Νέες ταινίες: Με τις “Πικρές Γιορτές” ο Πέδρο Αλμοδόβαρ κοιτάζει βαθιά μέσα στον εαυτό του
Διαβάζεται σε 8'
Κάθε εβδομάδα, ο Θοδωρής Δημητρόπουλος βλέπει και σχολιάζει τις νέες ταινίες στις αίθουσες.
- 04 Ιουνίου 2026 06:23
Η νέα εβδομάδα φέρνει ενδιαφέρουσες προτάσεις στο σινεμά, ανάμεσά τους τη νέα ταινία του Πέδρο Αλμοδόβαρ λίγες μόνο μέρες μετά την προβολή στις Κάννες, μια πρωτότυπη ανθολογία ελληνικών μικρού μήκους ταινιών πάνω στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα, ένα δυνατό κοινωνικό ελληνικό φιλμ, αλλά και μια διασκεδαστική νέα περιπέτεια βασισμένη στο καρτούν με τον He-Man.
Θυμίζουμε πως ταινίες που δεν γίνονται διαθέσιμες για δημοσιογραφική προβολή δε συμπεριλαμβάνονται στην παρουσίαση των κυκλοφοριών.
Οι νέες ταινίες της εβδομάδας
Πικρές Γιορτές
(“Amarga Navidad / Bitter Christmas”, Πέδρο Αλμοδόβαρ, 1ω51λ)
★★★
Μην έχοντας καταφέρει να ξεπεράσει την απώλεια της μητέρας της, η διαφημίστρια Έλσα βουτάει βαθιά στη δουλειά της για να ανταπεξέλθει. Μια κρίση πανικού όμως την αναγκάζει να τα αφήσει όλα πίσω και να κάνει ένα διάλειμμα, ταξιδεύοντας σε ένα ειδυλλιακό μέρος με την φίλη της, Πατρίσια. Στο μεταξύ ο σκηνοθέτης Ραούλ, χρόνια μετά το απόγειο της καριέρας του, συνεχίζει να προσπαθεί να γράψει κάτι νέο. Το πρότζεκτ πάνω στο οποίο δουλεύει τώρα, είναι η ιστορία της Έλσα.
Σε 25 λέξεις: Ενδοσκοπικός Αλμοδόβαρ, θυμίζει ταυτόχρονα το “Πόνος και Δόξα” και το “Διπλανό Δωμάτιο”. Δεν είναι εξίσου καλό με κανένα από τα δύο, αλλά το φινάλε είναι φανταστικό και ο τρόπος που πλέκει φιξιόν και πραγματικότητα μέσα από ένα αυτοβιογραφικό πρίσμα, έχει κάτι το συγκινητικό.
Κριτική
Είναι εξαρχής δύσκολο να μην δει κανείς το νέο φιλμ του Πέδρο Αλμοδόβαρ σε συνάρτηση με το θαυμάσιο προ ετών “Πόνος και Δόξα” – άλλη μια αυτοβιογραφική ταινία της ώριμης περιόδου του Αλμοδόβαρ, για έναν σκηνοθέτη που έχει χάσει την έμπνευσή του και αναζητά τον πρωταγωνιστή μιας παλιάς του επιτυχίας.
Στο ρόλο εκεί ο Αντόνιο Μπαντέρας, σε μια από τις ωραιότερες ερμηνείες του σύγχρονου ευρωπαϊκού σινεμά. Και, ταυτόχρονα, ο ίδιος φυσικά πρωταγωνιστής παλιότερων επιτυχιών του Αλμοδόβαρ.
Αυτή η μετα-αφηγηματική διάσταση κυριαρχεί και στις “Πικρές Γιορτές”, σε μεγαλύτερο κιόλας βαθμό. H νέα ταινία του λατρεμένου ισπανού ακολουθεί την Έλσα, μια διαφημίστρια που βυθίζεται στη δουλειά της για να ξεπεράσει την απώλεια της μητέρας της. Η Έλσα θα οδηγηθεί σε κρίση πανικού που την κάνει να εξετάσει τα πάντα στη ζωή της από την αρχή. Θα απομονωθεί σε ένα εξοχικό, μαζί με μια καλή της φίλη, ώστε να δει τα πάντα πιο ήρεμα, από απόσταση.
Κάτι που έχει ανάγκη να κάνει κι ο Ραούλ, ένας σκηνοθέτης που έχει ξεκάθαρα πλέον αφήσει πίσω τις καλές δημιουργικές του μέρες. Αναζητά ξανά την έμπνευση κι όπως πάντα, το κάνει αντλώντας στοιχεία από τη ζωή του ίδιου, και των γύρω του. Η ιστορία που γράφει τώρα, είναι αυτή της Έλσα.
