Νίκος Καλλίνης (Εκείνος και Εκείνος): Η πραγματική ζωή με ένα παιδί με αναπηρία

Τον Νίκο Καλλίνη τον γνωρίσαμε αρχικά από το θρυλικό του συγκρότημα Εκείνος και Εκείνος, τα τραγούδια των οποίων ακούμε ακόμη στους ελληνικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς (παρότι κυριαρχούνται πλέον από playlists). Όποιοι δεν τους ξέρετε μπορείτε να βρείτε τη δισκογραφία τους στα social media και να ανακαλύψετε μερικά από τα πιο όμορφα ελληνόφωνα κομμάτια που γράφτηκαν στα 90s.

Σήμερα, ο Νίκος Καλλίνης εξακολουθεί να γράφει μουσική και να εμφανίζεται με τον Κώστα Λογοθετίδη, ανά την Ελλάδα. Η “φωνή” των Εκείνος και Εκείνος μιλάει Στη “Χώρα των Στερεοτύπων” για τα χρόνια της “γρήγορης φήμης”, αλλά κυρίως για τον γιο του, Αντώνη, που ζει με εγκεφαλική παράλυση. Όπως ο ίδιος μας λέει, η ζωή με τον Αντώνη του δίδαξε την ταπεινότητα, το να εκτιμάει τις στιγμές του τώρα, και να αγαπάει αυθεντικά.

Στην κουβέντα μας, συζητάμε για τη σημασία της αποδοχής, για τις ελλείψεις στα ελληνικά σχολεία ειδικής αγωγής, για την μη προσβασιμότητα της Αθήνας, για τη θεραπευτική δύναμη της μουσικής αλλά και για την… νευρική όπισθεν, που αποτελεί ιδέα του Αντώνη και πλέον έγινε μότο και για τον πατέρα του.

Ο Νίκος Καλλίνης με δικά του λόγια:

• Όλη η ζωή είναι στηριγμένη στο τυχαίο, δεν υπάρχει “Θεία καταδίκη”.
• Ο Αντώνης με έμαθε τι σημαίνει φροντίζω, αγαπώ, καταφέρνω κάτι.
• Η Αθήνα είναι αδιάβατη κι απαγορευτική για τα άτομα με αναπηρία.
• Όταν έχεις δυσκολίες μπροστά, κάποιες φορές χρειάζεται να το πιάσεις από την αρχή.
• Ο σύλλογος γονέων και κηδεμόνων ενός ειδικού σχολείου είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο από αυτό που έχουμε κατά νου.
• Είναι άδικο αυτό που συμβαίνει στα ειδικά σχολεία, δεν γίνεται να κάνουν 7 ώρες μάθημα τα παιδιά.
• Η μουσική ήταν και θα είναι η σταθερά μου, το αποκούμπι μου, η γιατρειά μου.
• Ο γιος μου, μου δίδαξε την ταπεινότητα και του το χρωστάω.
• Πάντοτε κάναμε “αστική μπαλάντα” ως Εκείνος και Εκείνος.

Του κόσμου οι ομορφιές

Μέρος των στίχων του παρακάτω κομματιού, έχουν γραφτεί από τον Αντώνη Καλλίνη.

Κοίτα ο κόσμος πόσες έχει ομορφιές
συχνά μου λες, χτυπώντας με στον ώμο
Μα εγώ παλεύω με γκρεμούς και ανηφοριές
δύσκολα πλέον κυκλοφορώ έξω στο δρόμο

Στον ίδιο δρόμο που εσύ παρκάρεις όπου βρεις
είμαι και εγώ που προσπαθώ να ζήσω τα όνειρά μου
Δεν είμαι αόρατος, δεν είμαι εγωιστής
Απλά ….θέλω τη ράμπα ελεύθερη να πάω στη δουλειά μου

Αφού λοιπόν η ανθρωπιά σου περισσεύει
και θες να γίνουν όλα για όλους ίσα και όμοια
Φρόντισε η άνεσή σου να μη με παιδεύει
να έχω το χώρο μου και εγώ στα πεζοδρόμια

Λα, λα, λα, λα, λα, λα……….

Και βαρέθηκα να απορείς… Γιατί τόση αδικία;
Γιατί δεν έχουμε όλοι την ίδια ευκαιρία;
Αν ήμουνα πρωθυπουργός θα τα είχα όλα αλλάξει
αμάξια και αμαξίδια θα μπαίναν σε μια τάξη
Θα ήμασταν όλοι εντάξει

Αφού λοιπόν η ανθρωπιά σου περισσεύει
και θες να γίνουν όλα για όλους ίσα και όμοια
Φρόντισε η άνεσή σου να μη με παιδεύει
να έχω το χώρο μου και εγώ στα πεζοδρόμια

Δώσ’ μου το χώρο που μου ανήκει…. αν μπορείς
Δώσ’ μου το χώρο που μου ανήκει…..το μπορείς

Στη Χώρα των Στερεοτύπων – Podcast

Κάθε Πέμπτη, ο Χρήστος Δεμέτης και η ψυχολόγος Εύη Καραγεώργου καταγράφουν τα ταμπού και τα στερεότυπα της ελληνικής κοινωνίας και προσπαθούν να τα “φωτίσουν” μιλώντας με ανθρώπους που έχουν “συνδεθεί” με αυτά. Συζητήσεις για στερεότυπα που λίγο – πολύ έχουν αγγίξει όλους μας, για τα ταμπού που μας ταλαιπωρούν, αλλά και για τις κοινωνικές παθογένειες που έχουν έρθει στην επικαιρότητα το τελευταίο διάστημα.

Μπορείτε να ακούσετε όλα τα Podcast της εκπομπής και να κάνετε subscribe στο Spotify και στα Apple Podcasts.