Ο Τραμπ αρπάζει ξένες περιουσίες για να προλάβει το τείχος στα σύνορα με το Μεξικό

Ο Ντόναλντ Τραμπ επιταχύνει το βήμα του για την ολοκλήρωση του συνοριακού τείχους, θέτοντας έναν φιλόδοξο, σχεδόν εμμονικό στόχο: να έχει υψωθεί η σιδερένια γραμμή πριν από το τέλος της θητείας του.

Όμως, για να σφραγιστεί αυτή η γεωγραφική ουτοπία, η αμερικανική κυβέρνηση στρέφει τώρα τα νύχια της προς τους ίδιους τους πολίτες της, εξαπολύοντας μια στρατιά δικηγόρων με σκοπό να δημεύσει, μέσω της αναγκαστικής απαλλοτρίωσης, τα χώματα εκείνων που ζούσαν εκεί που τελειώνει η Αμερική.

Η αμερικανομεξικανική μεθόριος, μια πληγή μήκους 1.954 μιλίων από σκόνη, ποτάμια και συρματοπλέγματα, μεταμορφώνεται ραγδαία. Οι επιτελείς του Λευκού Οίκου οραματίζονται ότι μέχρι το τέλος της προεδρίας, περίπου 1.400 μίλια θα έχουν καλυφθεί από απροσπέλαστα φράγματα, ενώ τα υπόλοιπα θα θωρακιστούν με τα αόρατα μάτια της τεχνολογίας.

Για να συμβεί αυτό, η διοίκηση πρέπει να ορθώσει 775 μίλια νέου τείχους μέχρι το τέλος του 2027.

«Παλεύουν με τον χρόνο. Ξεμένουν από γη πιο γρήγορα απ’ όσο μπορούν να την αγοράσουν», δήλωσε στο CNN πρώην αξιωματούχος της Εσωτερικής Ασφάλειας.

Το μεγάλο “αγκάθι” βρίσκεται στο Τέξας. Εκεί, η γη δεν ανήκει στο κράτος, αλλά σε ανθρώπους που τη δούλεψαν γενιές ολόκληρες. Τώρα, το Υπουργείο Δικαιοσύνης προσλαμβάνει μαζικά νομικούς για να ενεργοποιήσουν το δικαίωμα της αναγκαστικής απαλλοτρίωσης (eminent domain), μια νομική μέγγενη που επιτρέπει στο κράτος να καταπίνει ιδιωτικές περιουσίες στο όνομα του δημόσιου συμφέροντος.

Σύμφωνα με εσωτερικά έγγραφα, η υπηρεσία Συνοριοφυλακής (CBP) προσδοκά να έχει «όλη την κτηματική περιουσία διαθέσιμη για κατασκευή μέχρι τον Ιούνιο του 2027».

Ο Επίτροπος Ρόντνεϊ Σκοτ δηλώνει με περηφάνια ότι το έργο είναι «μπροστά από το χρονοδιάγραμμα και κάτω από τον προϋπολογισμό», έχοντας ως καύσιμο τα 46,5 δισεκατομμύρια δολάρια που εξασφάλισε ο πρόεδρος.

Το σχέδιο προβλέπει το τείχος να απλωθεί από το Σαν Ντιέγκο μέχρι τον Κόλπο του Μεξικού. Θα αφήσει ήσυχες μόνο τις άγριες, απόκρημνες βουνοκορφές και τα εθνικά πάρκα, όπως το Μπιγκ Μπεντ, εκεί όπου η ίδια η φύση έχει χτίσει τα δικά της, ανυπέρβλητα τείχη.

Από τον Αύγουστο, οι μπουλντόζες θα “καταπίνουν” δέκα μίλια ερήμου την εβδομάδα. Στο επίκεντρο αυτού του δικαστικού κυκλώνα βρίσκεται η κοιλάδα του Ρίο Γκράντε.

Εκεί, δικηγόροι όπως ο Στίβεν Άντλερ δίνουν μάχη για λογαριασμό των ιδιοκτητών. Άλλοι ζητούν απλώς μια πύλη για να περνούν στα κτήματά τους, άλλοι παζαρεύουν μια δίκαιη αποζημίωση για το βιος τους, κι άλλοι αρνούνται πεισματικά να δουν τη γη τους να σκίζεται στα δύο από έναν ατσάλινο φράχτη ύψους 9 μέτρων.

Η πόλη που δεν θέλει το τείχος

Στο Λαρέντο, μια πόλη που μοιράζεται 14 μίλια συνόρων με το Μεξικό, οι τοπικές αρχές προσπαθούν να αναχαιτίσουν την αισθητική και λειτουργική βαρβαρότητα του σχεδίου.

Ο δήμαρχος της πόλης, Δρ. Βίκτορ Τρεβίνιο, παλεύει να αποτρέψει την τοποθέτηση των σιδερένιων πασσάλων στο ιστορικό κέντρο, χαρακτηρίζοντάς τους «περισσότερο επιζήμιους παρά λειτουργικούς».

Υπάρχουν βαθιές ανησυχίες για τις πηγές νερού της πόλης, για το διεθνές εμπόριο που κρατά την περιοχή ζωντανή, αλλά και για τις πλωτές σημαδούρες-φράγματα που πνίγουν το ποτάμι.

Το πιο ειρωνικό; Το Λαρέντο είναι μια από τις περιοχές με τις λιγότερες παράνομες διελεύσεις σε ολόκληρη τη νότια μεθόριο.

«Δεν το χρειαζόμαστε», λέει με μια δόση πικρίας ο δήμαρχος. Όμως, στην εποχή του Τραμπ, η γεωμετρία του τείχους δεν υπακούει στην κοινή λογική· υπακούει στην υπόσχεση ενός ηγέτη που θέλει να κλειδώσει τα σύνορα του κόσμου του, πριν το ρολόι της θητείας του σημάνει μεσάνυχτα.