ΟΛΙΝΑ: ΠΙΟ ΠΟΛΥ ΜΕ ΕΜΠΝΕΟΥΝ ΟΙ ΦΙΛΕΣ ΜΟΥ ΠΑΡΑ ΤΑ ΕΙΔΩΛΑ

Η Ολίνα μιλάει για τη μουσική της με μια αφιλτράριστη ειλικρίνεια στα όρια της εξομολόγησης -ό, τι ακριβώς δηλαδή κάνει και στους στίχους της.

Και είχα την ευκαιρία να το διαπιστώσω τηλεφωνικά, καθώς με αφορμή το πρώτο της άλμπουμ “Ti se sygkinise?”, -είχε προηγηθεί το EP “CATS ON CBD”- η indie pop δημιουργός άνοιξε μια μεγάλη συζήτηση μαζί μου για την ευαλωτότητα, τις δυσκολίες της ανεξάρτητης μουσικής σκηνής και την επιμονή που απαιτείται για να συνεχίσεις να δημιουργείς στην Ελλάδα του σήμερα.

Από τις ιστορίες που κρύβονται πίσω από τα τραγούδια της μέχρι την ανισότητα στα φεστιβάλ και την ανάγκη για περισσότερη εκπροσώπηση, μάς μίλησε για όσα την απασχολούν ως καλλιτέχνιδα και ως άνθρωπο.

Οι στίχοι σου είναι πολύ εξομολογητικοί. Υπάρχει όμως κάποιο κομμάτι του εαυτού σου που κράτησες μακριά από αυτή την έκθεση;
Κοίτα, υπάρχουν κάποιες προσωπικές μου ιστορίες που δεν είμαι ακόμα έτοιμη να τις εκμυστηρευτώ μέσα από τη μουσική μου -και που δεν θεωρώ ότι χρειάζεται κιόλας. Να ‘ναι καλά και η ψυχοθεραπεία που τα συζητάω εκεί τα τελευταία οκτώ χρόνια.

Πάντως, μέσα από τους στίχους μου υπάρχουν κάπου και τα πολύ δύσκολα που έχω περάσει στη ζωή μου.

Υπάρχει κάποιο τραγούδι που σε δυσκόλεψε περισσότερο ως προς την εξομολόγηση;
Ναι, το “Οι φίλες μου”, που γι’ αυτό κιόλας σε κάποιο σημείο στο ρεφρέν λέει “Οι φίλες μου είναι εγώ”. Αυτό συμβαίνει γιατί κάποια απ’ όλα αυτά που περιγράφω για εκείνες, τα έχω ζήσει η ίδια.

Όχι ότι δεν λέω και τις δικές τους ιστορίες, απλώς κάπως κρύβομαι και εγώ πίσω από αυτές.

Είναι το πιο εξομολογητικό μου τραγούδι.

Έκλαιγα πολύ όταν έγραφα τους στίχους. Ήταν λίγο δύσκολο.

Σε άκουσα σε μια συνέντευξη να λες ότι σε ένα λάιβ σου, έκλαιγαν και κάτι κορίτσια που το άκουγαν.
Ναι, ήταν κάτι μικρά κορίτσια, τύπου έφηβες, και είχαν αγκαλιαστεί και οι τρεις μπροστά μου και έκλαιγαν όσο το τραγουδούσα. Ήταν πολύ συγκινητικό και μαζί τους έκλαιγα και εγώ.

Και νομίζω εκεί βρήκα και λίγο το νόημα γιατί πολλές φορές το χάνω σε αυτό το ταξίδι της μουσικής. Οπότε αυτό το έχω σαν σήμα κατατεθέν, ξέρεις, οπότε πάω να το χάσω λίγο, επιστρέφω σε αυτή τη σκηνή και το ξαναβρίσκω.

Όταν λες “πας να το χάσεις”, τι εννοείς; Αναρωτιέσαι δηλαδή “γιατί το κάνω αυτό;”;
Ναι, το σκέφτομαι συχνά, παρά το γεγονός ότι δεν είμαι πάρα πολλά χρόνια στον χώρο -τα τελευταία πέντε χρόνια κάνω δική μου μουσική. Αντιμετωπίζουμε όμως πολλές δυσκολίες στο indie. Είναι πολύ δύσκολο από οικονομικής άποψης, γιατί όλα τα χρηματοδοτώ μόνη μου. Επίσης δεν μας καλούν και πολύ συχνά σε φεστιβάλ γιατί δεν είμαστε τόσο δημοφιλείς, οπότε….

