Η “Συμπαράταξη” του Τσίπρα κόντρα στην ΤΙΝΑ του Μητσοτάκη…

Η περίπτωση του Αλέξη Τσίπρα είναι μοναδική στην πολιτική σκηνή του μισού αιώνα της Μεταπολίτευσης.

Όχι μόνο γιατί ήταν ο νεότερος που έγινε πρωθυπουργός, στα 41 του. Όχι μόνο γιατί το κόμμα, με το οποίο έφτασε στην κυβέρνηση, ήταν κόμμα της παραδοσιακής (έστω ανανεωτικής) Αριστεράς, η οποία δεν είχε ασκήσει ποτέ μέχρι το 2015 κυβερνητική εξουσία. Όχι μόνο γιατί αυτό το κόμμα, πριν γίνει κυβερνητικό, κινούνταν μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας (άλλοτε έμπαινε και άλλοτε όχι στη Βουλή).

Ο Τσίπρας είναι ο μοναδικός πρώην πρωθυπουργός που ηττήθηκε, παραιτήθηκε και επανέρχεται. Και επανέρχεται διότι, μετά τη δική του αποχώρηση το 2023, συνέτρεξαν οι εξής τρεις λόγοι:

Πρώτον, άρχισε να εκδηλώνεται η φθορά της ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη, η οποία αποδείχτηκε ανέλπιστα μεγάλη στις ευρωεκλογές του 2024 (28%). Έκτοτε πασχίζει να ανακάμψει και δεν μπορεί. Η αυτοδυναμία θεωρείται χαμένος, οριστικά, στόχος. Η ΝΔ ουσιαστικά θα δώσει μάχη για έχει το ποσοστό της το «3» μπροστά. Αν έχει το «2» οι εξελίξεις θα είναι κατακλυσμιαίες.

Δεύτερον, διότι το ΠΑΣΟΚ δεν κατάφερε να αξιοποιήσει την υποχώρηση των δύο βασικών αντιπάλων του. Ούτε τη μεγάλη φθορά της ΝΔ ούτε τη σχεδόν ανυπαρξία του ΣΥΡΙΖΑ μετά την παραίτηση Τσίπρα. Στις ευρωεκλογές το ΠΑΣΟΚ ήταν τρίτο. Η κατάληψη της θέσης της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι τεχνητή, λόγω της πολυδιάσπασης του ΣΥΡΙΖΑ. Και, παρά την «ένεση» του συνεδρίου, δεν δείχνει ικανό να απειλήσει εκλογικά τη ΝΔ.

Τρίτον, ο Τσίπρας επανέρχεται διότι το δικό του κόμμα, ο ΣΥΡΙΖΑ και τα κομματίδια που προέκυψαν από τη διάσπασή του επιτάχυναν απλώς την αποδυνάμωσή του. Με ορατό τον κίνδυνο να μείνει εκτός Βουλής ο χώρος αυτός που μέχρι πριν από εφτά χρόνια κυβερνούσε.

Η κυβερνητική προπαγάνδα επιχειρεί να «αναστήσει» το αντι-ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο του 2019 σαν αντι-Τσίπρα μέτωπο το 2026. Αν ο κ. Μητσοτάκης και οι δικοί του ποντάρουν σ’ αυτό, θα αποτύχουν. Το κυβερνητικό παρελθόν του ΣΥΡΙΖΑ έχει κριθεί δύο φορές, το 2019 και το 2023. Στις επικείμενες εκλογές θα κριθεί η οκταετής θητεία της ΝΔ του Μητσοτάκη.

Αυτό είναι το μεγαλύτερο πλεονέκτημα του Τσίπρα. Η διακυβέρνηση 2019-2026 έχει δυσκολέψει τη ζωή των Ελλήνων. Το εισόδημα της μεγάλης πλειονότητας κατατρώγεται από την ακρίβεια, σε βαθμό που υπάρχουν σήμερα ερωτώμενοι στις δημοσκοπήσεις οι οποίοι δηλώνουν ότι η οικονομική τους κατάσταση ήταν καλύτερη το 2019, το πρώτο-και πολύ δύσκολο- μεταμνημονιακό έτος.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα για το νέο κόμμα του Τσίπρα και τον ίδιο είναι αυτό που αντιμετωπίζει και το ΠΑΣΟΚ μετά το 2023. Λόγω της πολυδιάσπασης του προοδευτικού χώρου, η ΝΔ του Μητσοτάκη υπερτερεί ακόμη, έστω και με χαμηλά-και μακριά από την αυτοδυναμία- ποσοστά. Είναι αυτό που η κυβερνητική προπαγάνδα προβάλλει, τη δική της μοναδικότητα. Και αποτυπώνεται με τη θατσερική λέξη ΤΙΝΑ (There Is No Alternative). Το «δεν υπάρχει εναλλακτική» απέναντι στη ΝΔ και τον Μητσοτάκη.

