ΕΙΔΑΜΕ ΤΟΥΣ IRON MAIDEN: ΤΟ ΟΑΚΑ ΟΥΡΛΙΑΞΕ “RUN FOR YOUR LIVES”
Σε μία απόλυτα metal βραδιά στο ΟΑΚΑ, οι Iron Maiden απέδειξαν γιατί βρίσκονται στην κορυφή για μισό και πλέον αιώνα.
Κατά το κοινώς λεγόμενο, μάς πήρε και μάς σήκωσε.
Στο γεμάτο ΟΑΚΑ (πάνω από 40.000 κόσμου) το Σάββατο το βράδυ το άστρο των Iron Maiden έλαμψε εκτυφλωτικά για να αποδειχθεί ότι αυτή η παρέα από το Λονδίνο είναι ίσως η μεγαλύτερη metal μπάντα όλων των εποχών.
Στην έναρξη του δεύτερου σκέλους της “Run for your lives” περιοδείας με την οποία οι Maiden γιορτάζουν 50 (+1) χρόνια δημιουργίας, η Αθήνα… εξερράγη ήδη από τις πρώτες νότες του “Murders in the Rue Morgue”.
Δεν χρειαζόταν έτσι και αλλιώς κάτι παραπάνω για να μπει η φλόγα μέσα μας. Ξέραμε ότι θα παίξουν μόνο από τα εννιά πρώτα αλμπουμς τους, τα καλύτερά τους δηλαδή, και ξέραμε ότι ο καθένας και η καθεμία από μας θα γύριζε πολλά χρόνια πίσω, στα παιδικά του χρόνια δηλαδή. Το υπέροχο αυτό ταξίδι κράτησε δύο ώρες ακριβώς!
Οι Maiden του έδωσαν και κατάλαβε χωρίς σταματημό και διαλείμματα ανάμεσα στα τραγούδια (εκτός από δύο, τρία για να πιει νερό ο Bruce Dickinson). Από το “Wrathchild”, στο “Κillers” και από εκεί κατευθείαν στο “Phantom of the Opera” από το πρώτο τους άλμπουμ, καταλάβαμε ότι οι τύποι είχαν ανέβει στη σκηνή για να τα δώσουν όλα.
Το set list αναμενόμενο, εορταστικό και με μία μεγάλη έκπληξη. Οχι το “Αlexander the Great” όπως μάς ενημέρωσε έγκαιρα ο Dickinson αλλά το “Infinite Dreams” που η μπάντα έχει να παίξει live δεκαετίες. Το κομμάτι, μελοδικότατο, ένα ξεχασμένο διαμάντι από το “Seventh Son of a Seventh Son” concept έπος του 1988, προκάλεσε παραξυσμό, έστω και αν η φωνή του Dickinson δεν είναι πια αυτή που ήταν τη δεκαετία του 80.
Από το set πήραμε ότι περιμέναμε να πάρουμε. Δημιουργικό οίστρο και progressive πινελιές στο 14λεπτο ;ύμνο “Rime of the Ancient Mariner”, δυναμισμό στο “Seventh Son of a Seventh Son”, μεγαλείο στο “Hallowed Be Thy Name” και μπόλικη νοσταλγία στο “Iron Maiden” σε ένα από τα πιο χαρακτηριστικά riff του συγκροτήματος.
Ολα αυτά συνδυάστηκαν με την καθιερωμένη θεατρικότητα της μπάντας, τα προσεγμένα εφέ, τις επελάσεις του Eddie στη σκηνή και φυσικά με την σκισμένη βρετανική σημαία που κρατούσε ο ντυμένος με την κόκκινη βρετανική στολή Dickinson (που αυτή τη φορά δεν παραπονέθηκε για τα λιγοστά καπνογόνα) τραγουδώντας το “The Trooper”, ίσως το πιο δημοφιλές κομμάτι των Maiden.
