τα φοβερά και τρομερά ribs που έτρωγε ο Κέβιν Σπέισι στο House of Cards, το καλύτερο mac and cheese που υπάρχει και γλυκό ψωμί σαν ραβανί, από καλαμπόκι, πασπαλισμένο από πάνω με χοντρό αλάτι. Πού; Στο Hometown Bar-B-Que στη γειτονιά του Red Hook στο Mπρούκλιν. Ασύλληπτο πραγματικά σαν γεύση. Αξίζει η αναμονή στην τεράστια ουρά που σχηματίζεται στο μαγαζί με το που ανοίγει και με το παραπάνω.

Μιας και πιάσαμε τις νεουορκέζικες γεύσεις, απίθανα και τα θαλασσινά που δοκίμασα στο Chelsea Market. Σάντουιτς αστακού, καβούρια, καραβίδες, μύδια με έντονο κάρι και γλυκό καλαμπόκι – πραγματικά αξέχαστο. Ο συνδυασμός γεύσεων και η φρεσκότητα των θαλασσινών κάνουν το Chelsea Market must-visit για οποιονδήποτε βρεθεί στην περιοχή.

Τι όμορφη και συγκινητική έκπληξη ο υπέροχος πίνακας της δικιάς μας Chryssa στο Whitney Museum. Ήταν δίπλα σε ένα έργο της Georgia o’Keeffe στη μόνιμη συλλογή του Μουσείου…

Παραλύεις μπροστά στον στην “Alba Madonna” του Ραφαήλ στην έκθεση «Raphael: Sublime Poetry» που παρουσιάζεται στο Metropolitan Museum of Art της Νέας Υόρκης. Πρόκειται για ένα αριστούργημα που αποπνέει γαλήνη και θεϊκή ομορφιά. Η Παναγία, ο Θείος Βρέφος και ο Άγιος Ιωάννης αποτυπώνονται με εκπληκτική αρμονία σε ένα φυσικό τοπίο που προσφέρει μια αίσθηση ειρήνης και αιωνιότητας. Η σύνθεση είναι εξαιρετικά ισχυρή και ισορροπημένη, ενώ η ζωντανή χρήση του χρώματος και της φως/σκιάς ενισχύει την πνευματική διάσταση του έργου. Η ποιητική ατμόσφαιρα και η αίσθηση της κίνησης καθιστούν το έργο αξεπέραστο.

Λάτρεψα τα έργα της μοναδικής Gabriele Münter στην έκθεση “Contours of a World” στο μουσείο Guggenheim της Νέας Υόρκης. Ειδικά το “Portræt af en ung pige” (1908) απεικονίζει τόσο συγκλονιστικά τη νεανική αθωότητα και τη γυναικεία ταυτότητα.

Στα καθ ημάς τώρα, μην και χάσετε την in situ πολυμεσική εγκατάσταση «ΝΕΟn ΝΕΡΟ» που μεταμορφώνει το Αδριάνειο Υδραγωγείο στην Πλατεία Δεξαμενής στο Κολωνάκι σε έναν υπόγειο, ζωντανό κόσμο. Το αρχαίο υδραγωγείο, με την επιβλητική του παρουσία από τη ρωμαϊκή εποχή, συνδυάζεται μοναδικά με το φουτουριστικό installation ψηφιακών τεχνών, δημιουργώντας μια μαγευτική αντίθεση. Ο χώρος «ζει», σαν να αναπνέει μέσα από το υπόγειο δίκτυο της πόλης. Οι ήχοι – από το νερό που κυλάει, τα κελαηδίσματα πουλιών και τα παιχνίδια των παιδιών – δημιουργούν ένα ηχοτοπίο που σε αποσυνδέει από την πόλη, παρότι βρίσκεσαι στο απόλυτο κέντρο της.

Συναίνεση, Σαρλίζ Θερόν και Νίκη Λυμπεράκη για τη Μία Κόλλια

Συναίνεση, ένα έργο που κινείται σε μια γκρίζα ζώνη – είναι ή δεν είναι βιασμός το σεξ που αρνείσαι μέσα στον γάμο; Η Κίττυ Παϊταζόγλου, η μεγάλη μου αδυναμία και ο Αλέξανδρος Μαυρόπουλος παίζουν υποδειγματικά μαζί και με άλλους άξιους ηθοποιούς. Σε σκηνοθεσία Τάκη Τζαμαργιά στο Σύγχρονο Θέατρο. Πήγαινε, να ‘χεις να συζητάς στις παρέες σου.