Αυτό θα κληθεί να αντιπαλέψει η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη του Αλέξη Τσίπρα. Και αυτό αντιπαλεύεται μόνο με πολιτική. Το κόμμα προετοιμάστηκε, διαφημίστηκε, ιδρύθηκε. Από χτες το βράδυ είναι γεγονός. Ρίζες, παράδοση, ιστορία, στελέχη έχει. Ηγέτη έχει, ακόμα και οι αντίπαλοί του δεν αμφισβητούν ότι ο Τσίπρας είναι υπολογίσιμος αντίπαλος, εξ ου και οι επιθέσεις εναντίον του (δεν ασχολείσαι με κάποιον που λες ότι «δεν με αφορά»).

Ο Μητσοτάκης και οι δικοί του αμφισβητούνται από τη μεγάλη πλειονότητα των πολιτών. Η θηριώδης ακρίβεια συντρίβει τα χαμηλά εισοδήματα και φέρνει στα όρια τα μεσαία, η αγοραστική δύναμη έχει πιάσει τον ευρωπαϊκό πάτο. Η κρίση στέγης ολοένα και μεγαλώνει και πλήττει πρωτίστως τους νέους. Η διαφθορά και τα σκάνδαλα καταγράφονται πλέον στη λαϊκή συνείδηση ως μεγάλο-και όχι σαν σύνηθες- πρόβλημα. Την ώρα που ο πολύς κόσμος υποφέρει ή δυσκολεύεται υπάρχουν αισχρές μειοψηφίες που κολυμπούν στο χρήμα. Η ανισότητα μεταξύ εργασίας και κερδών ποτέ δεν ήταν μεγαλύτερη.

Με όσα είπε χτες το βράδυ ο Τσίπρας έδειξε ότι έχει (συν)αίσθηση της πραγματικότητας. Η οποία δεν εξαντλείται σε αυτό που θέλει να περάσει η κυβερνητική προπαγάνδα: ότι, δηλαδή, το επίδικο των επόμενων εκλογών(θα) είναι η… δεύτερη θέση.

Όχι, δεν θα είναι. Οι πολίτες λένε, σε συντριπτικά ποσοστά, ότι θέλουν να αλλάξει η κυβέρνηση. Και να για να συμβεί αυτό πρέπει να πεταχτεί στον κάλαθο των αχρήστων το ΤΙΝΑ («δεν υπάρχει εναλλακτική») της ΝΔ του Μητσοτάκη. Από το ΤΙΝΑ πρέπει να αφαιρεθεί το «Ν». Και να γίνει ΤΙΑ (Τhere Is Alternative).

Αυτό είναι το στοίχημα του νέου κόμματος. Και οι κρίσιμες έννοιες είναι οι δύο από τις λέξεις του ονόματός του: «Αριστερή» και «Συμπαράταξη».

Η επιλογή της λέξης «αριστερή» διαλύει τη μυθολογία ότι ο Τσίπρας κυνηγάει κάποιο «Κέντρο». Τα κόμματα έχουν πρόσημο, είναι δεξιά ή αριστερά, δεν είναι άχρωμα συνονθυλεύματα.

Η «συμπαράταξη» είναι προϋπόθεση για να γίνει ένα κόμμα μεγάλο και να προσελκύσει ψηφοφόρους πέραν του χώρου που προσδιορίζεται από τον τίτλο του. Όπως έγινε από το 1981 μέχρι το 2009 με το μεγάλο ΠΑΣΟΚ και από το 2012 μέχρι το 2019 με το μεγάλο ΣΥΡΙΖΑ.

Ο Τσίπρας και όσοι θα στελεχώσουν το νέο κόμμα πρέπει να πείσουν ότι υπάρχει εναλλακτική και την αποτελούν αυτοί. Και για να πείσουν χρειάζεται δουλειά, κόπος, επιμονή στο στόχο και συμμάχους.

Μια καλή συνταγή είναι αυτό που λέει η λατινική ρήση: «Destitutus ventis, remos adhibe» (αν ο άνεμος δεν βοηθάει, πιάσε τα κουπιά)…