ΡΟΜΠΕΡΤ ΠΑΤΙΝΣΟΝ ΣΤΟ NEWS24/7: “ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ ΝΑ ΚΑΝΩ ΚΩΜΩΔΙΑ ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΥΠΟΤΙΘΕΤΑΙ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΩΜΩΔΙΑ”

Θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι ο Ρόμπερτ Πάτινσον ζει τη μεγαλύτερη χρονιά της καριέρας του. Με το Dune έτοιμο να κυκλοφορήσει, το δεύτερο Batman στον ορίζοντα, την Οδύσσεια –ακόμα– στις αίθουσες, το The Drama να γεννά μεγάλες συζητήσεις και το Primetime να τον βάζει στην οσκαρική κουβέντα, σταρ με την συναρπαστική φιλμογραφία έχει ένα απίστευτο 2026.

Πάντα ήταν ενδιαφέρον αυτό που έκανε ο βρετανός ηθοποιός, που από νωρίς φάνηκε πως σκόπευε να χρησιμοποιήσει τη φήμη του Twilight σαν εισιτήριο για να δουλέψει με μερικούς από τους αγαπημένους του εν ενεργεία σκηνοθέτες, από τον Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ μέχρι την Κλερ Ντενί.

Στην διαδρομή, εξέλιξε και το στυλ του, παραδίδοντας ερμηνείες στα όρια της τονικής ακροβασίας. Ως γάλλος ευγενής σαν καρτούν στον κατά τα άλλα υπερ-σοβαρό The King, ως ένας Αντίνοος γεμάτος αβεβαιότητες και ανάγκη αναγνώρισης στην Οδύσσεια, ως έναν τύπο που διαρκώς τρέχει, χωρίς να έχει συναίσθηση του κόσμου γύρω του στο νευρώδες Good Time.

Τι σχέση έχουν όλες αυτές οι ερμηνείες μεταξύ τους; Τον Πάτινσον να πειραματίζεται.

Στο Primetime του Λανς Όπενχαϊμ – για το οποίο γράφαμε πρόσφατα από τη Βενετία πολύ πιο αναλυτικά – παίζει τον παρουσιαστή Κρις Χάνσεν την εκπομπής To Catch a Predator, τον οποίο υποδύεται με μια Looney-Tunes-συναντά-τον-Κόμη-Δράκουλα ενέργεια που κάνει την ερμηνεία του όχι απλά απολαυστική, αλλά κάτι που απλά δεν περιμένεις να δεις σε ένα πρεστίζ βιογραφικό δράμα.

«Είναι αναπόφευκτο να διαμορφώνεσαι από τις επιθυμίες του κοινού», μας λέει ο Πάτινσον σε μια κλειστή συνέντευξη τύπου για τους ψηφοφόρους των Χρυσών Σφαιρών στο φεστιβάλ Βενετίας, στην οποία βρέθηκε προσκεκλημένο το NEWS24/7. «Ποτέ δεν ξέρεις ποιο είναι το κοινό σου. Και δεν μπορείς να το ελέγξεις», συμπληρώνει. «Αλλά αν βρεις ένα κοινό και θέλεις να το κρατήσεις, τότε πρέπει να αλλάξεις».

Είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα δήλωση από έναν mainstream σταρ που δίνει εδώ και 15 χρόνια την εντύπωση πως ακολουθεί μόνο τον εσωτερικό του ρυθμό. Το λέει απλά για να πει κάτι; Το λέει σαν κυνική διαπίστωση; Ή μήπως το λέει σαν ένα εμψυχωτικό για τον ίδιον εύρημα;

Ας μην ξεχνάμε πως τα τελευταία χρόνια το ιντερνετικό κοινό έχει αρχίσει να συντονίζεται σε πολύ μεγάλο βαθμό με την ιδιόμορφη ερμηνευτική συχνότητα του Πάτινσον, εξυμνώντας ερμηνείες του όπως στον ασπρόμαυρο Φάρο (μια λαβκραφτική… buddy comedy;;;) και κάνοντας meme μια ατάκα του από την Οδύσσεια. Πριν λίγες μέρες, υπογράφοντας αυτόγραφα στη Βενετία λίγο πριν την πρεμιέρα του Primetime, κάποιος φώναξε την κλασική πια «somebody get these beggars out of here» κι ο Πάτινσον φαίνεται να την ακούει και να γελάει.