Εν τω μεταξύ τα φεστιβάλ που γίνονται έχουν μονίμως τα ίδια ονόματα.
Ναι, είναι οι ίδιοι και οι ίδιοι, αλλά μάλλον επειδή φέρνουν κόσμο. Δεν θέλουν και οι ανθρώποι των φεστιβάλ να ρισκάρουν φέρνοντας νέους μουσικούς. Αλλά για μας είναι αρκετά απογοητευτικό.

Η αλήθεια είναι επίσης ότι φέρνουν και περισσότερους άντρες. Δηλαδή αν δεις οι θηλυκότητες ή τα κουήρ άτομα είναι πολύ πιο λίγα από τους άντρες μουσικούς που παίζουν στα φεστιβάλ, το οποίο και αυτό κάπως μας έχει θορυβήσει πολύ.

Και οι γυναίκες που είναι πιο πολλά χρόνια από μένα στον χώρο μου λένε “αυτό γίνεται από πάντα”.

Γενικότερα είναι δύσκολο πολύ, αλλά δεν τα παρατάω. Προσπαθώ.

Κάνεις και κάποια άλλη δουλειά;
Έκανα. Ήμουν κειμενογράφος στη διαφήμιση αλλά πέρυσι είπα ότι θα σταματήσω για να αφοσιωθώ στη μουσική. Δεν ξέρω πως θα πάει αλλά προς το παρόν είμαι αφιερωμένη εκεί.

Στην indie κοινότητα πόσο βοηθάτε ο ένας τον άλλον; Υπάρχει αλληλοϋποστήριξη;
Εγώ, αν δεν υπήρχε η κοινότητα, θα το είχα παρατήσει. Είναι πολλοί οι άνθρωποι της indie που ήταν εκεί για εμένα από την αρχή.

Για παράδειγμα η Nalyssa Green, η οποία δέχτηκε κατευθείαν να κάνουμε μαζί ένα τραγούδι.

Έπειτα έχω άλλα άτομα τα οποία συνεχώς με καλούν να κάνουμε μαζί τραγούδια, να συμμετάσχω σε δικά τους λάιβ κτλ. Συζητάμε πάρα πολύ για τις δυσκολίες μας, για το τι πρέπει να αλλάξει κτλ.

Έχω και ένα άλλο παράδειγμα να σου δώσω: μπορεί να φαίνεται ότι εμείς με την ραπ σκηνή δεν έχουμε πολλά κοινά, αλλά έτυχε να συνεργαστώ με την Aeon, η οποία μας κάλεσε να τραγουδήσουμε μαζί της τρία κομμάτια σαν χορωδία στην παρουσίαση δίσκου της. Και εκεί καταλάβαμε πως σε οποιαδήποτε σκηνή κι αν ανήκουμε, αντιμετωπίζουμε ακριβώς τις ίδιες δυσκολίες.

Κυρίως για γυναίκες λες, έτσι;
Κυρίως θηλυκότητες θα έλεγα. Έχω επαφή και με αγόρια, αλλά πιο πολύ με θηλυκότητες.

Θες να μου πεις τα αγόρια που σπάνε την νόρμα και βοηθάνε και αυτά;
Ο Bhukura, ο Tsolimon, ο Pan Pan είναι μερικοί από εκείνους που σπάνε τη νόρμα και τους θαυμάζω και πολύ ως μουσικούς.

Απ’ τα τραγούδια σου μου άρεσε πάρα πολύ το “Ο.Α.Ε.”. Θέλεις να μου πεις λίγο την ιστορία από πίσω;
Χαίρομαι! Ωραία, αυτό σημαίνει “Οργανισμός Αγάπης και Έρωτα”. Είναι μια αληθινή ιστορία.

Νομίζω τα έχουμε ζήσει όλοι μας αυτά πάνω κάτω. Είναι μια γυναίκα που λέει ότι ενώ δίνει όλο της τον εαυτό και είναι ρομαντική, γλυκιά, γράφει γράμματα κλπ, εκείνος αδιαφορεί. Δεν είναι τίποτα πολύ ψαγμένο, αλλά μιλάει κάπως για το πως νιώθουμε όταν κάνουμε ρομαντικά πράγματα και ενώ στους άλλους μπορεί να φαίνονται γελοία, για εμάς σημαίνει ότι δίνουμε πραγματικά την ψυχή μας κάπου.

