Λάικ – ντισλάικ: Από την Αρκουδότρυπα μέχρι το σαφάρι της Ρίας Ελληνίδου

Τα λάικ και τα ντισλάικ σε όσα παρατηρήσαμε στις βόλτες μας στην πόλη και στα θεάματα που βλέπουμε κάθε εβδομάδα και που συνήθως τα συζητάμε μόνο μεταξύ μας.

Σε αυτήν την στήλη, θα προσπαθήσουμε να καταγράφουμε σε τακτική βάση τι μας άρεσε και τι δε μας άρεσε, τα λάικ και τα ντισλάικ, τι μας έκανε εντύπωση και τι μας ξάφνιασε. Όχι, τόσο σε επίπεδο κριτικής, όσο σε επίπεδο ελεύθερου συνειρμού.

Από τα μεγάλα πολιτιστικά γεγονότα μέχρι τα μικρότερα, αλλά και τα σχεδόν αόρατα, αυτά που υπάρχουν παντού μέσα στη ζωή μας. Όσα παρατηρούμε στις βόλτες μας στην πόλη και στα θεάματα που βλέπουμε κάθε εβδομάδα και που τα συζητάμε μόνο μεταξύ μας.

ΛΑΪΚ

Φεστιβαλικό μαρμαρινικό στίγμα, αρκουδότρυπα και νέος Παύλος Παυλίδης για τη Γεωργία Οικονομου

Το φετινό άνοιγμα του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου με τον Μιχαήλ Μαρμαρινό να κρατά το τιμόνι της καλλιτεχνική διεύθυνσης, είχε έντονη τη σφραγίδα του και άφησε έντονη την αίσθηση της άμεσης εγγύτητας με τη σκηνοθετική του ματιά. Από την πρώτη στιγμή νιώθεις πως οι επιλογές του δεν είναι απλώς πρόγραμμα, αλλά προσωπικές, ιδιοσυγκρασιακές τομές στον χρόνο και την Ιστορία. Το «Σλήμαν III» μολονότι δε με ενθουσίασε στο σύνολό του, με γοήτευσε με την αισθητική του και με την συγκλονιστική παρουσία της Λυδίας Κονιόρδου σαν άλλη Εκάβη. Και στο «Einstein on the Beach», η μουσική του Φίλιπ Γκλας πήρε σάρκα και οστά μέσα από το Ictus Ensemble και τη Susan Vega, σε μια όπερα για τη σχετικότητα και την ανθρώπινη αντίληψη, που σχεδόν πενήντα χρόνια μετά εξακολουθεί να μεταβάλλει τον τρόπο με τον οποίο ακούμε, βλέπουμε και υπάρχουμε μέσα στον χρόνο.

Είδα την «Αρκουδότρυπα», την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία των Χρυσιάννας Παπαδάκη και Στέργιου Ντινόπουλου, βασισμένη στην ομότιτλη μικρού μήκους τους που βραβεύτηκε στη Δράμα, και μου άρεσε πολύ η φρέσκια σκηνοθετική ματιά τους και η ρεαλιστική απεικόνιση της σκληροπυρηνικής ελληνικής επαρχίας. Χωρίς φίλτρα και υπερβολές, η ταινία αφηγείται, με φόντο την πανέμορφη φύση, μια τρυφερή ερωτική ιστορία δύο κοριτσιών. Ένα απρόσμενο και οξυδερκές σχόλιο για το ασφυκτικό περιβάλλον της συντηρητικής, κλειστής κοινωνίας, με δύο νέα κινηματογραφικά πρόσωπα που ξεχωρίζουν: η Χαρά Κυριαζή και η Πάμελα Οικονομάκη.

Τι ωραία η Πανσέληνος, το νέο τραγούδι του Παύλου Παυλίδη. Το γνώριμο ύφος του αγαπημένου τραγουδοποιού που ποτέ δε βαριέμαι γιατί πάντα το εμποτίζει με κάτι σπάνιο και μοναδικό.