Μπορεί να έχουμε στα χέρια μιας περίπτωση σταρ που αγκαλιάζει ακόμα περισσότερο τους ερμηνευτικούς πειραματισμούς τους, βλέποντας πως έχουν σταδιακά όλο και μεγαλύτερο έρεισμα στο κοινό;

Ό,τι πάντως κι αν είναι αυτό που τον εμπνέει, ό,τι κι αν είναι αυτό που κάνει – το κάνει σωστά. Στο Primetime δίνει μια εντυπωσιακή, τελείως ιδιοσυγκρασιακή ερμηνεία. Μία ακόμα, σε μια όλο και πιο μεγάλη λίστα απολαυστικών ερμηνειών, σε ενδιαφέροντα πρότζεκτ που συχνά οφείλονται και στο όνομα του ίδιου. (Στο Primetime, εν προκειμένω, είναι και παραγωγός.)

Πώς τα διαχειρίζεται όλα αυτά, και πώς βλέπει τη μεγάλη χρονιά που έχει φέτος; Με αφορμή την πρεμιέρα του Primetime στο 83ο φεστιβάλ Βενετίας (λίγο πριν την κυκλοφορία του, 8 Οκτωβρίου, και στην Ελλάδα) το NEWS24/7 βρέθηκε προσκεκλημένο σε μια κλειστή συνέντευξη τύπου στη Βενετία, όπου ο Πάτινσον, μίλησε στους δημοσιογράφους για όλα – από την Οδύσσεια και το Primetime, μέχρι το Batman και τη σημασία της κωμωδίας για το σινεμά, για τον ίδιο, και φυσικά για τις ερμηνείες του. Αυτά είναι, σε πρώτο πρόσωπο, όσα είχε να πει.

Οι σκοτεινοί χαρακτήρες κι ο Αντίνοος στην Οδύσσεια

Πάντα ένιωθα ότι τείνω να έλκομαι προς αρκετά σκοτεινούς χαρακτήρες. Νομίζω ότι, αν είσαι ένας αρκετά φωτεινός άνθρωπος, είναι απλώς πιο ενδιαφέρον να… Εννοώ, νομίζω ότι είμαι ένας φωτεινός άνθρωπος!

Αλλά ναι, γιατί έλκομαι προς αυτούς; Είναι αστείο, γιατί συνεχίζω να βλέπω ανθρώπους να μιλούν για τον χαρακτήρα στο The Drama σαν να είναι σκοτεινός. Κι εγώ λέω: «Αυτό είναι σκοτεινό; Εγώ νόμιζα…» Νόμιζα ότι ήταν εντελώς ένας φωτεινός χαρακτήρας. [γελάει]

Νομίζω ότι είναι ενδιαφέρον να παίζεις χαρακτήρες που αντιμετωπίζουν ένα δίλημμα όπου δεν υπάρχει σωστό ή λάθος. Είναι χαρακτήρες που είναι κάπως στριμωγμένοι σε ένα αδιέξοδο. Όποια κατεύθυνση κι αν πάρεις, θα καταλήξεις με περισσότερα προβλήματα. Κερδίζεις αλλά και χάνεις, όποια απόφαση κι αν πάρεις.

Νομίζω ότι είναι πάντα διασκεδαστικό να παίζεις έναν τέτοιο χαρακτήρα, γιατί έχει έναν δικό του κινητήρα. Είναι σαν δύο μαγνήτες που κοιτάζουν ο ένας τον άλλον. Δημιουργεί μια κάποιου είδους άπειρη ενέργεια. Και τα διακυβεύματα, για κάποιον περίεργο λόγο, μου φαίνονται μεγαλύτερα όταν μπορείς να χάσεις και με τους δύο τρόπους. Όταν πρόκειται να χάσεις όποια απόφαση κι αν πάρεις – ή να κερδίσεις όποια απόφαση κι αν πάρεις.

