Λάικ – ντισλάικ: Από το χαμόγελο του Χατζιδάκι στα χυδαία σχόλια για τη σύντροφο του Τσουβέλα

Τα λάικ και τα ντισλάικ σε όσα παρατηρήσαμε στις βόλτες μας στην πόλη και στα θεάματα που βλέπουμε κάθε εβδομάδα και που συνήθως τα συζητάμε μόνο μεταξύ μας.

Σε αυτήν την στήλη, θα προσπαθήσουμε να καταγράφουμε σε τακτική βάση τι μας άρεσε και τι δε μας άρεσε, τα λάικ και τα ντισλάικ, τι μας έκανε εντύπωση και τι μας ξάφνιασε. Όχι, τόσο σε επίπεδο κριτικής, όσο σε επίπεδο ελεύθερου συνειρμού.

Από τα μεγάλα πολιτιστικά γεγονότα μέχρι τα μικρότερα, αλλά και τα σχεδόν αόρατα, αυτά που υπάρχουν παντού μέσα στη ζωή μας. Όσα παρατηρούμε στις βόλτες μας στην πόλη και στα θεάματα που βλέπουμε κάθε εβδομάδα και που τα συζητάμε μόνο μεταξύ μας.

ΛΑΪΚ

Το Χαμόγελο του Μάνου, ένα Τούνελ και ένα Φονικό και μία Chronotopia για τη Γεωργία Οικονόμου

Το μεγαλύτερο λάικ της εβδομάδας πηγαίνει στον ένα και μοναδικό Μάνο Χατζιδάκι που έγραψε αυτές τις υπέροχες μουσικάρες. Η ΚΟΑ μας χάρισε την πιο μαγική βραδιά του φετινού καλοκαιριιού ερμηνεύοντας  το Χαμόγελο της Τζοκόντα υπό τη διεύθυνση του Λουκά Καρυτινού στο Ηρώδειο. Η “Προσωπογραφία της Μητέρας μου” και ο “Χορός με τη Σκιά μου” ήταν κορυφαίες στιγμές…

Τι ωραία έκπληξη η παράσταση το Τούνελ που σκηνοθέτησε ο νεαρός Πάνος Ηλιόπουλος, εκπρόσωπος της γενιά Gen Z. Και τι φοβερό το διήγημα του Ελβετού Φρήντριχ Ντύρενματ (1921-1990) – ενός από τα πιο σημαντικά “κεφάλαια” της μεταπολεμικής γερμανόφωνης λογοτεχνίας – που αντικατοπτρίζει απόλυτα αυτό που ζούμε σήμερα: ένα σύμπαν καφικό, δυστοπικό, όπου οι άνθρωποι στοιβάζονται μέσα σε ένα σκοτεινό, ατελείωτο τούνελ, εγκλωβισμένοι σε μια καθημερινή αδράνεια και αδιαφορία.

Τι εξαιρετικό το διήγημα του Δημήτρη Χατζή “Το φονικό της Ιζαμπέλας”, τη διασκευή του οποίου σκηνοθέτησε η Στεφανία Γουλιώτη στην Πειραιώς 260. Mια σκηνική μελέτη πάνω στη γλυπτική ως αντίδραση απέναντι στο χάος, μια εξερεύνηση του ορίου όπου η Τέχνη γίνεται ανάγκη υπαρξιακή – και, ενίοτε, επικίνδυνη. Ο Φώτης Στρατηγός απέδειξε για άλλη μια φορά πόσο καλός ηθοποιός είναι σε μία παράσταση που σε στιγμές ήταν πολύ πιο πομπώδης από όσο σήκωνε η κατάσταση.