Πάντως τα τραγούδια σου διαφέρουν πάρα πολύ το ένα με το άλλο στον ήχο.
Ισχύει.

Ποιο θα έλεγες εσύ ότι είναι το στοιχείο που τα ενώνει όλα αυτά και τα κάνει έναν δίσκο;
Αυτή ήταν και η αγωνία μου για αυτό το άλμπουμ.

Εγώ λοιπόν όταν ξεκίνησα με το πρώτο μου EP δεν βρήκα πραγματικά το ύφος που θέλω να έχω. Δεν ήμουν πολύ ικανοποιημένη από το αποτέλεσμα.
Και παρότι τα τραγούδια που είχα βγάλει τότε είναι πιο ποπ και πάνε καλύτερα, αποφάσισα ότι στον καινούριο δίσκο θα πειραματιστώ. Αυτός ήταν ο σκοπός μου: να κάνω διαφορετικά είδη μουσικής για να βρω ποιο μου ταιριάζει πιο πολύ.

Δεν κατέληξα κάπου. Νομίζω ότι είμαστε απλά πολύπλοκοι και δεν χρειάζεται κιόλας να έχεις ένα συγκεκριμένο ύφος ούτως ή άλλως στην indie pop.

Αλλά αυτό που συνδέει όλο τον δίσκο δεν είναι η μουσική. Είναι η φωνή που νομίζω ότι είναι κάπως χαρακτηριστική και οι στίχοι, δηλαδή οι ιστορίες και ο τρόπος που τις διηγούμαι και είναι σαν να έχουν μια συνέχεια μεταξύ τους.

Και σίγουρα και το γεγονός ότι όλα τα τραγούδια έχουν γραφτεί από έναν φοβερό παραγωγό, τον Papatanice. Εκείνος δίνει το τελικό στίγμα στη μουσική.

Άρχισες από μικρή να γράφεις μουσική;
Όχι. Ξεκίνησα κλασικό πιάνο 6 χρονών, ωστόσο η κλασική παιδεία κάπως σε τραβάει μακριά από την πραγματική δημιουργία. Όταν σπουδάζεις κλασική μουσική, διαβάζεις παρτιτούρες και έτσι δεν μπορούσα ποτέ να παίξω αυθόρμητα μουσική.

Αλλά έμαθες να παίζεις καλά;
Ναι. Έκανα πιάνο μέχρι τη 2α λυκείου, έφτασα σχεδόν μέχρι το πτυχίο. Δεν τελείωσα όμως.

Πρώτα γράφεις τους στίχους ή τη μουσική;
Πρώτα γράφω στίχους, το οποίο είναι λίγο ανορθόδοξο. Όταν έχω κάτι να πω, κάθομαι και το γράφω σε notes στο κινητό μου και μετά, είτε μόνη μου είτε με τον παραγωγό μου, κάνω τη μουσική.

Και αυτό έχει να κάνει με το ότι εγώ πάντα έγραφα από μικρή, πχ ποιήματα ή ήμουν πολύ καλή στις εκθέσεις.

Μικρή ήθελα να γίνω δημοσιογράφος. Αυτό ήταν το όνειρό μου.

Ναι, έγραφες και στην Popaganda από όσο ξέρω.
Ναι αλλά επειδή ήταν λίγο δύσκολα τα πράγματα στη δημοσιογραφία πήγα προς τη διαφήμιση.

Το αστείο είναι ότι εγώ στην Popaganda έπαιρνα συνεντεύξεις σε μουσικούς και τελικά κατέληξα να κάνω εγώ μουσική.

Έγραφα και ποίηση αλλά όχι τραγούδια. Αυτό το ξεκίνησα πριν από τέσσερα χρόνια που έγραψα το “Πριόνι”.

Μόλις είχαν ανοίξει οι κολλητοί μου από το σχολείο μια δισκογραφική, τη Mellowsophy Music και μου λένε “Ρε συ Όλγα, αφού εσύ τραγουδούσες; Γιατί δεν έρχεσαι να κάνεις κάτι;”.
Πάντα τραγουδούσα. Ήμουν στη χορωδία του σχολείου, είχα και μία μπάντα εξωσχολική, που είχαμε πάει και στο Schoolwave.