Αλλά, όσο για τους κακούς χαρακτήρες… Δεν ξέρω. Ελπίζω, όταν κάποιος είναι απλώς σκέτο κακός, να μην είναι και τόσο ενδιαφέρον. Νομίζω ότι, ακόμη κι αν βρεις τον πιο κακό άνθρωπο στον κόσμο, αναπόφευκτα καταλήγεις να προσπαθείς να πεις πόσο καλός είναι.

Αυτό έκανα σε όλη την περιοδεία για την Οδύσσεια. Έλεγα ότι η Οδύσσεια στην πραγματικότητα αφορά τον Αντίνοο που προσπαθούσε απλώς να βοηθήσει την Πηνελόπη να βρει τον εαυτό της. Και στην πραγματικότητα είναι ένας πολύ καλός τύπος. [γελάει]

Η δημοσιογραφία υπό την πίεση της τηλεθέασης

Νομίζω ότι το ενδιαφέρον με την εκπομπή είναι ότι είναι κάπως δύο πράγματα. Από τη μία πλευρά, απευθύνεται άμεσα σε έναν από τους βαθύτερους φόβους που μπορεί να έχεις ως άνθρωπος: να υπάρχει ένας ύπουλος, αόρατος θηρευτής απέναντι στον οποίο δεν έχεις κανέναν τρόπο να αμυνθείς, που μπορεί με κάποιον τρόπο να μπει στο σπίτι σου και να βλάψει παιδιά. Είναι, δηλαδή, το πιο τρομακτικό πράγμα που μπορείς να φανταστείς.

Και από την άλλη πλευρά λες: «Εντάξει, δεν ξέρουμε πώς… Τι άλλο μπορούμε να κάνουμε;» Ειδικά τότε, γιατί υπήρχε και η καινούργια τεχνολογία που δεν καταλάβαινες πραγματικά. Κανείς δεν καταλάβαινε πραγματικά τι ήταν το ίντερνετ και τι ήταν τα chat rooms. Ήταν κάπως σαν… «τι στο καλό συμβαίνει;»

Και μετά, αν προσπαθείς να αντιμετωπίσεις το ζήτημα της δικαιοσύνης, λες: «Τι άλλο μπορείς να κάνεις;» Αυτό έμοιαζε να είναι η αρχική παρόρμηση. Και ειδικά όταν βλέπεις το πρώτο επεισόδιο της εκπομπής, είναι απλώς… αντιμετωπίζει ένα πραγματικά σοβαρό ζήτημα και κατά κάποιον τρόπο προειδοποιεί τον κόσμο για κάτι που συνέβαινε.

Το ενδιαφέρον για μένα ήταν ότι, επειδή έγινε τόσο μεγάλη επιτυχία, ξαφνικά υπόκεισαι στους ίδιους νόμους της βιομηχανίας της ψυχαγωγίας στους οποίους υπόκειται κάθε άλλη εκπομπή. Και λες: «Στην αρχή δεν το έκανες για την τηλεθέαση». Αλλά μετά, όταν το επαναλαμβάνεις και το επαναλαμβάνεις πάρα πολλές φορές, με το ίδιο φορμάτ…

Άρα το κάνεις ξεκάθαρα για το κοινό. Και είναι ενδιαφέρον για μένα να βλέπω: τι κάνεις όταν το έχεις επαναλάβει για 18η φορά; Έχεις ήδη πει σε όλους ποιο είναι το πράγμα που πρέπει να προσέχουν. Δεν αφορά πλέον την προειδοποίηση κανενός για τίποτα.

