NAYRA: Η μουσική και τα… παράδοξα

Τι περίεργο πράγμα η μουσική. Τι περίεργο πράγμα το συναίσθημα. Τι ωραίο και περίεργο να συναντιούνται αναπάντεχα, ένα απόγευμα αργά, στην Αθήνα στο κέντρο της, στην Αγγλικανική εκκλησία.

Εκεί δεν είχα πάει ποτέ. Κάθε φορά που έγραφα για μία συναυλία και παρακαλούσα για μία θέση πάντα μου έλεγαν ότι δεν υπάρχει – και έτσι κάπως σα να με πείραζε λιγάκι. Χθες όμως κατάλαβα. Εκεί οι θέσεις δεν είναι πολλές, είναι αληθινά μετρημένες. Και μάλιστα κάποιοι ήταν και όρθιοι, γιατί τόσο ήθελαν να είναι εκεί, αλλά δεν βρήκαν στασίδι.

Εμείς ήμασταν από τους τυχερούς αφού επειδή με έναν τρόπο στηρίζουμε την Πηγή σε αυτή την ιστορία (της μουσικής λέγοντας) που αποφάσισε να ανακινήσει μετά από 8-9 χρόνια που την είχε στον πάγο, είχαμε κρατημένες θέσεις.

Πριν ξεκινήσει η συναυλία, στον προαύλιο χώρο ζήσαμε ένα υπέροχο ανοιξιάτικο απόγευμα mingling and socializing: είδα τον Νίκο Περράκη που είχα να δω πολύ καιρό, όπως και τη Μιμή Ντενίση με την οποία ανανεώσαμε το ραντεβού μας για μία εκτενή συζήτηση-συνέντευξη, είδα τον Αλέξανδρο Μάνο, σπουδαίο διαφημιστή και έμμεσο συνεργάτη στα περιοδικά τόσα χρόνια αλλά και πολλούς άλλους γνωστούς μεταξύ των οποίων και μαμάδες φίλων του Αρη – συμπαθητικές…

Μας κέρασαν ποτά από ένα πολύ ωραίο κιόσκι, gin tonic και Paloma (μα τι ωραίο κοκτέιλ το Paloma) και γενικά η ατμόσφαιρα ήταν πολύ ευχάριστη γιατί εκεί είχαν συγκεντρωθεί άνθρωποι που ήθελαν να είναι παρόντες. Αυτό το λέω διότι έχω παρατηρήσει πως τα ωραιότερα βαφτίσια και γάμοι είναι μόνο εκείνα που καλεσμένοι είναι άνθρωποι καρδιάς και όχι «υποχρεώσεις».

ταν όμως μπήκαμε μέσα, η μυσταγωγική ατμόσφαιρα της εκκλησίας, μας αγκάλιασε και μας τύλιξε από πάνω απαλά σαν πέπλο. Και να, κάπως μας ησύχασε. Σταμάτησαν οι ομιλίες και τα γέλια, ο κόσμος σώπασε και ακινητοποιήθηκε μαγικά αναμένοντας την τραγουδίστρια. Οι μουσικοί στη θέση τους, τα φώτα όπως έπρεπε.

Η Nayra ήρθε σαν νεράιδα, με ένα λευκό αέρινο φόρεμα και περπάτησε αργά και σταθερά προς το ξένο καθολικό ιερό μέσα σε 2-3 αχτίδες φωτός. Μιλάμε για παραγωγή πολλών αστέρων. Σε ένα λεπτό θα έπαιρνε το μικρόφωνο για να μας ταξιδέψει μόνο σε ήχους καρδιάς και στίχους ψυχής, πόνου μα και ελπίδας. Η συναυλία αυτή έγινε για έναν προσωπικό λόγο της γυναίκας αυτής και έμοιαζε σαν το κλείσιμο ενός κύκλου. Και ταυτόχρονα σαν το άνοιγμα ενός άλλου (πιάνοντας το νήμα από εκεί που το είχε αφήσει).