Πόσο συγκινητική και σοκαριστική συνάμα η εξομολόγηση της Σαρλίζ Θερόν στη δημοσιογράφο Lulu Garcia-Navarro των New York Times με όλες τις λεπτομέρειες για τη νύχτα που η μητέρα της σκότωσε τον πατέρα της. Θέλει θάρρος και εσωτερική δύναμη μεγάλη κάτι τέτοιο.

Η καινούργια εκπομπή της δημοσιογράφου Νίκης Λυμπεράκη στο Mega, “Πάμε Βόλτα;” με διάσημους που πάνε, τι άλλο;- μαζί βόλτες στον τόπο που γεννήθηκαν και μέρη που τους καθόρισαν. Πλούσιο και ωραίο υλικό, ωραίος λόγος, ωραίοι άνθρωποι. Είδαμε ήδη τη Μάρω Κοντού, νομίζω έπεται ο Λάκης Λαζόπουλος και ακολουθούν ακόμη σπουδαία ονόματα.

Γκόρτσος, John Kennedy Jr. και Moby για τη Χριστίνα Τσατσαράγκου

Είδαμε την παράσταση «Τζένη Τζένη» και ήταν μια βραδιά που έσκασε ένα γέλιο το χειλάκι μας μέσα σε όλη την μαυρίλα της επικαιρότητας. Ο Νίκος Καραθάνος πήρε την πασίγνωστη ταινία της Φίνος Φιλμ και τη μετέτρεψε σε ένα τρυφερό τοπίο μνήμης.

Οι διάλογοι πατούν ακριβώς επάνω στο σενάριο των Ασημάκη Γιαλαμά και Κώστα Πρετεντέρη, και πολλές φορές πιάνεις τον εαυτό σου να λέει τις ατάκες πριν ή μαζί με τους ηθοποιούς. Μια τεράστια αφίσα του Διονύση Παπαγιαννόπουλου με φωτεινή τη λέξη Requiem ανεβοκατέβαινε από την οροφή, σαν υπενθύμιση ότι αυτό που βλέπουμε είναι και αποχαιρετισμός και επιστροφή μαζί. Σήματα της Finos Film αναβοσβήνουν στον ουρανό.

Γελάσαμε με τη Χάρις Αλεξίου στον ρόλο της Ντιάνας Κασανδρή και λατρέψαμε την Ιωάννα Μαυρέα στον ρόλο της Κλάρας Καρίπη. Ο Άγγελος Παπαδημητρίου ως Ματίνα Σκούταρη τραγούδησε “Το μεγάλο μυστικό μου” που το ακούμε στην ταινία με τη φωνή της Καίτης Χωματά και το πρόσωπο της Νόρας Βαλσάμη. Η παράσταση έχει ζωντανή ορχήστρα.

Ας λένε οι κριτικοί, και ας λέει η Ντάριλ Χάνα (που ένα δίκιο το ‘χει) και τα τριτοξάδερφα του Κένεντι και όλοι οι επαΐοντες των σειρών. Αν μεγάλωσες με MTV και γυναικεία περιοδικά και μουσικές στα 90ς, η σειρά Love Story για τον έρωτα και το τραγικό τέλος του John F Kennedy Jr και της Carolyn Bessette, δεν υπάρχει περίπτωση να μη σε επηρεάσει. Καλά δεν ανακαλύπτει τον τροχό, αλλά και μόνο το soundtrack που “στα σκάει” ξαφνικά, σε στέλνει πίσω στην εποχή χωρίς κινητά. Ζαχαρένιο λαβ στόρι, “εγκληματίες” παπαράτσι, βαρετοί διάλογοι, αλλά δυνατό soundtrack. Εκείνος θεός, εκείνη ταπεινής καταγωγής που εργάζεται στον… Calvin Klein. Στο τέλος σκοτώνονται! No happy end.