Ο Αλμοδόβαρ μοιάζει εδώ να επιστρέφει εξίσου στο “Πόνος και Δόξα” όσο και στο πρόσφατό του, παρεξηγημένο “Διπλανό Δωμάτιο”, με τις βαθιά ανθρώπινες ηρωίδες του σε σκηνικά παστέλ απομόνωσης. Οι “Πικρές Γιορτές” είναι σαν συνύπαρξη των δύο, εκεί όπου ο στοχασμός πάνω στο πώς η ζωή τροφοδοτεί την τέχνη, στέκεται δίπλα στον στοχασμό για το τι είναι τελικά, τι αξίζει αυτή η ζωή. Το πώς ζεις, και το γιατί.
Κανείς από τους επιμέρους προβληματισμούς όμως δεν έχει απόλυτο χώρο να αναπνεύσει όπως στα ανώτερα προαναφερθέντα έργα. Και σίγουρα δεν βοηθάει το γεγονός πως ο Λεονάρντο Σμπαράλια δεν είναι Αντόνιο Μπαντέρας, κι η Μπάρμπαρα Λένι δεν είναι Τίλντα Σουίντον ή Τζούλιαν Μουρ. Είναι γνώριμα τα στοιχεία, και μάλιστα η ταινία στην ουσία περιλαμβάνει την κριτική του ίδιου του εαυτού της – είναι σαν ο Αλμοδόβαρ να επεξεργάζεται ζωντανά, μπροστά στα μάτια μας, το γεγονός πως έχει ίσως βαλτώσει.
Δεν είναι μεγάλο έργο, αλλά έχει επιμέρους πολύ δυνατές σκηνές και ιδέες, ειδικά όταν ο Αλμοδόβαρ εστιάζει επίμονα στα πρόσωπα των ηρωίδων του, στα βλέμματα των οποίων αντικατροπτίζονται ζωές και κοσμοθεωρίες ολόκληρες. Την ώρα που (για παράδειγμα) εκτός κάδρου συμβαίνει ένα σαρωτικό περφόρμανς που εμείς βιώνουμε μόνο μέσα από τον συναισθηματικό του αντικατοπτρισμό στην Έλσα, ο Αλμοδόβαρ πετυχαίνει κάτι σπουδαίο. Ποιος μπορεί μετά να πει ότι αυτή η ηρωίδα δεν είναι “αληθινή”;
Το φιλμ διαθέτει ένα πολύ δυνατό, αξιομνημόνευτο τελευταίο 15λεπτο, μέσα από το οποίο ολοκληρώνει μια αποφασιστική τοποθέτηση πάνω στη σύγκρουση φιξιόν και πραγματικότητας: Για τον Αλμοδόβαρ, είναι όλα αληθινά. Πώς θα μπορούσε αλλιώς;
Οι “Πικρές Γιορτές” μπορεί να είναι γνώριμος και μάλλον σχετικά μικρότερης εμβέλειας Αλμοδόβαρ, αλλά παραμένουν μια καλή παρέα στα χέρια ενός μεγάλου, ειλικρινούς, ανοιχτόκαρδου αφηγητή – που άφοβα κάνει ιστορίες τον κόσμο γύρω του όσο και τον ίδιο του τον εαυτό, και τις ανασφάλειές του.
Μικρές Ανάσες
(Αμέρισσα Μπάστα, 1ω32λ)
★★½
Η Λένα, μια 20χρονη γυναίκα που ζει στην Αθήνα και δουλεύει σε ένα τοπικό σούπερ μάρκετ, νιώθει πως δεν έχει επιλογή: Πρέπει να κρατήσει το μωρό της, γιατί ίσως είναι ο μόνος τρόπος να μην χάσει τη δουλειά της.
Σε 25 λέξεις: Στιβαρό, νταρντενικό κοινωνικό σινεμά με πολλά από τα αδιέξοδα της σημερινής κοινωνικής κρίσης να σκιαγραφούνται μέσα από μια ιστορία που κινείται ικανοποιητικά, αν και χωρίς μεγάλο δυναμισμό. Φανταστική η πρωταγωνίστρια Ελίνα Τσιορμπατζή (που γνωρίσαμε στο σπουδαίο μικρού μήκους φιλμ “Τσουλάκια”), κεντράρει και γειώνει το δράμα.
Ελλάδα 3.0
(Μιχάλης Γιγιντής, Ιωάννα Κρυωνά, Δημήτρης Παπαθανάσης, 1ω28λ)
Τρίπτυχο ιστοριών πάνω στον σύγχρονο ελληνικό παραλογισμό με έντονες δόσεις μαύρου χιούμορ. Τρεις μικρού μήκους ταινίες με κοινό άξονα το αδιέξοδο της σημερινής Ελλάδας, από σκοτεινές ιεραρχίες και ιστορίες διαφθοράς, μέχρι ένα μεταπολιτευτικό παραλήρημα πάνω στο αποτύπωμα του ΠΑΣΟΚ.