Κρήτη δαγκωτό χειμώνα καλοκαίρι. Βρέθηκα στον Άγιο Νικόλαο, όπου απονεμήθηκε το Βραβείο Τέχνης Ιδρύματος Γεωργίου & Αριστέας Μαμιδάκη στους Καναδούς Caitlind R.C. Brown και Wayne Garrett για το έργο τους Chronotopia. Πρόκειται για μια τεράστια τοποειδική δομή από χιλιάδες φακούς σχηματίζει δύο τοξωτά πανιά φωτός που αγκαλιάζουν τον θεατή. Το μάτι ταξιδεύει μέσα σε θολωτούς μικρόκοσμους, όπου το φως και ο άνεμος μετασχηματίζουν διαρκώς το τοπίο, ενώ έξω το σώμα γίνεται ψηφιδωτό φάντασμα. Ο χρόνος διασπάται και ανασυντίθεται, όπως η ίδια η αντίληψή μας. Με φαντασία, κίνηση και διαρκή ανανέωση, η Chronotopia είναι ένα φανταστικό πράγμα που μας κάνει να βλέπουμε τον χώρο, το φως και το χρόνο με νέα, μαγευτική προοπτική.

Ιρλανδία, δυστοπικό 2019 και Sagrada Familia για τη Χριστίνα Τσατσαράγκου

Μεγάλο like στο “Mám” του Michael Keegan-Dolan, που είδαμε στο Φεστιβάλ Αθηνών στην Πειραιώς, μια παράσταση που μοιάζει να ξεπήδησε από το ίδιο το τοπίο της Ιρλανδίας. Βαθιά επηρεασμένο από την παράδοση και την κοινότητα της χερσονήσου Ντίνγκλ, το έργο χτίζει έναν κόσμο όπου η μουσική λειτουργεί σαν ξόρκι. Οι παραδοσιακοί ήχοι συναντούν σύγχρονες μουσικές φόρμες, οι γνώριμες τελετουργίες δοκιμάζονται από την παρουσία του «ξένου» και η σύγκρουση μετατρέπεται σταδιακά σε συνύπαρξη. Καταπληκτικός ο ο βιρτουόζος μουσικός της παραδοσιακής Ιρλανδέζικης κονσερτίνας Κόρμακ Μπέγκλι. Ο Ντόλαν δημιούργησε εικόνες, ρυθμό και ανθρωπιά, μίλησε για τη συνέχεια των κοινοτήτων, τη μεταβίβαση της εμπειρίας από γενιά σε γενιά και τον τρόπο με τον οποίο το μέλλον γεννιέται μέσα από τη συνάντηση του παλιού με το καινούργιο. Καταχειροκροτήθηκε από το ελληνικό κοινό!

Like στο “Blade Runner Live” στο Ηρώδειο. Σαράντα και πλέον χρόνια μετά την πρώτη προβολή της ταινίας, το δυστοπικό σύμπαν του Ridley Scott εξακολουθεί να μοιάζει ανατριχιαστικά επίκαιρο. Τα φουγάρα καπνίζουν ασταμάτητα, η βροχή πέφτει πάνω στα νέον φώτα και το 2019 που φαντάστηκε ο Ridley Scott μοιάζει σήμερα ταυτόχρονα παρελθόν και μέλλον. Η μουσική του Βαγγέλη Παπαθανασίου ακούστηκε σαν η ψυχή της ίδιας της ταινίας.

Respect και θαυμασμός για τον τρόπο με τον οποίο η Βαρκελώνη τίμησε τα 100 χρόνια από τον θάνατο του Αντόνι Γκαουντί. Η ολοκλήρωση και ευλογία του Πύργου του Ιησού, του ψηλότερου σημείου του ναού, μετατράπηκε σε μια γιορτή όπου η αρχιτεκτονική, η ιστορία, η πίστη και η σύγχρονη τεχνολογία συναντήθηκαν κάτω από τον ίδιο ουρανό. Φώτα, μουσική, χιλιάδες άνθρωποι στους δρόμους και ένα έργο που συνεχίζει να χτίζεται 144 χρόνια μετά την έναρξή του υπενθύμισαν ότι ορισμένα πολιτιστικά οράματα είναι μεγαλύτερα από τη διάρκεια μιας ανθρώπινης ζωής. Και ο Γκαουντί από ψηλά σχηματισμένος από drones. Η Βαρκελώνη δεν θέλει άλλους τουρίστες, αλλά δεν τους γλιτώνει.

 

Ξεκινάει το Release Athens που κλείνει φέτος 10 χρόνια δυνατών συναυλιακών στιγμών. Έχουμε Κρις Άιζακ στον Λυκαβηττό το Σάββατο και Limp Bizkit / Viagra Boys την Τρίτη 15/06. Καλή αρχή.