Μεγάλωσα σε ένα σπίτι με πολλή μουσική, καθώς και ο μπαμπάς μου είναι μουσικός.

Έπαιζε κάπου;
Ήταν σε διάφορες μπάντες. Είχε κι ένα δικό του στούντιο, το Blue Note. Παράλληλα δούλευε και ως ηχολήπτης στην ΕΡΤ.

Είχαμε πολλή μουσική στο σπίτι. Τα Σαββατοκύριακα έρχονταν οι φίλοι του και έπαιζαν μέχρι τα ξημερώματα.

Ο τίτλος του άλμπουμ “Τι σε συγκίνησε” πώς προέκυψε;
Βλέπαμε με τον σύντροφό μου ένα ντοκιμαντέρ που τραγουδούσε η Μαχάλια Τζάκσον και βάλαμε και οι δύο τα κλάματα.

Πρέπει να κλαις εύκολα, ε.
Ναι, κλαίω. Από συγκίνηση.

Εκτός μουσικής τι θα έλεγες ότι σε συγκίνησε πραγματικά τελευταία φορά;
Γενικά με συγκινούν πάρα πολύ κάποιες χειρονομίες που είναι αναπάντεχες και δείχνουν νιάξιμο και αγάπη. Εκεί που δεν το περιμένεις να κάνει κάποιος μια κίνηση.

Επίσης με συγκινούν πάρα πολύ τα ζώα, όπως πχ οι γάτες μου. Και γενικότερα η απόλυτη εμπιστοσύνη και η ανιδιοτέλεια που έχουν τα ζώα απέναντι στον άνθρωπο.

Με συγκινεί πάρα πολύ η μουσική. Συγκινούμαι σχεδόν σε κάθε live που θα πάω -πάω συχνά και για να στηρίξω τη σκηνή μου-, ειδικά όταν ο άλλος βγάζει αυτή την αυθεντικότητα και την ψυχή του πάνω στη σκηνή. Γενικότερα η τέχνη και η έκφραση με συγκινούν πολύ.

Σε έναν στίχο σου αναφέρεις τη λέξη “ευαλωτότητα”. Νιώθεις ότι οι γυναίκες δημιουργοί καλείστε πιο συχνά να εξηγείτε την ευαλωτότητα σας από ό, τι οι άντρες; Για παράδειγμα έπεσα κι εγώ τώρα στην παγίδα να σου ζητήσω να μου εξηγήσεις γιατί κλαις συχνά.
Ναι, το πιστεύω ότι ισχύει.

Βέβαια, για να είμαστε και δίκαιοι, πολλοί άντρες μεγαλώνουν με μια πίεση στο να μην δείξουν ευάλωτοι ή ότι συγκινούνται. Να φανούν σκληροί, δυνατοί.

Αυτό έχει να κάνει με την πατριαρχική κοινωνία που ζούμε, δηλαδή και οι ίδιοι κάποιες φορές είναι θύματα της ίδιας της κοινωνίας.

Υπάρχουν όμως και καλλιτέχνες όπως ο Tsolimon, που στα τραγούδια του είναι πραγματικά ευάλωτος και διάφανος.

Αλλά ναι, πιστεύω ότι πολλές φορές -το λέω και στο “Οι φίλες μου”- ότι κάπως μας πιέζουν να πούμε δημόσια το τι πάθαμε και να εξηγήσουμε γιατί είμαστε πολύ σκληρές κάποιες φορές.

Εμένα όμως από τη φύση μου μ’ αρέσει να εκφράζομαι και να ‘μαι ευάλωτη. Δεν το θεωρώ αδυναμία.

Είναι κάτι που δυστυχώς μπορεί να έχει προκύψει για λάθος λόγους, αλλά είναι και η δύναμή μου, κατάλαβες;

Κάθε τραγούδι του νέου σου δίσκου έχει και ένα δικό του βίντεο.
Όταν βγάζω ένα τραγούδι, θέλω πολύ να είναι ένας ολόκληρος κόσμος, όχι μόνο μουσικά αλλά και οπτικά. Να δείχνει μια ιστορία που να είναι σουρεαλιστική. Να υπάρχει και λίγο χιούμορ.