Στα εncore η πόρωση κορυφώθηκε με το “Aces High” (το οποίο φυσικά συνοδεύτηκε από τα λόγια του Ουίνστον Τσόρτσιλ), το εξαιρετικά αγαπημένο στην Ελλάδα “Fear of the dark” αλλά και με την επιλογή- σήμα κατατεθέν αυτή της περιοδείας, το “Waster Years” από το υποτιμημένο αλλά κολοσσιαίο “Somewhere in Time” του 1986.
Οι στίχοι του ρεφρέν ίσως εξηγούν την επιλογή της μπάντας να κλείνουν τις συναυλίες αυτής της περιοδείας με το εν λόγω κομμάτι.
So understand
Don’t waste your time always searching for those wasted years
Face up, make your stand
Realize you’re living in the golden years
Zουν τα “χρυσά” τους χρόνια οι Maiden; Δύσκολο να το πεις κανείς, η ακμή τους βρίσκεται πια στο παρελθόν. Ομως, ακόμα και τώρα, η μπάντα ζει τις στιγμές της ταξιδεύοντας στο μουσικό της σύμπαν τέσσερις γενιές ανθρώπων. Και αυτό δεν είναι λίγο. Οπότε, ναι, ίσως από μία άποψη το “realize you’re living in the golden years” να εκφράζει πραγματικά αυτό το τεράστιο συγκρότημα, φυσικός ηγέτης του οποίου παραμένει τα τελευταία 51 χρόνια ο μπασίστας Steve Harris.
Πολύ θα θέλαμε να μας πει δύο λόγια από το μικρόφωνο αλλά ο Harris μιλά πάντα με τη μουσική και τη σκηνική του παρουσία. Και είναι πάντα εκεί, στα 70 του πλέον, με το αριστερό του πόδι πάνω στο ηχείο και την ταστιέρα του μπάσου γυρισμένη προς τον κόσμο σαν να πυροβολά. Τον συγχωρούμε για την…αφωνία γιατί, εκτός των άλλων, βιώνει και ένα παραπάνω άγχος αυτήν την περίοδο, η αγαπημένη του West Ham δίνει μάχη σήμερα Κυριακή για την παραμονή στην Premier League.
Δεν χρειάζεται βέβαια να σταθούμε σε παράγοντες όπως η ήχος ή η απόδοση των μελών του συγκροτήματος. Σε απολύτως επαγγελματικό επίπεδο όλα. Δεν εκτελέστηκαν βέβαια τα κομμάτια με απόλυτη ακρίβεια (σε live ήμασταν, όχι σε ηχογράφηση στο studio) αλλά το κιθαριστικό τρίο των Murray, Smith και Gers αποζημίωσε τον κόσμο. O ντράμερ Simon Dawson που αντικατέστησε τον Nicko McBrain έχει μπει στο πετσί του ρόλου για τα καλά.
To set list
Murders in the Rue Morgue (Κillers)
Wrathchild (Killers)
Killers (Killers)
Phantom of the Opera (Iron Maiden)
The Number of the Beast (Τhe Number of the Beast)
Infinite Dreams (Seventh Son of a Seventh Son)
Powerslave (Powerslave)
2 Minutes To Midnight (Powerslave)
Rime of the Ancient Mariner (Powerslave)
Run To The Hills (Τhe Number of the Beast)
Seventh Son of a Seventh Son (Seventh Son of a Seventh Son)
The Trooper (Piece of Mind)
Hallowed Be Thy Name (Τhe Number of the Beast)
Iron Maiden (Ιron Maiden)
Στα encore:
Aces High (Powerslave)
Fear of the Dark (Fear of the Dark)
Wasted Years (Somewhere in Time)
Oι Αnthrax, που άνοιξαν τη βραδιά, δεν είναι μία τυχαία μπάντα. Αποτελούν, αντιθέτως, σημείο αναφοράς για το thrash metal εδώ και δεκαετίες. Άρα ήταν απολύτως φυσικό που το 45λεπτο set τους ξεσήκωσε το κοινό.