Οι στίχοι του τραγουδιού είναι ποιητική αποκάλυψη: άνθρωποι, φαντάσματα, μοναξιά, πόνος, αλλά και η ελπίδα που ανατέλλει σαν πανσέληνος πάνω από τη θάλασσα. Κάθε εικόνα ανοίγει έναν μικρό καθρέφτη μέσα μας, ένα ταξίδι στην ψυχή που μόνο ο Παυλίδης ξέρει να δημιουργεί με τέτοια καθαρότητα και ένταση.

Άνθρωποι που πάλεψαν
Mε δαίμονες και τέρατα
Που φύγαν και ταξίδεψαν
Μέχρι της γης τα πέρατα
Στέκονται τώρα αμίλητοι
Ακούγοντας τα κύματα
Χαμογελώντας μόνοι τους
Φαντάσματα υπέροχα
Τους προσπερνάς και φτύνεις
Στον δρόμο περιφέροντας
Την προτομή σου
Εντελώς γελοίος
Και μη ξέροντας
Πως η ζωή περνάει
Σαν αστραπή και χάνεται
Και μόνο αυτός που νιώθει
Και μόνο αυτός που αισθάνεται
Τον πόνο και τη μοναξιά
Τη φρίκη την απόγνωση
Σε ένα μικρό στενό κελί
Μέσα στην απομόνωση
Μπορεί να δει κάποια στιγμή
Τον κόσμο να απλώνεται
Ουράνιος απέραντος
Και να μεταμορφώνεται
Σε όαση η έρημος
Σε ποταμό ο χείμαρρος
Και πάνω από τη θάλασσα
Να φέγγει μια πανσέληνος
Να φαίνεται πια καθαρά
Ότι για τον παράδεισο
Ο δρόμος πάντοτε περνά
Απ’ της ψυχής την άβυσσο

Αθήνα γεμάτη μουσικές, ψάχνοντας την Τροία και Το Ροκ του Μέλλοντός μας σε βινύλιο για τη Χριστίνα Τσατσαράγκου 

Το τελευταίο σαββατοκύριακο του Μαΐου συνέπεσε με το φινάλε του Athens City Festival και όλος ο κόσμος – που δεν έφυγε για τριήμερο Αγίου Πνεύματος – ξεχύθηκε στο κέντρο της Αθήνας για βόλτα. Σε κάθε στενό από Πεσμαζόγλου μέχρι την Ηπίτου (πιο σωστό: οδός Ηπίτη, από τον Πέτρο Ηπίτη προσωπικό σύμβουλο του Υψηλάντη) υπήρχαν πάρτι, και περπατούσε κόσμος ευδιάθετος με ένα ποτήρι στο χέρι. Έτσι θέλουμε να τη βλέπουμε την Αθήνα γεμάτη μουσικές, χαμόγελα και καλή διάθεση. Και καθαρή αν είναι εφικτό!

Δύο φορές (τυχαία) ασχολήθηκε το μυαλό με τον Ερρίκο Σλήμαν, την περασμένη εβδομάδα. Η μία ήταν στο «Σλήμαν III» του Goebbels  στο πλαίσιο του φεστιβάλ Αθηνών στην Πειραιώς 260, όπου είδαμε μία διαφορετική εμπειρία ανασκαφής της Τροίας, με φανταστική-καταπληκτική ζωντανή μουσική + μπουζούκι και κλαρίνο από τους Ανέστη Μπαρμπάτση και Φίλιππο Φασούλα. Λίγο αργότερα ψάχνοντας τη ζωή του σπουδαίου ηθοποιού Άγγελου Αντωνόπουλου που πέθανε σε ηλικία 94 ετών μάθαμε ότι ο Σλήμαν βάπτισε την μητέρα του, καθώς ο παππούς του διατηρούσε μαγειρείο στην Ολυμπία και τη βραδιά της γέννησής της ο διάσημος αρχαιολόγος πρότεινε να της βάλει το λάδι. Τη βάφτισε Μυκήνα (χωρίς πλάκα!).