Επομένως, αποφάσισα ότι θέλω να γυρίσω δώδεκα βιντεοκλίπ, το οποίο προφανώς δεν γίνεται γιατί κοστίζει απίστευτα πολύ. Και παρακολουθώντας λίγο και τη σκηνή στο εξωτερικό, βλέπω ότι πολλοί καλλιτέχνες αντί για βιντεοκλίπ κάνουν short videos που παίζουν σε λούπα. Και βλέποντας κιόλας ότι το YouTube πλέον δεν τραβάει (ο κόσμος δεν πολυβλέπει εκεί τα μουσικά βίντεο, μπαίνει πιο πολύ Spotify ή τα βλέπει σε reels στο Instagram) αποφάσισα να γυρίσω δώδεκα μικρές ιστορίες.

Έχεις βάλει πολλή σκέψη πίσω από αυτά τα βίντεο, φαίνεται. Έχεις “χαλάσει” πολύ χρόνο για να έχεις αυτό το αποτέλεσμα, ενώ ίσως ως μουσικός δεν θα έπρεπε να είσαι υποχρεωμένη να κάνεις και αυτό.
Ισχύει, αλλά είμαι και λίγο auter κι εγώ σαν τους σκηνοθέτες του κινηματογράφου που θέλουν να κάνουν τα πάντα οι ίδιοι. Κι επειδή όπως σου είπα ήταν και η δουλειά μου να γράφω σενάρια εν προκειμένω για διαφημίσεις, οπότε τώρα γράφω σενάρια για τα βιντεοκλίπ μου.

Έχω μάθει και σκηνοθεσία και μοντάζ στο Filmschool, με ενδιαφέρει πολύ αυτό το κομμάτι. Αν δεν έκανα δηλαδή μουσική, θα έκανα ταινίες.

Γι’ αυτό τον δίσκο βέβαια συνεργάστηκα και με φοβερές σκηνοθέτιδες, σκηνοθέτες και DoP για να βγει αυτό το αποτέλεσμα όπως είναι η Νικολέττα Ζαρίφη, η Νάσια Στουραΐτη, ο Βαγγέλης Μαρτίνος και ο Μελέτης Βαξεβανίδης.

Είχε πολύ ωραία αισθητική, πολύ ωραία ρούχα. Αυτά τα επιλέγεις εσύ, έτσι; Αυτά όλα είναι η ταυτότητά σου;
Ναι, έχω μία συγκεκριμένη ταυτότητα και πάντα δίνω συγκεκριμένα ρέφερενς στους συνεργάτες μου. Επίσης να σου πω ότι και η μαμά μου με βοηθάει πάντα σ’ αυτά γιατί είναι ενδυματολόγος και σκηνογράφος.

Ποια είναι;
Η Σοφία Νικολαΐδη. Δουλεύει στο θέατρο οπότε την έχω πάντα στο πλευρό μου.

Μουσικά δηλαδή έχω τον μπαμπά μου και στα γυρίσματα έχω τη μαμά μου.

Ένα άλλο τραγούδι που μου άρεσαν οι στίχοι του είναι το “Μισή”. Μου έβγαζε λίγο αυτό που λένε ότι “δεν πειράζει που είναι λίγο περίεργη αυτή, θα την φτιάξω εγώ”.
Βασικά αυτό το τραγούδι λέει ότι δεν θα καταφέρω ποτέ να σε κάνω να μου δοθείς ολόκληρος. Μήπως δεν είσαι συναισθηματικά διαθέσιμος; Είναι το κλασικό θέμα της εποχής μας.
Αλλά στο τέλος λέει ό, τι κι αν κάνω, θα με δίνω μισή, δηλαδή ότι ακόμα κι εγώ που μπορεί να σε ζητάω συνεχώς ολόκληρο, μπορεί τελικά να μην καταφέρω ποτέ να με δώσω ολοκληρωτικά.

Οπότε ότι είναι κοινά τα θέματά μας, δεν φταις μόνο εσύ, μπορεί και εγώ να μην είμαι συναισθηματικά διαθέσιμη.