Το soundtrack είναι να το πάρεις και να φύγεις για road trip χωρίς προορισμό: Cocteau Twins (Heaven or Las Vegas), The Motels (Total Control), The Velvet Underground (Venus in Furs), The Stone Roses (I wanna be adored), Portishead (Roads),  Mazzy Star (Fade Into You),  The Cranberries (Linger),  The Divinyls (I Touch Myself), Primal Scream (Loaded), Talk Talk (Life’s What You Make It), Kate Bush (This Woman’s Work),  Björk (Human Behaviour),  Pulp (Common People), Goo Goo Dolls, Stereolab, Slowdive, Air και ο υπέροχος Peter Gabriel με το Blood Of Eden. 

Εντυπώθηκε στον εγκέφαλο το Dracula των Tame Impala, δηλαδή το JENNIE Remix, που το ακούμε παντού στα social και το είδαμε “δια στόματος” Μπράιαν Κράνστον. Προφανέστατα Γουόλτερ Γουάιτ VS Πάμπλο Εσκομπάρ.

Δεν είμαι φαν Μπίμπερ και άρα η φάση Coachella είχε below zero effect. Nine Inch Noize (Nails) και Moby μάλιστα, ναι! Ειδική μνεία για τον Moby που τον αναμένουμε στο Release και λέγεται ότι δώρισε το 100% των εσόδων του από το Coachella σε οργανώσεις για τα δικαιώματα των ζώων.

Strokes στο Coachella και Πάσχα στην Καμπότζη, για τον Θοδωρή Δημητρόπουλο

Μέγιστο λάικ στους Strokes που παρέδωσαν στο Κοατσέλα ένα από τα πιο εμφατικά πολιτικά μηνύματα που έχουμε δει ποτέ σε μουσικό περφόρμανς. Έκλεισαν το σετ τους με το κομμάτι Oblivius από το 2016, του οποίου το ρεφρέν επαναλαμβάνει τη φράση “What side you standing on?”. Κάθε φορά που έπαιζε το ρεφρέν οι τεράστιες LED οθόνες πίσω από τη μπάντα έπαιζαν εικόνες ηγετών που έριξε η CIA (ή που εμπλέκεται στον θάνατό τους), χτίζοντας προς εικόνες της συστημικής καταπίεσης των μαύρων πληθυσμών των ΗΠΑ, και τελικά προς τα κατεστραμμένα πανεπιστήμια του Ιράν, και με τελευταία εικόνα το “τελευταίο πανεπιστήμιο στη Γάζα” να διαλύεται μπροστά στα μάτια μας.

Σε έναν κόσμο όπου μερικοί από τους πιο ισχυρούς ανθρώπους στο entertainment φοβούνται να πάρουν θέση για το οτιδήποτε, ας είμαστε με τους Strokes: Με μια εμφατική θέση απέναντι στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, τα πολιτικά εγκλήματα της CIA και την φυσική τους επέκταση στη μορφή της συνεχιζόμενης γενοκτονίας στη Γάζα και στον καταστροφικό πόλεμο στο Ιράν.

Έκανα Πάσχα στην Καμπότζη (γιατί όχι!) όπου είδα την ανατολή στο Άνγκορ Βατ – το μεγαλύτερο θρησκευτικό σύμπλεγμα στον κόσμο, όπου την κατάλληλη στιγμή μπορείς για περίπου μισή ώρα να δεις το φως να αλλάζει κάθε λίγα λεπτά πάνω στον αντικατοπτρισμό στο νερό, και λίγο πριν σηκωθεί ο ήλιος πίσω από τον ναό.

Ξυπνήσαμε στις 3 το βράδυ για να προλάβουμε, αλλά άξιζε τον κόπο. Μετά την ανατολή, μπήκαμε στον ναό και ανεβήκαμε και στο ψηλότερο σημείο του. Σε πιάνει δέος όταν βλέπεις από πρώτο χέρι τα μεγέθη, και τα φαντάσματα της Ιστορίας – γύρω μας, ένα σωρό αποκεφαλισμένα βουδιστικά αγάλματα (απομεινάρι του καθεστώτος Πολ Ποτ), με μια μοντέρνα καταστροφή να συνυπάρχει με το δέος αιώνων ιστορίας.

Μετά πήγαμε στο Μπαγιόν (έναν επιβλητικό ναό με 216 πρόσωπα χτισμένα στους στύλους του) και στο Τα Προμ, γνωστό στην τουριστική διάλεκτο ως ο “ναός από το Tomb Raider”, μια απίστευτα εντυπωσιακή συνύπαρξη πέτρας και βλάστησης που μοιάζει σχεδιασμένο σε κάποιο ατελιέ και πρέπει να το δεις από κοντά για να το πιστέψεις – ή, για την ακρίβεια, να απορήσεις ακόμα περισσότερο τι στο καλό είναι αυτό που κοιτάς.