Και μετά, ένα ακόμη συναρπαστικό κομμάτι ήταν η ανάγκη να το προωθήσεις. Και υποθέτω ότι γι’ αυτό μου ήταν προσωπικά ενδιαφέρον. Λατρεύω αυτές τις συνεντεύξεις όπου, για παράδειγμα, ο Κρις Χάνσεν πήγαινε στην εκπομπή του Κόναν Ο’Μπράιεν και έπρεπε να προωθήσει την εκπομπή σε ένα late-night κοινό που ήθελε όλοι να γελάνε. Κι εσύ μιλάς για το πιο σοβαρό πράγμα που μπορεί να υπάρξει.

Και βλέπεις τον Κρις να προσπαθεί να κινηθεί πάνω σε αυτή τη γραμμή: «Θέλω ο κόσμος να δει την εκπομπή, αλλά δεν θέλω ταυτόχρονα να ευτελίσω αυτό που πραγματικά κάνω». Είσαι παγιδευμένος σε έναν ενδιάμεσο κόσμο. Και μετά βλέπεις ακόμη και τον Κόναν, όταν τα πράγματα γίνονται υπερβολικά σοβαρά, να λέει ένα αστείο. Κι αν ο Κρις δεν ακολουθήσει το αστείο, γίνεται απλώς περίεργο. Είναι σαν να είσαι αναγκασμένος να κάνεις αυτό το πράγμα.

Το βρήκα πραγματικά συναρπαστικό. Και κατά κάποιον τρόπο ταυτίστηκα μαζί του και σε ένα αρκετά προσωπικό επίπεδο.

Επιστρέφοντας στο Batman

Είναι διασκεδαστικό να επιστρέφεις στο Batman και είναι επίσης αστείο να επιστρέφεις σε αυτό έχοντας κάνει όλα αυτά τα διαφορετικά πράγματα στο μεταξύ.

Ο Ματ Ριβς έγραψε ένα εκπληκτικό σενάριο. Είναι… Νομίζω ότι στην πρώτη ταινία ήταν δύσκολο να επανεφεύρεις τον Batman ως κάτι καινούργιο. Και τώρα να κινηθείς προς μια άλλη, εντελώς διαφορετική κατεύθυνση, ακόμη και τονικά. Όταν κοιτάζω πίσω ορισμένα πράγματα, μοιάζει διαφορετικό από την πρώτη ταινία. Είναι απλώς εκπληκτικό.

Είναι μια αρκετά ριζική αλλαγή στο σενάριο και είναι ωραίο που η Warner Bros το στηρίζει αυτό, όπως και η DC. Είναι τρελό. Νομίζω ότι ο Ματ είναι ο μόνος άνθρωπος που οποιοσδήποτε θα άφηνε να το κάνει αυτό, γιατί είναι μια πραγματικά ριζική επανερμηνεία εκείνης της ταινίας. Και νομίζω ότι ο κόσμος θα ενθουσιαστεί με αυτό.

Η σχέση ενός έργου (και ενός ηθοποιού) με το κοινό του

Βρίσκω περίεργο να προσπαθώ να αναλύσω τις δικές μου ταινίες, γιατί δεν τις προσεγγίζω πραγματικά έτσι όταν τις κάνω.

Μου θύμισε, όμως, ένα θεατρικό έργο που είχα δει πριν από χρόνια στη Νέα Υόρκη. Το είχα δει στην πρεμιέρα του και μετά ξαναπήγα περίπου έναν μήνα αργότερα. Ήταν μια τραγωδία, αλλά είχε πολλούς ηθοποιούς που ήταν αρκετά διάσημοι και προέρχονταν από κωμικές τηλεοπτικές σειρές.

Την πρώτη βραδιά, που ήταν πολλοί κριτικοί ή ήταν η πρώτη βραδιά των previews, υπήρχε ένα πολύ συγκεκριμένο κοινό και έπαιξε ως τραγωδία.

Μετά πήγα να το δω ξανά, όταν το κοινό ήταν διαφορετικό, περισσότερο ένα κανονικό κοινό του Broadway, άνθρωποι που πήγαιναν για να ψυχαγωγηθούν. Και μπορούσες να δεις ότι οι ηθοποιοί είχαν μετατοπίσει διακριτικά τις ερμηνείες τους για να ευχαριστήσουν το κοινό. Γιατί, αν δεν το κάνεις αυτό, το κοινό δεν θα του αρέσει και μετά δεν θα συνεχίσεις να παίζεις αυτό το έργο.