Αυτά δηλαδή είναι τα θέματα των τραγουδιών σου; Γράφεις για τις σχέσεις μεταξύ ανθρώπων μέσα από μια γυναικεία ματιά;
Το έθεσες πάρα πολύ ωραία. Ακριβώς αυτό.

Υπάρχει κάποιο τραγούδι που σε δυσκόλεψε περισσότερο να το ολοκληρώσεις;
Χμμμ. Δεν δυσκολεύτηκα, απλώς για το “Μπάτμαν” υπήρχαν συζητήσεις για το αν πρέπει να μπει ή όχι στο άλμπουμ γιατί οι συνεργάτες μου θεωρούσαν ότι είναι πολύ θεατρικό και ότι ίσως δεν ταιριάζει στην ποπ αισθητική του άλμπουμ.

Εμένα όμως οι στίχοι μου άρεσαν πάρα πολύ -οριακά μπορεί να μου άρεσαν πιο πολύ από όλα τα τραγούδια. Και επέμεινα να μπει.

Γενικότερα υπάρχει πολλή συζήτηση γιατί και τα label θέλουν να πάει καλά ένα άλμπουμ. Εγώ δεν μπορώ να πω ότι είμαι πολύ μέινστριμ, επομένως δεν περιμένουν από μένα να παίζω παντού, πχ στα ραδιόφωνα. Ειδικά εκεί έχω φάει πολύ Χ. Πολύ λίγα με παίζουν γιατί δεν είμαι ούτε έντεχνο ούτε και ποπ μέινστριμ.

Δεν είναι κρίμα που το “Μπάτμαν” το μαγαζί μάλλον δεν θα το παίξει ποτέ; (σ.σ. Ως γνωστόν παίζει λαϊκά)
Πάρα πολύ. Εν τω μεταξύ το έστειλε ένας φίλος μου στα παιδιά που δουλεύουν εκεί αλλά δεν πήρα feedback. Θα πάω εκεί και θα ρωτήσω (σ.σ. γελάμε).

Οι φίλοι σου είναι ειλικρινείς όταν τους στέλνεις τα τραγούδια σου; Λένε την πραγματική τους άποψή ή τους βλέπεις να κολλάνε για να μη σε στενοχωρήσουν;
Δεν έχω μεγαλύτερους θαυμαστές από τους φίλους και τις φίλες μου και νομίζω ότι μπορώ να το καταλάβω αν μου λένε ψέματα. Πραγματικά πιστεύουν πολύ σε μένα -πιο πολύ απ’ ό, τι πιστεύω εγώ σε μένα.

Οι πιο αυστηροί κριτές μου είναι η αδελφή μου και γενικότερα η οικογένειά μου. Δηλαδή αυτοί θα μου πουν ότι “ξέρεις, αυτό δεν μου άρεσε ή αυτό το λάιβ σου δεν ήταν καλό”. Εννοείται πώς στενοχωριέμαι αλλά μου λένε την αλήθεια, οπότε…

Το κάνουν καλοπροαίρετα.
Ναι. Ωστόσο αυτό το άλμπουμ όταν το άκουσε ο μπαμπάς μου, μου έστειλε ένα πάρα πολύ συγκινητικό μήνυμα και μου είπε πόσο περήφανος είναι και πόσο καλή δουλειά είναι αυτή. Εκεί χάρηκα πολύ.

Όταν βγήκε το “Fckboiz” συζητήθηκε αρκετά, το βρήκα σε διάφορα sites που έλεγαν “ακούστε αυτό το τραγούδι, μιλάει για αυτό το πράγμα κλπ”. Έγινε σούσουρο.
Ναι, γιατί νομίζω ότι υπάρχει και μια τάση να βγαίνουν προς τα έξω οι θηλυκότητες κάπως πιο δυναμικά και να τα χώνουν στους άντρες. Πχ πρόσφατα άκουσα και της Νεφέλης Φασούλη το “Πυρ γυνή και θάλασσα”, που και αυτό είναι σε ένα τέτοιο ύφος ή και η Vassilina έχει βγάλει αντίστοιχα το “Red flag” με Dolly Vara. Τραγουδάρα!