Αναμένουμε και τη δεύτερη συναυλία αφιέρωμα στην Αμερική του Μάνου Χατζιδάκι με Raining Pleasure και Ρυθμολογία στο Ηρώδειο. Από τα όσα μας είπε ο πιανίστας Γιώργος-Εμμανουήλ Λαζαρίδης για το λιγότερο γνωστό έργο του Χατζιδάκι, η βραδιά θα έχει μεγάλο ενδιαφέρον.

Primavera και Σπίλμπεργκ για τον Θοδωρή Δημητρόπουλο

Φανταστικά λάιβ στο Primavera από την Ολίβια Ροντρίγκο, που ανέβασε στη σκηνή και τον Ρόμπερτ Σμιθ για να πουν μαζί ένα ντουέτο από το νέο άλμπουμ της(!), από την Μαρίνα με φωνάρα και παλιά και νέα αγαπημένα τραγούδια, από την Άντισον Ρέι να μοιάζει πάνω στη σκηνή με μετενσάρκωση της Μπρίτνεϊ, από τους Kneecap, από τους Cure. Απολαυστικό και πάλι στις κορυφαίες στιγμές του το φεστιβάλ, σκιαγραφώντας και πάλι όπως και πέρσι ένα πολύ μαζικό και μοντέρνο μουσικό χάρτη.

Έχω προβλήματα με τον νέο Σπίλμπεργκ αλλά είναι πάντα καθηλωτικό να βλέπεις μια νέα ταινία του στη μεγάλη οθόνη. Ως θεατής πάντα νιώθω μια φοβερή σιγουριά και ζεστασιά όταν είμαι στα χέρια του – ίσως του ικανότερου, αυστηρά ως κινηματογραφικό αφηγητή, σκηνοθέτη που έχει βγάλει το Χόλιγουντ. Η “Ημέρα Αποκάλυψης” αξίζει και μόνο γι’αυτόν.

«Οι αποικιοκράτες δε θα βρουν ποτέ ικανοποίηση από τη γη και τις ζωές που κλέβουν. Οι φασίστες δε θα βρουν ποτέ νόημα στον κομφορμισμό τους». Ο ευχαριστήριος λόγος του μήνα, της χρονιάς, ανήκει στον μαροκινής καταγωγής ηθοποιό Άλι Λούις Μπουρζγκί που κέρδισε το Tony ερμηνείας για τη θεατρική παράσταση The Lost Boys. Στο πλαίσιο αυτό της βαμπιρικής αλληγορίας, μίλησε στον λόγο του για ανθρώπους που απορρίπτουν κάθε σπιθαμή κοινής, συλλογικής ανθρώπινης εμπειρίας για να έχουν ψευδαισθήσεις ανωτερότητας – εξ ου και η παραπάνω αναφορά.

ΝΤΙΣΛΑΪΚ

Τα χυδαία σχόλια, οι καθυστερήσεις, οι διάσημες “οικογένειες” για τη Γεωργία Οικονόμου

Απίστευτο και θλιβερό ότι κάποιοι σχολιάζουν με σεξιστικό τρόπο τη ζωή του Αλέξανδρου Τσουβέλα και της Εύας Καρύδη. Η σχέση τους, η καθημερινότητα και η εμφάνισή τους δεν είναι δημόσιο θέαμα για χλευασμό ή μισογυνιστικά σχόλια. Αυτά τα σχόλια αποκαλύπτουν τον σεξισμό και την ανοησία των ημερών μας. Το ζευγάρι υπερασπίζεται με νόμιμα μέσα την αξιοπρέπεια και το ήθος του. Και καλά κάνει γιατί ο σεβασμός δεν είναι διαπραγματεύσιμος.