Και αυτό μου φάνηκε συναρπαστικό. Όταν οι ηθοποιοί βγήκαν στη σκηνή τη δεύτερη φορά που το είδα, όλοι γέλασαν απλώς και μόνο επειδή εμφανίστηκαν στη σκηνή. Και κυριολεκτικά… Μου θύμισε πολλά πράγματα σε αυτή την ταινία. Δεν νομίζω ότι αποτελεί καταγγελία κανενός. Η ταινία απλώς δείχνει ότι μερικές φορές είναι αναπόφευκτο να διαμορφώνεσαι από τις επιθυμίες του κοινού.

Και μετά, μερικές φορές, το κοινό μπορεί ξαφνικά να στραφεί εναντίον σου. Ακόμη κι αν προσπαθούσες να το ευχαριστήσεις. Υπάρχουν όλα αυτά τα πράγματα που μου φαίνονται αρκετά ενδιαφέροντα.

Primetime: Γιατί μια εκπομπή συζητιέται ακόμα, 20 χρόνια μετά

Είναι συναρπαστικό για μένα το γεγονός ότι η ηθική μιας τηλεοπτικής εκπομπής που γυρίστηκε πριν από 20 χρόνια εξακολουθεί να συζητιέται. …Γιατί; Γιατί είναι ενδιαφέρον; Σημαίνει ότι η διαμάχη δεν έχει τελειώσει. Και δεν νομίζω ότι θα τελειώσει ποτέ.

Νομίζω ότι η πρόθεση της εκπομπής είναι κάπως αδιαμφισβήτητη. Υπάρχει μια ευγένεια σε αυτό. Αλλά αυτό που βρήκα ενδιαφέρον στην ταινία είναι ότι αυτοί οι άνθρωποι απλώς προσπαθούν να φτιάξουν την καλύτερη δυνατή τηλεοπτική εκπομπή. Αυτό ακριβώς υποτίθεται ότι είναι. Αυτή είναι η δουλειά τους. Αλλά ποτέ δεν ξέρεις ποιο είναι το κοινό σου. Και δεν μπορείς να το ελέγξεις. Δεν μπορείς να ελέγξεις πώς θα νιώσει γι’ αυτό, ούτε πού θα θέλει να το πάει μετά.

Αλλά αν βρεις ένα κοινό και θέλεις να κρατήσεις αυτό το κοινό, τότε πρέπει να αλλάξεις. Πρέπει να κάνεις, κατά κάποιον τρόπο, ό,τι χρειάζεται – όχι απαραίτητα για να το δικαιολογήσεις, αλλά πρέπει να βρεις ποιος είσαι μετά τις αποφάσεις που έχεις πάρει, αν βγάζει νόημα αυτό.

Προσπαθούσαμε να κάνουμε μια ταινία που δεν θα ήταν διδακτική. Προσπαθεί να ισορροπήσει πάνω σε αυτή τη γραμμή, όπου –ελπίζω– δεν κρίνει πραγματικά την ηθική της εκπομπής. Δεν είναι αυτό που προσπαθούμε να κάνουμε. Είναι περισσότερο το δίλημμα του να έχεις μια επιτυχημένη εκπομπή και να γίνεσαι σταρ, και το πώς μπορείς να το διαχειριστείς όταν τα διακυβεύματα είναι εξαιρετικά υψηλά και βρίσκεσαι σε έναν πολύ, πολύ δύσκολο κόσμο να πλοηγηθείς.

Η κωμωδία των 2000s και η κωμωδία στο αίμα του Πάτινσον

Τις προάλλες κάναμε μια συνέντευξη για το ποιες ταινίες καθόρισαν τα 2000s. Και όταν κοιτάζεις πίσω στις μεγαλύτερες επιτυχίες, είναι σαν… κάθε μήνα υπήρχε μια κωμωδία. Ειδικά στις αρχές των 2000s. Και είναι τόσο περίεργο που αυτό δεν αποτελεί πλέον πραγματικότητα.

