Eίναι οι Angine de Poitrine ο απόλυτος μουσικός φασεϊσμός για το 2026;

Ξέρω, έχετε κι εσείς κουραστεί…

Όλα γύρω μας να χαρακτηρίζονται φασέικα. Το μπαρ που βγαίνουμε, το ποτό που πίνουμε, η γειτονιά που μένουμε, το νησί που κάνουμε διακοπές, το μέρος που τρώμε, αυτό που τρώμε, αυτό που φοράμε, η ταινία που βλέπουμε, το βιβλίο που διαβάζουμε….και φυσικά η μουσική που ακούμε. Όποιος θέλει να απορρίψει κάτι, χωρίς καν να του δώσει μια ευκαιρία, πετάει ένα παράγωγο του «φασαίος» και καθαρίζει, παίζοντάς το κι έξυπνος από πάνω. 

Όχι ότι δεν υπάρχει καπνός πριν τη φωτιά.  Κάθε εποχή, σκηνή, χρονιά έχει κάποια γκρουπ/άλμπουμ που επιβάλλονται ως «σημαντικά» στη γενικότερη συζήτηση, το αν παραμένουν σε αυτή είναι μια άλλη ιστορία. Ας πούμε στα 60s, δίπλα στο δίπολο Beatles-Stones που καθόρισε όχι μόνο τη δημοφιλή μουσική αλλά και την ποπ κουλτούρα, η κακοφωνία της παρακμής που εξέφρασαν οι Velvet Underground μπορεί να μη γοήτευσε αρχικά τις μάζες αλλά αποτελεί σταθερά -σχεδόν έξι δεκαετίες τώρα- λάβαρο των cool kids. 

Τι γίνεται λοιπόν με τα γκρουπ/άλμπουμ που καταλαβαίνεις ότι είναι σημαντικά, τα ακούς «υποχρεωτικά» σαν να είναι η λίστα με τα ψώνια του σούπερ μάρκετ που πρέπει οπωσδήποτε να τσεκαριστεί, αλλά είναι αμφίβολο αν τελικά τα αγαπάς ποτέ; Εκεί είναι που ξυπνά, για δίκαιους κι άδικους, το τέρας του μουσικού φασεϊσμού.

Angine de Poitrine, Vol. II
(self-released / Spectacles Bonzai, 2026)

Το ακούω, φαντάζομαι κι εσείς, να βρυχάται τις τελευταίες εβδομάδες με την κυκλοφορία του δεύτερου άλμπουμ των Angine de Poitrine, Vol. II. 

Οι AdP τα έχουν όλα, ή έστω αυτά που χρειάζονται, για να γίνουν viral: Ντουέτο από την πόλη Σοζενέ του Κεμπέκ στον Καναδά, μυστηριώδες κι απρόσωπο. Φοράνε πουά κοστούμια κι αυτές τις αστείες oversized μάσκες από παπιέ μασέ, φέρουν καλλιτεχνικά ψευδώνυμα όπως Klek de Poitrine (στα ντραμς) και Khn de Poitrine (κιθάρα, electronics), ενώ το όνομά τους σημαίνει «στηθάγχη». Κάτι που αρχικά ξενίζει αλλά μάλλον δικαιολογείται από τα όντως αγχωτικά, επαναληπτικά instrumentals με τις μεσανατολίτικες επιρροές που ξεδιπλώνονται σαν δερβίσικο mantra. 

Παίζουν μαζί είκοσι χρόνια, αλλά σαν Angine de Poitrine εμφανίστηκαν το 2019. Κυκλοφόρησαν το ντεμπούτο τους Vol. I το 2024, χωρίς να προκαλέσουν μεγάλη αίσθηση. Αλλά ήρθε ένα live session τους για το ραδιόφωνο του KEXP τον περασμένο Δεκέμβριο που τους έκανε internet sensation. (To βίντεο έχει κάνει πάνω από 12 εκατομμύρια views, ενώ, σήμερα, ένα αντίτυπο του πρώτου δίσκου πουλιέται ως και 1500 δολάρια στο Discogs.)