«Το Ροκ Του Μέλλοντός Μας», το άλμπουμ-φόρος τιμής στον Διονύση Σαββόπουλο, όπου ο Ορέστης Πλακίδης παρουσίασε 16 τραγούδια με μια σύγχρονη προσέγγιση, με τη συμμετοχή σπουδαίων ερμηνευτών, κυκλοφορεί σε βινύλιο και CD από την Panik Oxygen. Τα τραγούδια ερμηνεύουν οι: Σπύρος Γραμμένος, Γιάννης Ζουγανέλης, Τζώρτζια Κεφαλά, Klavdia, Πάνος Μουζουράκης, Γιώργος Μυλωνάς, Εύα Ξένου, Φώτης Σιώτας και Μανώλης Φάμελλος, ενώ υπάρχουν και δύο πρωτότυπες εκτελέσεις τραγουδιών από τον ίδιο τον Σαββόπουλο – «Το Κιλελέρ» και «Τα Παιδιά Που Χάθηκαν».

Ο Michael Stipe, η φωνάρα των R.E.M., βρέθηκε στο Jimmy Kimmel Live! για να παρουσιάσει το νέο του τραγούδι «I Played The Fool», έχοντας στο πλευρό του μια ντριμ-τιμ μουσικών. Μαζί του εμφανίστηκαν ο παραγωγός Andrew Watt, ο Chad Smith των Red Hot Chili Peppers στα τύμπανα, ο Josh Klinghoffer, επίσης γνωστός από τη θητεία του στους Red Hot Chili Peppers, ο Troy Van Leeuwen των Queens Of The Stone Age και ο Chris Chaney των Jane’s Addiction. Η εμφάνιση είχε τη ζωντάνια μιας κανονικής συναυλίας και θύμισε γιατί ο Stipe παραμένει μία από τις πιο ξεχωριστές παρουσίες της αμερικανικής ροκ.

Το «I Played The Fool» κυκλοφόρησε τον Μάρτιο ως το τραγούδι τίτλων της νέας σειράς Rooster του HBO με πρωταγωνιστή τον Steve Carell. Λίγες εβδομάδες νωρίτερα είχε παρουσιάσει και το «The Rest Of Ever», αποκαλύπτοντας ότι τα νέα αυτά τραγούδια θα περιλαμβάνονται στο πρώτο προσωπικό άλμπουμ της καριέρας του, το οποίο αναμένεται να κυκλοφορήσει το 2026. Αναμένεται περιοδεία. Μήπως μας έρθει κατά δω;

ΝΤΙΣΛΑΙΚ

Λιαγκοτρομολαγνεία, καπνισμένα θερινά και ένα κακόγουστο σαφάρι για τη Γεωργία Οικονόμου

Κάπου σώνει ρε παιδιά με αυτή την τρομολαγνία του Γιώργου Λιάγκα. Τη μία αποκαλει “τέρας” ένα καρχαριοειδές που εμφανίστηκε στην παραλία του Κόρφου Κορινθίας και φωνάζει πως οι άνθρωποι κάνουν αμέριμνοι μπάνιο απέναντι ενώ ένα τέρας κολυμπά δίπλα τους και την άλλη τα βάζει με τα κακόμοιρα τα φίδια που απλώς…υπάρχουν στα βουνά. Τι να την κάνουμε τη φύση δηλαδή; Πόσο να τη φέρουμε στα μέτρα μας;

Τέλεια τα θερινά σινεμά, αλλά μήπως να απαγορευτεί το κάπνισμα σε αυτά; Τελευταία, η μπροστινή μου κυρία έκανε ένα πακέτο τσιγάρα και όλος ο καπνός έσκαγε στα μούτρα μου θριαμβευτικά. Μα πάμε καλά μωρέ; Πόση πια αναισθησία;