Τις προηγούμενες μέρες στην Ταϊλάνδη, μπερδεύτηκα πολύ από την Μπανγκόκ (όπου πήγαινα ένιωθα ότι είμαι σε άλλη πόλη… μάλλον θέλω να ξαναπάω) και αγάπησα το Τσιανγκ Μάι με τα διαδοχικά night markets του, και το vibe του και τους ναούς του στο βουνό: Το πρωί περπατήσαμε το monk’s trail, μια διαδρομή μέσα στη βλάστηση που σε οδηγεί σε ναό χτισμένο μέσα σε ένα ξέφωτο στο βουνό, και το βράδυ δοκιμάζαμε μπύρες και φαγητά από το ένα market στο άλλο.

Το αγαπημένο μου πάντως ήταν η Χο Τσι Μινχ, δηλαδή η Σαϊγκόν, με το Βιετνάμ να κλείνει το ταξίδι μας. Δεν περιγράφεται εύκολα η αίσθηση πως απλά προσγειώνεσαι σε μια πόλη και πιάνεις το ρυθμό της, αλλά αυτό ένιωσα εκεί. Σίγουρα βοηθάει η κυρίαρχη κουλτούρα καφέ (αναγκαίο για μένα) και το γεγονός ότι έτσι κι αλλιώς λατρεύω το βιετναμέζικο φαγητό, αλλά κι η πόλη σαν πόλη μας έδωσε πολύ ωραία περπατήματα και βόλτες και ξέφωτα και ωραία στενά, food markets, τοπικά εστιατόρια, άραγμα σε τραπεζάκια σε πεζοδρόμια, αλλά και μια γενικότερη αίσθηση χαρακτήρα – μια πόλη που δεν υπάρχει συγκεκριμένα για σένα, αλλά δεν ενοχλείται που είσαι εκεί.

Σκεφτόμασταν να κλείσουμε ένα food tour αλλά μέχρι την τελευταία μέρα διαπιστώσαμε ότι τα είχαμε δοκιμάσει όλα – αυτή είναι η αληθινή επιτυχία ενός ταξιδιού!

Μπόνους πόντοι για το Βιετνάμ: Το να συντονιστείς με τη λογική της κίνησης και των διαβάσεων, τις οποίες στην πράξη αρχίζεις να περνάς απλά με τη δύναμη της πίστης και της θέλησης. Δεν ξέρω πώς αλλιώς να το εξηγήσω. Υπάρχει πάντα κίνηση, τα μηχανάκια είναι περισσότερα από όσα προλαβαίνει να επεξεργαστεί ο νους σου, πολλές διαβάσεις δεν έχουν φανάρια, και όταν έχουν είναι θα έλεγα περισσότερο σύσταση;; Τελοσπάντων, η φάση είναι ότι απλά ξεκινάς, και πας με σταθερό βηματισμό, και με κάποιο τρόπο πάντα επιβιώνεις. State of mind!

Ένα τελευταίο ταξιδιωτικό λάικ επί του πιεστηρίου: Στην Γαλλική Ταινιοθήκη ξεκίνησε ρετροσπεκτίβα Ρόμπερτ Όλτμαν μια μέρα πριν πάω στο Παρίσι. Ξεκάθαρο σημάδι, μιας και είναι ένας από τους αγαπημένους μου σκηνοθέτες στην ιστορία του σινεμά. Και είναι τρου ρετροσπεκτίβα, όχι αδύναμα πράγματα. Τη μέρα που έφτασα προβαλλόταν η no budget, πρακτικά άγνωστη πρώτη ταινία του, μαζί με πρόμο μικρού μήκους φιλμάκια που είχε γυρίσει στα ‘50s, αλλά και επιλεγμένα επεισόδια από τη σκηνοθετική του καριέρα, από τις σειρές “Alfred Hitchcock Presents” και το γουέστερν “Bonanza”(!).

Ναι, πήγα στο Παρίσι, και το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να πάω στην Ταινιοθήκη και να κάτσω να δω στη μεγάλη οθόνη ένα επεισόδιο του “Bonanza”. Ευχαριστούμε Ρόμπερτ Όλτμαν, ευχαριστούμε Παρίσι.