Σε 25 λέξεις: Πολύ ενδιαφέρουσα κυκλοφορία με τρεις ταινίες μικρού μήκους που έχουν η κάθε μία το δικό της αποτύπωμα, να δένονται σε ένα τρίπτυχο που, περιέργως, όντως βγάζει νόημα – πάνω στις παθογένειες μιας αδιέξοδης Ελλάδας και ανθρώπους παγιδευμένους σε κάθε λογής συστήματα, χώρους και αναμνησιακή απόγνωση. Όπως σε κάθε ανθολογία το αποτέλεσμα είναι φυσικά άνισο, αλλά θα άξιζε μόνο για το πολύ δυνατό πρώτο φιλμάκι, “Χοῦς εἶ καί εἰς χοῦν ἀπελεύσει”, και για το one man show του Τσιοτσιόπουλου στο μετα-πασοκικό “100 Χρόνια Μπροστά”.
Οι Κυρίαρχοι του Σύμπαντος
(“Masters of the Universe”, Τράβις Νάιτ, 2ω21λ)
★★
Μετά από 15 χρόνια μακριά από την γενέτειρά του, το Σπαθί της Δύναμης οδηγεί τον πρίγκιπα Άνταμ πίσω στην Ετέρνια, όπου ανακαλύπτει πως η χώρα βρίσκεται υπό τον έλεγχο του τρομερού Σκέλετορ. Για να σώσει τον κόσμο του και την οικογένεια του, ο Άνταμ θα πρέπει να αγκαλιάσει το πεπρωμένο του ως He-Man.
Σε 25 λέξεις: Μια ενδιαφέρουσα προσέγγιση για έναν ήρωα ανάμεσα σε δύο σώματα, σε δύο εκδοχές του αντρισμού του, είναι διασκεδαστική σε σημεία αλλά πνίγεται μέσα σε ένα αναίτια μεγάλης διάρκειας revival με χλιαρό χιούμορ και λιγοστές οπτικές ιδέες.
Η Ετυμηγορία
(“Re-Creation”, Τζιμ Σέρινταν, Ντέιβιντ Μέριμαν, 1ω29λ)
★½
Σε μια δίκη, οι 12 ένορκοι θα πρέπει να αποφανθούν για το κατά πόσο ο δημοσιογράφος Ίαν Μπέιλι είναι ένοχος για τον φόνο μιας Γαλλίδας το 1996. Η υπόθεση είναι πραγματική, αλλά η σύσκεψη των ενόρκων είναι μια φιξιόν υπόθεση.
Σε 25 λέξεις: Περίεργο κράμα docu-fiction και κινηματογραφικού homage, που πατά πάνω στους “Δώδεκα Ενόρκους” για να εξετάσει από μια υποτιθέμενα αντικειμενική σκοπιά μια διάσημη ανοιχτή υπόθεση φόνου στην Ιρλανδία. Η εμφανής οπτική του σκηνοθέτη καθοδηγεί, και μάλλον ακυρώνει, το διαλεκτικό αυτό πείραμα.
Tesis
(Αλεχάντρο Αμενάμπαρ, 2ω5λ)
★★★½
Δουλεύοντας πάνω σε μια εργασία για την οπτικοακουστική αποτύπωση της βίας, η φοιτήτρια κινηματογράφου Άντζελα ανακαλύπτει ένα snuff φιλμ όπου ένα κορίτσι βασανίζεται μέχρι θανάτου. Σύντομα ανακαλύπτει πως ήταν φοιτήτρια στο ίδιο πανεπιστήμιο με εκείνη, και πως οι δημιουργοί του βίντεο δεν βρίσκονται και πολύ μακριά.
Σε 25 λέξεις: Σινεφιλικός τρόμος δια χειρός Αμενάμπαρ στο πολύ δυνατό ντεμπούτο του, ένα σύγχρονο μυστήριο giallo πάνω στη βία της εικόνας, σαν προπομπός της επερχόμενης ψηφιακής εποχής.
Κυκλοφορεί επίσης
Η Ζόι και τα Ζωάκια της: Όταν μια εξωγήινη ουσία μπλέκει το DNA της Ζόι με των κατοικιδίων της, άνθρωποι και ζώα αλλάζουν ρόλους σε μια περιπέτεια για να σωθεί ο κόσμος. Παιδική ταινία κινουμένων σχεδίων.