Η έντονα συγκινησιακή ατμόσφαιρα, λοιπόν, χαλάρωνε από την κίνηση του ρυθμού και από τα χειροκροτήματα και τα χαμόγελα μετά από κάθε τραγούδι. Η φωνή που άκουγες και η performance που έβλεπες – διακριτική αλλά με ασταμάτητη κίνηση και ουσία – σου θύμιζε κάτι από Florence + The Machine και λίγο Μπιορκ σε σημεία.

Προφανώς δεν συγκρίνω το μέγεθος των καλλιτεχνών – για να μην μου κάνετε παρατήρηση – αλλά λέω πως η καλλιτέχνιδα που είχαμε μπροστά μας όχι μόνο ξεπέρασε τις προσδοκίες μας αφού συστήνεται σαν δικηγόρος που κάποτε ασχολήθηκε με το τραγούδι, αλλά μας εξέπληξε ειλικρινά. Δεν βρίσκω και εύκολα στην Ελλάδα πολλές άλλες γυναίκες που να ασχολούνται με αυτό το αντίστοιχο είδος μουσικής (λίγο dark rock και soul μπαλαντοειδές).

Οπότε, μακάρι η Nayra, παρότι αφιερωμένη στη δικηγορία να μην αφήσει το πάθος της που είναι οι στίχοι και το τραγούδι που απευθύνονται απευθείας και ευθύβολα στην καρδιά. Να προσθέσω πως εκπληκτικές και ιδιαίτερες ήταν και οι διασκευές της – ενδεικτικά αναφέρω SOS (Abba), Blue Monday (New Order), Enjoy the Silence (Depeche Mode).

Ισως μάλιστα να είναι η τελειομανία και η ακρίβεια της νομικού που δημιούργησαν αυτό το τέλειο τελικό αποτέλεσμα. Γιατί έχει μεγάλη σημασία να πούμε πως οι μουσικοί, η δεύτερη φωνή, ο άψογος ήχος (ούτε σε διεθνή συναυλία δεν ακούς τόσο τέλειο ήχο) και τα εκπληκτικά ατμοσφαιρικά φώτα συνέβαλαν τα μέγιστα στην επιτυχία αυτή.

Εύχομαι αυτή η ποιητική μελωδική βραδιά να σήμανε πράγματι την επανέναρξη μιας ακόμη πιο τολμηρής μουσικής διαδρομής με τη Nayra να βρίσκει συνέχεια διεξόδους από τον δικό της Μεσοχώρο***.

*** Οπου όπως έγραφε στο, επίσης άριστα επιμελημένο, πρόγραμμα booklet με όλα τα τραγούδια «”ΜΕΣΟΧΩΡΟΣ” μια μικρή Πολιτεία τοποθετημένη στη μέση της διαδρομής μεταξύ Παρελθόντος και Μέλλοντος. Ένα μέρος που αποτελείται από εμπειρίες που επιβλήθηκαν και δεν επιλέχτηκαν. Από ερωτήσεις που δεν απαντήθηκαν και από απώλειες που δεν αναπληρώθηκαν. Ένα μέρος για να συναντηθεί κάποιος με τους ήχους και τις λέξεις του.

Αυτοί είναι οι παράδοξοι ήχοι και λέξεις του δικού μου Μεσοχώρου»

Συντελεστές

Κιθάρα: Κώστας Μίχαλος, Πλήκτρα: Γιώργος Θεοδωρόπουλος, Φωνητικά: Αγγη Βρεττού, Μπάσο: Λευτέρης Παπαδάκης, Τύμπανα: Σοφοκλής Γκέκας, Ηχοληψία: Ηλίας Καρούμπαλης, Φωτισμοί: Γιάννης Μπράτσης, Παραγωγή: ΜΕΝΤΑ Art Events