Όσοι έχετε την εντύπωση πως το αεροπλάνο είναι το πιο σύντομο μεταφορικό μέσο, πλανάσθε πλάνη οικτράν. Οι καθυστερήσεις πάνε και έρχονται, όχι μόνο στις πύλες αναχώρησης, αλλά και εντός του αεροσκάφους. Μέχρι να πιάσει αεροδιάδρομο περνάει η ώρα και τα λεπτά και αν υπολογίσεις πόση ώρα πριν έχεις φύγει από το σπίτι, τότε διαπιστώνεις πως μάλλον έχεις διαλέξει το λάθος μεταφορικό.

Φαίνεται πως στον κόσμο των διάσημων μπαμπάδων, το επώνυμο Πιτ δεν είναι πια εγγύηση αγάπης ή σεβασμού. Η Ζαχάρα Τζολί-Πιτ, όπως και τα αδέλφια της, επιλέγει να αφαιρέσει το Πιτ, στέλνοντας σαφές μήνυμα: το status και η δόξα δεν αντικαθιστούν τις σχέσεις και την προσωπική ταυτότητα. Όταν τέσσερα από τα έξι παιδιά ζητούν να φέρουν μόνο το Τζολί, καταλαβαίνεις ότι η κληρονομιά των διασήμων δεν προσφέρει προστασία από την απόσταση και τις διαφωνίες. Ένα ισχυρό μάθημα για όλους: η οικογένεια δεν αγοράζεται με Χόλιγουντ ή Oscars.

Celebrities στον κόσμο τους και ο μόνος Πουαρό που δεχόμαστε για τη Χριστίνα Τσατσαράγκου

Ποτέ δεν ήμουν φαν της Πάλτροου. Υπερτιμημένο το Όσκαρ της και μέτρια ηθοποιός. Τώρα μας διαφημίζει συγκρότημα πολυτελών κατοικιών στη Χερτσλίγια, παραλιακή πόλη βόρεια του Τελ Αβίβ. Το project περιλαμβάνει δύο πύργους 51 ορόφων και προωθείται ως μια  πρόταση πολυτελούς κατοικίας σε μία από τις πιο ακριβές παράκτιες περιοχές του Ισραήλ. Κοινώς ο πόλεμος δεν την αφορά γιατί ζει στην κοσμάρα της! ΄Κείνος ο πρώην ο Κρις Μάρτιν που ναι (περίπου) ακτιβιστής δεν της δίνει καμιά συμβουλή να μαζευτεί;

Κάποιος να σταματήσει το ανελέητο sequel της Τζένιφερ Λόπεζ με κομεντί όπου κάποιος την ερωτεύεται και δημιουργούνται οι τέλειες συνθήκες ώστε να τη δούμε… ανεξάρτητη, δυναμική, πλούσια, γυμνασμένη, αψεγάδιαστη και με… μαγιό. To «Office Romance» του Netflix είναι μια τέτοια ταινία, στην οποία η Λόπεζ είναι και ΠΙΛΟΤΟΣ…

Ένα μεγάλο ντισλάικ στον Edward Bluemel τον ηθοποιό που θα είναι ο νέος Ηρακλής Πουαρό. Δύσκολο δεν είναι να διαδεχθεί τον David Suchet. Είναι απόλυτα ακατόρθωτο. Όσοι είμαστε φαν και έχουμε δει από 10.000 φορές όλα τα επεισόδια του εκπληκτικότερου Πουαρό που έχει υπάρξει και θα υπάρξει ποτέ, είναι αδύνατο να εξισώσουμε τη μοναδική περσόνα που δημιούργησε η Αγκάθα Κρίστι, με τον εν λόγω πιτσιρικά.

 

Το Μουντιάλ του Τραμπ και το “Social Reckoning” για τον Θοδωρή Δημητρόπουλο

Ξεκινά ένα “Μουντιάλ για κανέναν”, όπως έγραψε το Defector. Με το φασιστικό καθεστώς Τραμπ να κάνει επίδειξη (λευκής) δύναμης ψάχνοντας τους παίχτες της Σενεγάλης σα να ήταν κοινοί εγκληματίες, απορρίπτοντας βίζες για πολίτες που είχαν προπληρώσει χιλιάδες, απαγορεύοντας την είσοδο στον κορυφαίο διαιτητή της Αφρικής, αναγκάζοντας την εθνική ομάδα του Ιράν να μένει στο Μεξικό και να κάνει αυθημερόν ταξίδια στις ΗΠΑ για κάθε τους ματς εκεί.