Υποθέτω ότι δεν μπορείς να συνεχίζεις να επαναλαμβάνεις το ίδιο πράγμα. Και νομίζω ότι είχε να κάνει και με την κουλτούρα των αρχών των 2000s. Κυριολεκτικά έκανα ένα μικρό μάθημα media studies, μισής ώρας, προσπαθώντας να απαντήσω σε μία ερώτηση για το Letterboxd. [γελάει]

Αλλά ήταν ενδιαφέρον να βλέπεις ότι στις αρχές των 2000s, όταν όλα ήταν υπερβολικά γυαλισμένα και τα χρώματα ήταν όλα διαφορετικά και υπήρχε, υποθέτω, μια πιο αισιόδοξη στάση απέναντι στην οικονομία και οτιδήποτε άλλο. Αυτό αντανακλούταν στις κωμωδίες.

Και υποθέτω ότι, σε ένα τέτοιο περιβάλλον, είναι πιο εύκολο να κάνεις κωμωδία. Μέχρι που έφτασε στο αποκορύφωμά του γύρω στο 2007, όταν βγήκε το Transformers. Μετά το Transformers, ξαφνικά τα πάντα άρχισαν να γίνονται πιο σκοτεινά. Και μέχρι περίπου το 2012 ήταν ξαφνικά εξαιρετικά δύσκολο να κάνεις κωμωδία για οτιδήποτε, εκτός αν ήταν πραγματικά, πραγματικά σκοτεινή και περίπλοκη.

Και νομίζω ότι… Είναι περίεργο. Υποθέτω ότι έχει να κάνει και με τον τρόπο που λειτουργεί η γραμμή παραγωγής για να δημιουργηθεί ένας μεγάλος κωμικός σταρ. Για να έχεις μια επιτυχημένη mainstream κωμωδία, σχεδόν πρέπει να έχεις έναν πρωταγωνιστή που ο κόσμος θέλει ήδη πάρα πολύ να βλέπει και να γελάει μαζί του.

Και νομίζω ότι οι δρόμοι μέσα από τους οποίους δημιουργούνταν αυτοί οι πολύ μεγάλοι κωμικοί σταρ έχουν κάπως… Δεν υπάρχουν πια. Εντάξει, υποθέτω ότι υπάρχουν νέοι δρόμοι μέσω του stand-up, αλλά είναι απλώς πιο δύσκολο. Είναι πολύ δύσκολο να αποκτήσεις αυτό το είδος μεγάλης, θεαματικής περσόνας.

Δεν νομίζω ότι θα ήμουν πολύ καλός σε μια καθαρόαιμη κωμωδία. Νομίζω ότι για μένα ήταν πάντα πιο διασκεδαστικό όταν… Όπως στο The King. Δεν νομίζω ότι κανείς –δεν νομίζω ότι ούτε ο Ντέιβιντ Μισόντ [σσ. ο σκηνοθέτης]– πίστευε ότι υποτίθεται πως ήταν αστείο. Αλλά εγώ το έβρισκα πραγματικά αστείο.

Μου αρέσει να κάνω κωμωδία όταν δεν υποτίθεται ότι είναι κωμωδία.

Τα 40ά γενέθλια και η ασταμάτητη δουλειά

Νομίζω ότι… Τρομοκρατήθηκα. [γέλια] Μόλις έφτασαν τα 40ά γενέθλιά μου, σκέφτηκα: «Δεν μπορώ να σταματήσω να δουλεύω ποτέ ξανά μέχρι να συνταξιοδοτηθώ».

