Νίκος Καλογερόπουλος: Συγκίνηση στο τελευταίο “αντίο” στον σπουδαίο ηθοποιό

Στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών πραγματοποιήθηκε η πολιτική κηδεία του Νίκου Καλογερόπουλου, ο οποίος έφυγε από τη ζωή την Κυριακή 9 Αυγούστου, σε ηλικία 74 ετών.

Συγγενείς, φίλοι, συνάδελφοι και άνθρωποι που συνεργάστηκαν μαζί του όλα αυτά τα χρόνια συγκεντρώθηκαν για να του πουν το τελευταίο «αντίο», τιμώντας τη μνήμη ενός ιδιαίτερα ξεχωριστού ανθρώπου του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου.

Ο Νίκος Καλογερόπουλος άφησε το δικό του αποτύπωμα στην υποκριτική, μέσα από την πολυετή παρουσία του στο θέατρο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Η είδηση του θανάτου του σκόρπισε θλίψη στον καλλιτεχνικό κόσμο, με συναδέλφους και φίλους να αποχαιρετούν έναν ιδιαίτερο ηθοποιό, που ξεχώρισε για το ταλέντο και την ξεχωριστή προσωπικότητά του.

Αντί για στεφάνια, η οικογένεια του Νίκου Καλογερόπουλου έχει απευθύνει έκκληση σε όσους επιθυμούν να τιμήσουν τη μνήμη του να ενισχύσουν οικονομικά το «Σπίτι του Ηθοποιού».

Η βιογραφία και η καριέρα του Νίκου Καλογερόπουλου

Ο Νίκος Καλογερόπουλος γεννήθηκε στα Φιλιατρά Μεσσηνίας, την 1η Αυγούστου του 1952 και σπούδασε στην Αθήνα, στη σχολή θεάτρου του Κωστή Μιχαηλίδη. Το πρώτο του θεατρικό έργο είχε τίτλο “Ο μπαμπούλας” (1976) και παίχτηκε στο θέατρο ΚΑΒΑ.

Στην τηλεόραση έκανε το ντεμπούτο του, στη μεταφορά του έργου του Νίκου Καζαντζάκη “Ο Χριστός ξανασταυρώνεται”, του 1975. Ακολούθησαν κι άλλες τηλεοπτικές σειρές όπως “Ο φωτογράφος του χωριού” (1977), το “Οι παραστρατημένοι” και το “Μεθυσμένη πολιτεία” (1980). Το 1980, συμμετείχε και σε έναν μικρό ρόλο στην ταινία “Θανάση σφίξε κι άλλο το ζωνάρι”.

Στην τηλεόραση συμμετείχε και σε άλλες σειρές όπως: το “Χαίρε Τάσο Καρατάσο” (1985), το “Όλη η δόξα όλη η χάρη” (1989), “Στο κάμπινγκ” (1989), το “Ερασιτέχνης άνθρωπος” (1999).

Από το 1980 που ξεκίνησε η κινηματογραφική του καριέρα έχει συνεργαστεί με σπουδαίους σύγχρονους σκηνοθέτες, όπως τον Νίκο Περάκη, τον Θόδωρο Μαραγκό, τον Κώστα Φέρρη, τον Νίκο Ζαπατίνα κ.ά. Ενώ, ως σκηνοθέτης συνεργάστηκε με τον Γιώργο Κιμούλη, τον Ηλία Λογοθέτη, τον Αντώνη Καφετζόπουλο κ.ά.

To 1981 έκανε τον πρώτο του μεγάλο ρόλο στον κινηματογράφο, στο “Μάθε παιδί μου γράμματα”, όπου έλαβε ειδικό βραβείο Ερμηνείας στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.

Το 1982 συμμετείχε στην ταινία “Άρπα Colla” και τo 1983 ακολούθησε άλλη μία επιτυχημένη ερμηνεία στην ταινία “Ρεμπέτικο”, όπου τιμήθηκε με το Βραβείο της Εξαιρετικής Ερμηνείας στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Η ταινία είχε αποσπάσει και άλλα βραβεία στο Φεστιβάλ, όπως της Καλύτερης Ταινίας.

Το 1984 έπαιξε στην ταινία “Λούφα και παραλλαγή”, ερμηνεύοντας τον ρόλο ενός φαντάρου, του Γιάννη Παπαδόπουλου. Από την ερμηνεία του αυτή κέρδισε το βραβείο Α΄ Ανδρικού Ρόλου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.

Στη συνέχεια, ασχολήθηκε με άλλα καλλιτεχνικά είδη, όπως την ποίηση και το τραγούδι. Παράλληλα, έγραψε και κάποια θεατρικά έργα όπως το “Σατιρικό των Ελλήνων” και το “Οι κυνικοί ξανάρχονται”.

Το 1991, κυκλοφόρησε τη δεύτερη ποιητική του συλλογή με όνομα “Επιστρόφια”. Η πρώτη του ποιητική συλλογή είχε όνομα “Θετή Ταυτότης”, η οποία είχε κυκλοφορήσει 10 χρόνια πριν (1981). Κατόπιν, στα μέσα της δεκαετίας του 90, κυκλοφόρησε και τον πρώτο του μουσικό δίσκο, “Τα δέοντα”, το 1994. Όλα τα κομμάτια του δίσκου είναι σε μουσική και στίχους του ιδίου.

Η επιστροφή του στον κινηματογράφο έγινε με την ταινία “Θηλυκή εταιρεία”, το 1999 και το “Ένας κι ένας”, παραγωγής 2000. Στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης βραβεύτηκε, για 2η φορά με το βραβείο Α΄ Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία τους στην ταινία αυτή. Η ταινία πήρε κι άλλα βραβεία, μεταξύ άλλων και της Καλύτερης Ταινίας.

Κατόπιν, μέσα στο ’00 ακολούθησαν μερικές ακόμα ταινίες, μέχρι το 2011, όπου υπέγραψε τη σκηνοθεσία στην ταινία “Οι ιππείς της Πύλου”, στην οποία έγραψε και το σενάριο, τη μουσική αλλά και συμμετείχε και ως ηθοποιός. Αυτό ήταν το σκηνοθετικό του ντεμπούτο σε ταινία. Την αμέσως επόμενη χρονιά συμμετείχε σε ένα ντοκιμαντέρ για την Κατερίνα Γώγου, με όνομα “Κατερίνα Γώγου: Για την αποκατάσταση του μαύρου”.