Τους παρομοιάζουν με τους King Gizzard and the Lizard Wizard και δεν είναι δύσκολο να δει κανείς κοινά στοιχεία. Άλλοι, μας βάζουν homework θεωρώντας πραγματικούς προπάτορές τους τους Primus από τα καλιφορνέζικα 80s, δεν είναι λίγοι όσοι ανέτρεξαν στο “Hocus Pocus” των ολλανδών Focus για να δώσουν ιστορικό βάθος στο δημιουργικό χάος των Καναδών. Εγώ το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ακούγοντάς τους ήταν οι Battles, εκείνοι οι Νεοϋρκέζοι για τους οποίους παραληρούσε η, ακόμα κραταιά τότε, indie κοινότητα το 2007 που είχαν μόλις κυκλοφορήσει ντεμπούτο στη Warp – σαν τώρα θυμάμαι την ελληνική αποστολή να επιστρέφει από το Primavera εκείνης της χρονιάς πιστεύοντας ότι έχει δει το φως το αληθινό. Το Mirrored μια χαρά δίσκος ήταν, το “Atlas” σίγουρα ένα από τα κομμάτια εκείνης της πρωτοχίψτερ εποχής, όμως τρια-τέσσερα χρόνια που ξαναέπαιζαν στο καταλανικό φεστιβάλ δε θυμάμαι και κανέναν μας που να μην τους σνόμπαρε έναντι κάποιας άλλης σκηνής. 

Κι αυτό είναι το θέμα με τους Angine de Poitrine. Δεν μπορεί να αμφισβητήθεί ότι κάτι υπάρχει εδώ. Αυτή η ραχοκοκαλιά των κομματιων που παραμένει στιβαρή κι από κει και πέρα οι συνεχείς μεταμορφώσεις: progressive βερμπαλισμοί που πια μεγαλώσαμε και συγχωρούνται (ή μήπως όχι;), free jazz ελευθερία κινήσεων, «βλέπω κύκλους» acid, πανταχού παρόντα post rock μοτίβα. 

Ώραία όλα αυτά αλλά μπορούν ξεφύγουν το καλοτεχνίτικο πεπρωμένο τους; Έχουν αρκετή ψυχή μέσα τους για να μην είναι μόνο «πρότζεκτ» αλλά και καταφύγιο όπως καθέ σπουδαία μουσική, ανεξαρτήτως είδους, που μιλάει μέσα σου; Είναι κάτι που ήρθε για να μείνει ή κάτι που ακούμε τώρα, κάνουμε ότι μας αρέσει και θα έχουμε ξεχάσει με το επόμενο γκρουπ που θα έχει το επόμενο σατανικό gimmick; 

Μόνο ο χρόνος μπορεί να δείξει, αν και οι αμφιβολίες είναι βάσιμες όπως με καθετί που περιχαρακώνεται στο κάθετο της πλατφόρμας. Σε κάθε περίπτωση η απάντηση θα έρθει σύντομα με κάποιο ριλάκι σε κάποια οθόνη αρκετά κοντά μας…

Ακούστε τον δίσκο

 

Taxi Kebab

Μην επενδύσετε στους Taxi Kebab, μην ψηθείτε από το όνομά τους που θαρρείς και φτιάχτηκε για να κάνουν καριέρα στα μέρη μας, γιατί θα απογοητευθείτε. 

Το ντουέτο των Leïla Jiqqir (λέξεις, φωνή) και Romain Henry (μηχανήματα) από τη Νανσύ εμφανίστηκε το 2019. Με ένα πολύ ενδιαφέρον μείγμα συνθεσάιζερ, κομπρεσαρισμέων οριεντάλ πηγών σαν το μπουζούκι και ποίησης – ένα μείγμα που αντλούσε τόσο από τη γαλλική coldwave παράδοση όσο κι από τις προφανείς βορειοαφρικανικές ρίζες και οι ίδιοι αποκαλούσαν “disoriental”. Ακούγοντας το peak τους, το κομμάτι “Ardina” που έδωσε και τον τίτλο στο ομώνυμο EP το 2022, ψάχνεις να βρεις ποιος (ευτυχώς) ξέχασε τους γκοθ στο Μαγκρέμπ. 

Κι εκεί που το πράγμα μάλλον πήγαινε καλά και τον Φεβρουάριο του 2023 ανακοίνωσαν πανευρωπαϊκή περιοδεία με 23 λάιβ, ένα μήνα met;a προχώρησαν και σε νέα ανακοίνωση αλλά αυτή τη φορά ότι to διαλύουν. «Μετά από 5 χρόνια, δύο singles, έναν δίσκο, πάνω από εκατό συναυλίες και πολλές περιπέτειες», όπως γράφουν στην αρχή του κειμενου πριν επικαλεστούν κάτι σαν «διαφορά φάσης». 

Κρίμα γιατί εδώ πραγματικά κάτι υπήρχε που είναι ολοφάνερο ότι δεν είχε φτάσει στο αποκορύφωμά του. Από την άλλη, αξίζουν φουλ την έστω ετεροχρονισμένη προσοχή μας. Άλλωστε, όλα αυτά τα ημιτελή πρότζεκτ, που τελείωσαν πριν την ώρα τους, δεν έχουν τη γοητεία τους;

Ακούστε τη μουσική των Taxi Kebab