Δεν γίνεται αυτές τις μέρες να μην ακούσεις το νέο τραγούδι της Ρίας Ελληνίδου. Ό,τι και να ακοίξεις στο διαδίκτυο τσούπ πετάγεται μπροστά σου. Δεν έχω κάνενα πρόβλημα με τα λαϊκά άσματα. Ακούω τα πάντα… αλλά αυτά τα ταμ ταμ με το τόσο αντιαισθητικό αρμόνιο και την επεξεργασμένη λαϊκή φωνή δεν την αντέχω ρε παιδί μου. Σαφάρι κακογουστιάς.

45 μαχαιριές, ένα χιλιάρικο το δευτερόλεπτο και περπάτα με μάτια στην πλάτη, για τη Χριστίνα Τσατσαράγκου

Άλλη μία γυναικοκτονία, άλλος ένας μανιακός που αυτή τη φορά δεν του έφτασε μία, αλλά ήθελε 45 μαχαιριές για να ικανοποιηθεί. Και μετά όπως όλα δείχνουν έβαλε το μαχαίρι στο λάθος χέρι της συζύγου του… που άφησε πίσω της δύο ορφανά κοριτσάκια. Τέτοιο μένος, τέτοια αγριότητα; Διαβάζοντας την υπόθεση, μεταξύ άλλων, σκέφτομαι όλους εκείνους τους ανθρώπους, κοντινούς και μακρινούς, που βρίσκονταν γύρω από αυτή τη γυναίκα και τα παιδιά της: συγγενείς, φίλους, συναδέλφους, γείτονες, γονείς και εκπαιδευτικούς στο σχολείο. Ήταν άραγε όλη αυτή η κακοποίηση τόσο αόρατη, τόσο αθόρυβη, ώστε να φτάσουμε από το μηδέν στις 45 μαχαιριές μέσα σε ένα βράδυ;

Πώς να συνειδητοποιήσεις τα 970 δισεκατομμύρια δολάρια του Elon Musk; Η Wall Street Journal προσπάθησε να αναλύσει την περιουσία του ενόψει της εισαγωγής της SpaceX στο χρηματιστήριο, η οποία θα μπορούσε να τον μετατρέψει στον πρώτο τρισεκατομμυριούχο στην ιστορία. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς της εφημερίδας, ο Musk έχει αυξήσει την περιουσία του κατά 992 δολάρια κάθε δευτερόλεπτο στη διάρκεια της 31χρονης επαγγελματικής του πορείας.

Αυτό σημαίνει σε απλά ελληνικά ότι αν η περιουσία του μοιραζόταν σε ολόκληρη την 31χρονη καριέρα του, θα αντιστοιχούσε σε κέρδη σχεδόν 1.000 δολαρίων κάθε δευτερόλεπτο. Δηλαδή βγάζει τον μηνιαίο μισθό μας σε ένα σεκόντ! Κάτσε δούλεψε τώρα… Η περιουσία του ξεπερνά ακόμη και το ετήσιο ΑΕΠ περισσότερων από 125 χωρών, ανάμεσά τους και της Νότιας Αφρικής, όπου γεννήθηκε. Εξηγούν βέβαια ότι το μεγαλύτερο μέρος αυτής της περιουσίας υπάρχει «στα χαρτιά», καθώς συνδέεται με την αξία των μετοχών του και δεν πρόκειται για μετρητά που μπορεί να αποσύρει άμεσα. Τώρα ‘συχάσαμε.

Παρολίγο θύμα ενός πατινιού και δύο ποδηλάτων την περασμένη εβδομάδα, τα οποία κινούνταν παράνομα, αναρωτιέμαι πόσο ακόμη θα κάνει ο καθένας ό,τι του καπνίσει σε αυτή την πόλη.