Αλλά όχι, πραγματικά, δεν θα μπορούσα να είμαι πιο ευγνώμων. Εννοώ, δεν μπορείς να κάνεις αυτή τη δουλειά χωρίς τις ευκαιρίες. Και είμαι μεγάλος υποστηρικτής της άποψης ότι, αν υπάρχει η ευκαιρία, πρέπει να την αρπάξεις. Πρέπει να φτιάξεις τη ζωή σου γύρω από αυτήν. Αλλιώς, τι θα κάνεις; Θα πας διακοπές;

Και επίσης νομίζω ότι, μόλις πάρεις μπροστά, όλα αρχίζουν να τροφοδοτούν το ένα το άλλο. Εγώ ξεκίνησα μια εταιρεία παραγωγής και όλα κάπως τροφοδοτούνται μεταξύ τους. Και αρχίζεις να νιώθεις πολύ περισσότερο μέρος της βιομηχανίας συνολικά, αντί απλώς να περιμένεις να σε πάρει τηλέφωνο ο ατζέντης σου.

Και είναι ωραίο. Εννοώ, είναι κάπως… Σίγουρα πιστεύω ότι αν αυτό γινόταν πριν από δέκα χρόνια, αν δούλευα ουσιαστικά επτά ημέρες την εβδομάδα για χρόνια, θα μου φαινόταν πολύ πιο αγχωτικό. Αλλά τώρα νιώθω ότι, όταν είσαι 40, μάλλον πρέπει να κάνεις κάτι τέτοιο.

Τα τελευταία δύο χρόνια, το ανώτατο όριο όριο ταινιών που προσπάθησαν να κάνω ήταν απλώς ο αριθμός των ημερών που έχει η χρονιά. Αυτό ήταν κυριολεκτικά. Δεν ξέρω τι συνέβη. [γελάει]

Ο φόβος, το ένστικτο, και η αξία του ρίσκου

Σίγουρα κάνω κάποιου είδους εκτίμηση ρίσκου, για το πώς θα προσεγγίσω τα πράγματα. Αλλά υπάρχει σίγουρα ένα κομμάτι μου που σκέφτεται… υψηλό ρίσκο, υψηλή ανταμοιβή.

Και μετά προσπαθείς να… Πώς το λένε; Όταν φυτεύεις διαφορετικούς σπόρους σε διαφορετικά χωράφια… Να διαφοροποιήσεις. Και νομίζω ότι μερικές φορές, αν τα κάνεις όλα υψηλού ρίσκου, πιθανότατα δεν είναι η καλύτερη ιδέα.

Αλλά φέτος σκέφτηκα ότι ήταν η τέλεια στιγμή, γιατί ήξερα ότι έκανα και την Οδύσσεια. Δεν ήξερα τότε ότι θα έκανα το Dune. Το έμαθα ότι θα έκανα το Dune στη διάρκεια του Primetime. Και τότε σκέφτηκα: «Εντάξει, νομίζω ότι αυτό ισορροπεί τα πράγματα».

Αλλά νομίζω ότι έχω ένστικτο. Νομίζω ότι υπάρχει κάτι στο να φοβάσαι κάτι και, παρ’ όλα αυτά, να σκέφτεσαι ότι θέλεις να το κάνεις. Ειδικά με αυτή την ταινία, τις ημέρες πριν από την πρεμιέρα, κυριολεκτικά έκανα εμετό. Σκεφτόμουν: «Ήταν ένα τεράστιο λάθος. Δεν ξέρω τι κάνω…» [γελάει]

Αλλά, κατά κάποιον τρόπο, αυτό είναι και το διασκεδαστικό. Είναι ωραίο να είσαι νευρικός για κάτι. Είναι ωραίο να νιώθεις αυτόν τον φόβο.

Το εκνευριστικό είναι ότι, αν θέλεις να κάνεις πράγματα που σε ενθουσιάζουν πραγματικά, όταν τα σκέφτεσαι από το σπίτι είναι συναρπαστικά ακριβώς επειδή φαντάζεσαι το ρίσκο. Αλλά κάποια στιγμή το ρίσκο έρχεται. Γίνεται πραγματικότητα. Και τότε αυτά τα πράγματα είναι πραγματικά τρομακτικά.