Φτωχαίνουμε με πολιτικό και οικονομικό σχέδιο

Απ’ ότι φαίνεται, τίποτα δεν πρόκειται να μας λυτρώσει από την αδυσώπητη ακρίβεια που έχει εγκαθιδρυθεί στη χώρα τα τελευταία έξι χρόνια.

Τα στοιχεία για τον πληθωρισμό που ανακοινώθηκαν την Τετάρτη δεν αφήνουν κανένα περιθώριο αισιοδοξίας, αντιθέτως προκαλούν…κατάθλιψη.

Ενδεικτικά, αντιγράφοντας το ρεπορτάζ του Γιώργου Αλεξάκη, η τιμή του μοσχαριού αυξήθηκε κατά 17,6%, του αρνιού κατά 16,2% και των ψαριών κατά 12,6%, ενώ η μαργαρίνη είναι ακριβότερη κατά 10,6%.

Δεν μιλάμε απλά για το Νο 1 πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας αυτή την ώρα (κάτι που άλλωστε αποτυπώνεται και σ’ όλες τις τελευταίες δημοσκοπήσεις) αλλά γι’ αυτό που οι περισσότεροι δείχνουν να μην αντιλαμβάνονται. Ότι στην ελληνική αγορά έχει επιβληθεί ένας μηχανισμός αναδιανομής εισοδήματος από κάτω προς το πάνω με την ανοχή (αν όχι και την ενθάρρυνση του κράτους).

Υπερβολές, θα σκεφτεί κανείς. Δυστυχώς όχι. Τα μέτρα που έχει μέχρι στιγμής λάβει η κυβέρνηση για το φαινόμενο είναι επικοινωνιακού και…επιδοματικού χαρακτήρα. Επιμένουμε: Η κυβέρνηση αρνείται να χτυπήσει το πρόβλημα στη ρίζα του και η ρίζα δεν είναι άλλη από την καρτελοποίηση της ελληνικής αγοράς.

Για το θεό τώρα, εντοπίζετε κάποια μεγάλη διαφορά στις τιμές από σούπερ μάρκετ σε σούπερ μάρκετ; Οι “παίκτες” της αγοράς είναι εναρμονισμένοι μεταξύ τους, απλώς πουλούν καθρεφτάκια στους ιθαγενείς με τις κατά καιρούς προσφορές τους. Την ίδια ώρα οι τζίροι και οι κερδοφορία τους αυξάνονται. Και αυξάνονται παρά το μικρό περιθώριο κέρδους που έχουν οι εν λόγω επιχειρήσεις. Μονοπώλιο συνιστούν, επιλογές πολλές δεν υπάρχουν, άρα δεν έχουν λόγο να αλλάξουν τίποτα.

Δεν θυσιάζουν τα κέρδη τους, έστω και βραχυπρόθεσμα, για να ανακουφίζουν κρατώντας τις τιμές στα ίδια επίπεδα. Δεν απορροφούν τις ανατιμήσεις, παρά τα αντιθέτως θρυλούμενα, και, σίγουρα δεν νιώθουν καμία κυβερνητική πίεση.

Παραλλήλως, το Υπουργείο Οικονομικών παρουσιάζει υπερπλεονάσματα που εν πολλοίς προέρχονται από τους έμμεσους φόρους που συνεχίζουμε να πληρώνουμε με αμείωτη ένταση και εντελώς…ακούσια (αυτή είναι η φύση του εν λόγω φόρου) για να καμώνεται (το Υπουργείο) ότι όλα πηγαίνουν θαυμάσια στην ελληνική οικονομία  “θαμπώνοντας” τους ευρωπαϊκούς θεσμούς λες και έχουμε 2007 και 2008.

Να μην σας πούμε βέβαια ποιος χάνει απ’ όλο αυτό, το έχετε καταλάβει (ή, τουλάχιστον, θα έπρεπε να το έχετε καταλάβει). Όμως το γεγονός ότι ουσιαστικά δεν γίνεται καμία προσπάθεια να αλλάξει αυτό το σκηνικό, να ανακουφιστούν τα νοικοκυριά και να επανέλθουμε, επιτέλους, σε μία κανονικότητα της αγοράς, είναι ίσως ότι πιο εξοργιστικό έχει συμβεί στη χώρα από το 2020 και μετά.

Ψέματα! Το πιο εξοργιστικό είναι ότι επιχειρούν να μας πείσουν ότι η ανωμαλία συνιστά κανονικότητα και ότι δεν μπορεί με τίποτα να αλλάξει. Χυδαία αυτή η προσπάθεια αλλά γίνεται παρ’ όλα αυτά. Και θα εξακολουθήσει να γίνεται γιατί αυτή την αναδιανομή (πάντα από κάτω προς το πάνω) οι κυβερνώντας την είχαν υποσχεθεί στους ανθρώπους της τάξης τους πριν από τις εκλογές του 2019.

Δεν το ακούσατε βέβαια ποτέ, αλλά αυτά δεν είναι πράγματα που ακούγονται γενικώς. Λέγονται πίσω από τα κλειστά γραφεία, συχνά μόνο υπονοούνται. Αλλά δεν πρέπει να πιστέψει κανείς ότι όλο αυτό έχει προκύψει εν κενώ και γίνεται τυχαία ή ότι οφείλεται στις “χρόνιες παθογένειες του ελληνικού κράτους”. Αυτά δεν είναι τίποτα άλλο παρά βολικά αφηγήματα που χρησιμοποιούνται για να δαμάσουν τις μάζες.

Με άλλα λόγια: Φτωχαίνουμε με σχέδιο. Πολιτικό και οικονομικό σχέδιο. Και κάποιοι, λίγοι, πλουτίζουν επίσης με σχέδιο. Και γι’ αυτό, τούτη η κατάσταση θα ανατραπεί μόνο με ΣΟΒΑΡΟ σχέδιο και κάμποση πολιτική πυγμή.

Υπάρχει άραγε;