Όλα αυτά δεν μου κάνουν εντύπωση, για να είμαι ειλικρινής. Όταν δίνεις διοργανώσεις σε χώρες σαν το Κατάρ, τη Ρωσία και τις ΗΠΑ, αυτό θα συμβεί: καταπάτηση δικαιωμάτων και περιχαράκωση της όλης εμπειρίας σε μια βιντρίνα που κρύβει από πίσω καταπιεστικά και παραβιαστικά καθεστώτα. Αυτό που μου κάνει εντύπωση, είναι η πλήρης απουσία αντιδράσεων. Οι διαιτητές δεν αποσύρθηκαν όταν απαγορεύτηκε η είσοδος σε έναν από αυτούς. Οι παίχτες που μιλούσαν για ανθρώπινα δικαιώματα κατά το ντροπιαστικό Μουντιάλ του Κατάρ, τώρα σφυρίζουν αδιάφορα. Η FIFA που ξέρει να κάνει επίδειξη δύναμης και ελέγχου και micromanaging σε άλλες περιπτώσεις, εδώ νίπτει τας χείρας της, μην και θυμώσει τον κάτοχο του Τροπαίου Ειρήνης της FIFA, Ντόναλντ Τραμπ, την ώρα που βομβαρδίζει το Ιράν.

Απλά ντροπιαστικές καταστάσεις για κάθε εμπλεκόμενο.

Πίσω στο Primavera, να πω ότι παρά τα μεγάλα θετικά (η πλειοψηφία των λάιβ, τα μπέργκερ του Vicio, το ότι συνάντησα την Charli XCX στο δρόμο, κλπ), ένα μεγάλο αρνητικό ήταν η ευρύτερη κατεύθυνση της οργάνωσης. Ο κόσμος φέτος ήταν υπερβολικά πολύς και είναι πρακτικά αδύνατον να κινηθείς ανθρώπινα από το ένα stage στο άλλο, η επικοινωνία της διοργάνωσης τη μέρα που ακυρώθηκαν εμφανίσεις λόγω βροχής ήταν χαοτική αν όχι ανύπαρκτη, ενώ έγιναν και καθαρά διαδικαστικά λάθη που με έκαναν να ξύνω το κεφάλι μου.

Τι δουλειά είχε ας πούμε η PinkPantheress, ένα από τα πιο χοτ ονόματα της παγκόσμιας μουσικής φέτος, στο Cupra, το μόλις 4ο μεγαλύτερο stage; Ακόμα και το να προσεγγίσεις τον χώρο ήταν αδύνατον από ένα σημείο και μετά, ο κόσμος κρεμόταν από τα σκαλάκια και την απέναντι γέφυρα, δεν υπήρχε χώρος ούτε για ανάσα, και το σετ κατέληξε να ολοκληρώνεται 15 λεπτά νωρίτερα. «Σε αυτό το stage με έβαλαν, οπότε πάμε», είπε η Πινκ σε κάποιο σημείο του λάιβ πριν σχολιάσει για πολλοστή φορά πόσο εξωφρενικά πολύς ήταν ο κόσμος.

Κακό τρέιλερ για το “Social Reckoning”, το σίκουελ στο “Social Network” που κανείς δεν ζήτησε αλλά ο Άαρον Σόρκιν έγραψε και σκηνοθέτησε, παρόλαυτά. Ο Σόρκιν είναι ένας σπουδαίος σεναριογράφος του οποίου τα κείμενα έχουν μετατρέψει σε σπουδαίο σινεμά σκηνοθέτες όπως ο Ντέιβιντ Φίντσερ (“Social Network”), ο Ντάνι Μπόιλ (“Steve Jobs”) κι ο Μπένετ Μίλερ (“Moneyball”). Όταν όμως σκηνοθετεί ο ίδιος, τα ίδια κείμενα χάνουν τον δυναμισμό τους και συχνά θυμίζουν ερασιτεχνική παράσταση. (“Being the Ricardos”; “The Trial of the Chicago 7”;;) Εγώ το αφήνω να υπάρχει.