Είπες σε μια συνέντευξη ότι για τους στίχους σου εμπνέεσαι απ’ την παρατήρηση. Πώς λειτούργει αυτό σε σένα; Βγάζεις το κινητό και γράφεις αυτό που είδες;
Εγώ είμαι ο τύπος που τα γράφει όλα στα Notes. Δηλαδή ό, τι και να σκεφτώ για να μην το ξεχάσω, κατευθείαν ανοίγω το κινητό και το γράφω εκεί. Μπορεί να είναι μια ιδέα, μία φράση, οτιδήποτε.

Και μετά επιστρέφω σε αυτά τα Notes και γράφω μια ιστορία με βάση αυτή την μία πρόταση που έχω σημειώσει.

Θυμάσαι κάτι πολύ συγκεκριμένο που είπες ότι “είδα αυτό κι έγραψα αυτό”;
Στο “Τι σε συγκίνησε” που είδα την Μαχάλια Τζάκσον να τραγουδάει και σκέφτηκα κατευθείαν “τι είναι αυτό που με συγκινεί σε αυτήν;”. Η φωνή της που είναι φανταστική ή ο πόνος της και αυτά που έχει περάσει και τα διηγείται μέσα από τα τραγούδια της;

Εκείνη τη στιγμή έβγαλα τα Notes μου, έγραψα αυτή τη φράση και μετά την επόμενη μέρα έκατσα στον υπολογιστή μου και έκανα όλο το τραγούδι.

Έχω γράψει και άλλο ένα τραγούδι με αυτόν τον τρόπο που δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμα, το “Μετρό της Αττικής”.

Γενικά εμένα μ’ αρέσει πολύ να οδηγώ, ακούω και πολλή μουσική μέσα στο αυτοκίνητο κλπ, αλλά κάποια στιγμή μου πήραν το δίπλωμα και έτσι άρχισα να παίρνω το μετρό. Κι εκεί παρατηρούσα πολύ τους ανθρώπους και έγραφα συνεχώς.

Το εξώφυλλο τι δείχνει; Ποιος το δημιούργησε;
To έκανε η Αναστασία Δαφερέρα, μια φανταστική illustrator που κάνει τα εξώφυλλα πολλών μουσικών. Ήθελα να είναι “ο κόσμος μου”, ο οποίος να αποτελείται από διάφορες εικόνες εμπνευσμένες από τα τραγούδια μου.

Για παράδειγμα έχει το καουμποικο καπέλο που είναι από το βιντεοκλίπ του “Δεν είπαν”, έχει το μιλκσέικ που είναι από βιντεοκλίπ του “Μπάτμαν”.

Το βασικό του στοιχείο είναι το ρολόι που είναι στη μέση του εξωφύλλου και προέρχεται από το τραγούδι μου “Οι δείκτες”. Δείχνει και δύο χέρια με πληγές που το ένα ράβει το άλλο και στην ουσία είναι σαν ο χρόνος να γιατρεύει τις πληγές.

Είναι κάπως αφαιρετικό, το σκεφτήκαμε μαζί με την Duffy.

Μα και τα βίντεο που έχεις φτιάξει δεν είναι λίγο αφαιρετικά;
Εντελώς. Δεν ήθελα να ‘ναι τίποτα πολύ περιγραφικό.

Ήθελα να έχει στοιχεία του άλμπουμ, αλλά γενικά μου αρέσει και να αφήνω και τους συνεργάτες μου ελεύθερους, τους εμπιστεύομαι και θέλω να μου πει ο καθένας τι τον εμπνέει στο τραγούδι και να βάλει μέσα κι αυτός στοιχεία του εαυτού του.

Υπάρχει κάποια γυναικεία φιγούρα που να σε επηρέασε είτε ως καλλιτέχνιδα είτε ως τον τρόπο που στέκεσαι δημόσια; Κάποιος άνθρωπος που να τον έχεις πολύ ψηλά και να νιώθεις ότι “κάπως έτσι πρέπει να είμαι κι εγώ”;
Εντάξει, είναι λίγο ντροπή μου αυτό αλλά όχι, δεν έχω.

Συνήθως είναι πολύ ωραίο να έχεις φιγούρες που θαυμάζεις και σε επηρεάζουν, αλλά αυτά αλλάζουν πάρα πολύ γρήγορα σε εμένα. Δηλαδή θυμάμαι κάποτε που ήταν το πρότυπό μου η Μαλβίνα Κάραλη και διάβαζα όλα της τα βιβλία και κοίταζα όλες τις συνεντεύξεις.