ΝΤΙΣΛΑΪΚ

To NEON κλείνει, τα Στενά του Ορμούζ ανοιγοκλείνουν και οι γυναικοκτονίες που συνεχίζονται για τη Γεωργία Οικονόμου

Κλείνει ο πολιτιστικός οργανισμός ΝΕΟΝ, και είναι σαν να σβήνει μια φλόγα που άναψε για να φωτίσει την πόλη και τη σύγχρονη τέχνη. Η είδηση αυτή προκαλεί αμηχανία και μια έντονη αίσθηση ανασφάλειας για το τι μέλλει γενέσθαι…

«Έρχεται λέει η μεγαλύτερη ενεργειακή κρίση». Τα Στενά του Ορμούζ ανοιγοκλείνουν, ο Τραμπ απειλεί και ο πόλεμος συνεχίζεται. Και εμείς; Παίρνουμε το αμάξι για να βάλουμε βενζίνη και το μετανιώνουμε στο δευτερόλεπτο. Πηγαίνουμε στο σούπερ μάρκετ και κάνουμε προσθαφαιρέσεις στο μυαλό μας για να δούμε αν το αντέχουμε. Όλα αυτά, ενώ η παγκόσμια πολιτική φλέγεται και εμείς μένουμε παθητικοί θεατές σε μια καλοστημένη παράσταση καταστροφής. Τι ωραία, πολιτισμένη ατμόσφαιρα, ε;

Οι γυναικοκτονίες συνεχίζονται ακάθεκτες, και η κοινωνία παραμένει αδιάφορη. Η δολοφονία της 19χρονης στην Κεφαλονιά σχολιάστηκε με το πιο αποτρόπαιο τρόπο στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, αποκαλύπτοντας την απύθμενη χολή που κυριαρχεί γύρω μας. Πόσο μίσος, πόσο σκοτάδι υπάρχει τελικά στην καρδιά της κοινωνίας μας; Από την άλλη, η δολοφονία της 43χρονης Ελευθερίας στην Κρήτη, όπου ο πρώην σύντροφός της τη πυροβόλησε εξ επαφής, αποκαλύπτει τη σαθρότητα που διαπερνά την κοινωνική μας δομή. Η βία κατά των γυναικών όχι μόνο συνεχίζεται, αλλά φαίνεται να εμπνέει το χειρότερο είδος απανθρωπιάς.

Απανθρωπιά, άσε μας Μαντόνα και η ακρίβεια στα ρέιβ πάρτι, για τη Χριστίνα Τσατσαράγκου

Κλεμμένο: Ζω για τη στιγμή που θα μας απασχολεί τι φοράει αυτός που διαπράττει το έγκλημα όχι το θύμα. Μα πού ζούμε, μια κοπέλα ψυχορραγεί και την παράτησαν να πεθάνει. Με τρομάζει το έγκλημα, αλλά με τρομάζει και η απανθρωπιά. Η ιδρύτρια του Metoo Ταράνα Μπερκ μάς είχε μιλήσει για τη σημασία της λέξης “γυναικοκτονία”: “Το γεγονός ότι μια γυναίκα δολοφονείται επειδή είναι γυναίκα ή ως αποτέλεσμα μισογυνισμού και πατριαρχίας έχει τεράστια σημασία να ονομάζεται σωστά. Γιατί διαφορετικά δεν θα κάνουμε όλα όσα χρειάζονται για να αποδομήσουμε αυτά τα συστήματα.”

Άσε βρε Μαντόνα τον άμοιρο τον κλέφτη που πήρε κάτι κορσέδες εκεί δα, κι ας είναι αρχειακοί. Άσε να αποτελέσουν φετιχιστική ενασχόληση σε όποιον τα πήρε, έστω κι αν τα πουλήσει. Δώσε τόπο στην οργή τόσα επαιτειακά έχεις! Με τόση ιστορία γεμίζεις έναν ουρανοξύστη ρούχα. Το καινούργιο τραγούδι, ε μέτριο.

Η Bjork λέει ετοιμάζει ένα τεράστιο rave στην Ισλανδία με φόντο την ηλιακή έκλειψη. Το dislike πάει στο ακριβούτσικο του θεάματος εκεί στις εσχατιές του κόσμου μέσα στα αχνιστά νερά.