Κυκλάδες: Κανείς δεν ξεδίψασε πίνοντας νερό από τις πισίνες…

Θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι στη φωτογραφία του θέματος που μόλις αρχίσατε να διαβάζετε, εικονοποιείται όλος ο ελληνικός καπιταλισμός των τελευταίων χρόνων.

Έχοντας πάρει, όπως φαίνεται, οριστικό διαζύγιο από την αισθητική και χωρίς να σέβεται ούτε καν στοιχειωδώς το περιβάλλον, η επιχειρηματική τάξη της χώρας επιχειρεί να επιβάλλει όχι μόνο την κακογουστιά της αλλά και την προχειρότητα με την οποία αντιμετωπίζει τα πράγματα. Θέλω λεφτά και τα θέλω τώρα, no matter what.

Για να ευδοκιμήσει ένα τέτοιο πρότυπο επιχειρηματικής ελίτ βέβαια θα πρέπει να το θέλει και η εξουσία, τοπική και κεντρική. Δεν πρόκειται, να ξέρετε, περί ανοχής ή αδυναμίας της διοίκησης να επέμβει. Αυτά θέλει, αυτά γουστάρει. Και αν τους άφηναν τελείως ανεξέλεγκτους, θα είχαν γεμίσει τη Νάξο, την Πάρο, τη Μύκονο και όλες τις Κυκλάδες με έπιπλα σαλονιού λουξ πάνω στην αμμουδιά. Και αν ήταν δυνατόν, θα τα τοποθετούσαν και μέσα στη θάλασσα (άλλωστε τα ανάλογα χαϊρια της Ρόδου είναι πολύ πρόσφατα κα τα θυμόμαστε).

Και αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα. Στα νησιά η τοπική εξουσία, πολλές φορές και η δικαιοσύνη διαπλέκονται, ναι διαπλέκονται, με τα επιχειρηματικά συμφέροντα που εγκαθίστανται σε αυτά και αναζητούν γη και ύδωρ μέσω του τουρισμού. Ορισμένοι, δε, είναι τόσο οσφυοκάμπτες που δεν πιέζονται καν για να “εξυπηρετήσουν”. Το κάνουν από μόνοι τους γιατί έτσι πιστεύουν ότι υπηρετούν τον τόπο τους (με το αζημίωτο φυσικά).

Αφήστε που αρκετοί τοπικοί άρχοντες εξασκούν παράλληλα και το επάγγελμα του ξενοδόχου ή του εστιάτορα. Σ’ αυτήν την περίπτωση πια έχουμε την τέλεια διαπλοκή. Γιάννης κερνάει, Γιάννης πίνει, τα πάντα είναι όμορφα και ωραία.

Αντιδρά μία μειοψηφία, αυτό είναι πραγματικότητα. Η πλειοψηφία των μόνιμων κατοίκων στα Κυκλαδονήσια έχει καταπιεί αμάσητο το παραμύθι της τουριστικής “ανάπτυξης”. Και όταν δεν εξασφαλίζει χρήματα από αυτό, μπορεί να το στηρίζει επίσης καθώς δεν διανοείται ότι υπάρχει εναλλακτική.

Απομένουν έτσι κάποιοι λίγοι, ευαίσθητοι, ενημερωμένοι, με όρεξη να ασχοληθούν και πραγματική αγάπη για τον τόπο, όχι μόνο τους ανθρώπους. Δηλαδή αγάπη για τις ακτές, τα ποτάμια, τα βουνά, τα ζωντανά, ότι συνθέτει και ορίζει έναν τόπο δηλαδή

Σ’ αυτούς τους λίγους χρωστάμε το κίνημα της πετσέτας που πέτυχε αρκετές νίκες το καλοκαίρι του 2023, αυτοί προσπαθούν να τραβήξουν και τους υπόλοιπους στη δική τους ρότα έτσι ώστε να αποφευχθεί η τελική καταστροφή.

Τα κυκλαδονήσια δεν έχουν μέλλον αν συνεχίσουν όπως και σήμερα. Η φέρουσα ικανότητά τους έχει προ πολλού ξεπεραστεί με ότι αυτό συνεπάγεται για την αντοχή των υποδομών. Ετσι λοιπόν η αντιστροφή των πραγμάτων και η εγκατάλειψη του σημερινού, αδιέξοδου τουριστικού μοντέλου φαντάζει ως μονόδρομος πριν η αμαξοστοιχία καρφωθεί στον τοίχο.

Αν η σύγκρουση γίνει, η ζημιά θα είναι μη αναστρέψιμη και τα νησιά θα πάψουν να προσφέρουν όρους αξιοβίωτης ζωής. Κανείς δεν ξεδίψασε ποτέ πίνοντας νερό από τις πισίνες…