Κάποια άλλη στιγμή ήταν ο Μπουκόφσκι.

Για παράδειγμα ανακάλυψα τώρα τη Λένα Πλάτωνος στα 35 μου. Εννοώ ότι είχα ανακαλύψει τη μουσική της, αλλά τώρα κάθομαι και ακούω τις συνεντεύξεις της και λέω “τι τύπισσα είναι αυτή;”.

Συνήθως επηρεάζομαι και αντλώ έμπνευση από τα πιο κοντινά μου άτομα, από τις φίλες μου και όχι από είδωλα.

Για παράδειγμα, από μια φίλη μου που θα ανέβει να κάνει μια περφόρμανς και θα τη θαυμάσω για το πόσο άνετη ήταν. Ή από μια άλλη φίλη μου που έγινε μαμά και το πως αντιμετωπίζει τις δυσκολίες.

Πολύ ωραίο αυτό. Μου ακούστηκε και πιο γήινο. Θα παίξεις κάπου live αυτό το καλοκαίρι; Εντάξει, είπαμε ότι τα μεγάλα φεστιβάλ σνομπάρουν.
Να μην είμαι και άδικη. Έχω παίξει σε μεγάλα φεστιβάλ, έχω παίξει και στο In Orbit και πρόσφατα στο Stegi Takeover και στο Αγοραφοβικό. Απλά περίμενα ότι με αυτή μου τη δουλειά θα υπάρξουν κι άλλα.

Έτσι νιώθω, αλλά ίσως κι εγώ να βιάζομαι. Ίσως επειδή έχω δώσει πάρα πολύ χρόνο, πάθος… Πραγματικά ασχολούμαι με αυτό 24/7.

Το καταλαβαίνω γιατί είδα σε συνέντευξή σου που έλεγες ότι όταν είσαι καλλιτέχνης στην Ελλάδα μπορεί να βγάλεις άλμπουμ και να απογοητευτείς πάρα πολύ στην αρχή.
Είμαι πολύ στεναχωρημένη να σου πω την αλήθεια αλλά προσπαθώ να το βρω σιγά σιγά, γιατί πιστεύω αρκετά σε αυτή τη δουλειά. Λέω δεν πειράζει, στην επομένη θα πάει καλύτερα. Είμαι πολύ νέα στον χώρο, οπότε δίνω χρόνο.

Απλά επειδή είμαι 35 και όχι 20, κάπως βιάζομαι -και μάλλον λανθασμένα. Νιώθω ότι δεν έχω πάρα πολύ χρόνο μπροστά μου για να κάνω τα πράγματα που θέλω.

Ενώ έχεις.
Ναι, το ξέρω αλλά καμιά φορά λέω πόσο ακόμα θα δίνω το 100%; Μήπως πρέπει να βρω μια άλλη “σοβαρή δουλειά”.

Είναι και η indie μουσική που εξ ορισμού, ξέρεις, απευθύνεται σε λιγότερο κόσμο.
Ισχύει. Ωστόσο θεωρώ ότι στο εξωτερικό αυτή η μουσική απευθύνεται σε πολύ κόσμο, οπότε γιατί όχι κι εδώ;

Γιατί να ακούμε μόνο τραπ ή λαϊκά, ενώ έχουμε πολύ ωραία πράγματα να πούμε κι εμείς; Και είναι και πολύ ποιοτική η δουλειά μας και μουσικά. Υπάρχουν φανταστικοί παραγωγοί που κάνουν πολύ καλή δουλειά και μας αξίζει ακόμα και στο εξωτερικό να πάμε παρά τον ελληνικό στίχο.

Οπότε τώρα ετοιμάζεις κάτι για το καλοκαίρι;
Ετοιμάζομαι για την παρουσίαση του δίσκου που θα κάνω το φθινόπωρο αλλά, όπως έχεις καταλάβει, δεν θα αρκεστούμε με την μπάντα στο να παίξουμε απλώς. Θα είναι μια περφόρμανς αυτό που θα κάνουμε -θα έχει χορό, ποίηση, σκηνικά, βίντεο που θα παίζουν από πίσω. Θέλω πιο πολύ να είναι σαν μία παράσταση από ο,τι μια συναυλία.

Οπότε τρέχουμε τώρα με όλα αυτά. Και ξεκινάμε και τις πρόβες.