Το οριστικό διαζύγιο της δεξιάς με τον φιλελευθερισμό και η ευθύνη της αριστεράς

Αλήθεια, ποια είναι η σχέση του κυβερνώντος κόμματος με το φιλελευθερισμό ειδικότερα και με την ιδεολογία γενικότερα; Τι πρεσβεύει η σημερινή Νέα Δημοκρατία και ποιο πολιτικό αποτύπωμα θα αφήσει στον ιστορικό του μέλλοντος για να κρίνει;

Τα παραπάνω ερωτήματα γεννήθηκαν διαβάζοντας το βιβλίο του Στέφανου Δημητρίου “Η πολιτική σε κρίση” που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πόλις. Ο συγγραφέας αφουγκράζεται, καταγράφει και αναλύει το σημερινό πολιτικό κλίμα παγκοσμίως, προσανατολίζεται περισσότερο στην Αριστερά και το στόχο της κατάκτησης του δημοκρατικού σοσιαλισμού, όμως πολλοί από τους προβληματισμούς του σχετίζονται άμεσα με τη δεξιά και το συντηρητικό χώρο ο οποίος φαίνεται να περνά τη δική του κρίση αξιών παρά την κυριαρχία του στα περισσότερα μέρη της Δύσης.

Ας πούμε, τι ακριβώς διατηρεί η Νέα Δημοκρατία από τη φιλελεύθερη παράδοση στην οποία άλλοτε ομνυούσε; Ο συγγραφέας ξεκαθαρίζει ότι “η αναφορά στη φιλελεύθερη παράδοση που μας ενδιαφέρει, δεν περιλαμβάνει – παρά μόνο ως αντιπαράθεση – τον οικονομικό φιλελευθερισμό ή αλλιώς νεοφιλελευθερισμό ο οποίος αντιβαίνει προς τις αξίες του κλασικού πολιτικού φιλελευθερισμού και αποσυνδέει την πολιτική από την οικονομία ενώ παράλληλα αναγνωρίζει ως αποκλειστικό προσδιοριστικό γνώρισμα της έννοιας “ελευθερία” την παντελή απουσία πολιτικών ρυθμίσεων της οικονομικής δραστηριότητας”.

Θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι στις παραπάνω γραμμές του Δημητρίου περιγράφεται η ιδεολογική εξέλιξη του κυβερνώντος κόμματος επί ημερών Κυριάκου Μητσοτάκη. Ψήγματα “φιλελευθερισμού” εντοπίζονται μόνο στις νεοφιλελεύθερες εμμονές της κυβέρνησης για την άνευ όρων στήριξη του μεγάλου κεφαλαίου το οποίο την τελευταία επταετία θριαμβεύει (με πολιορκητικό κριό τις τράπεζες και τις κατασκευές).

Σχέση της Νέας Δημοκρατίας με τον πολιτικό φιλελευθερισμό δύσκολα μπορεί κάποιος να εντοπίσει. Η μοναδική φιλελεύθερη τομή των κυβερνήσεων Μητσοτάκη, ο γάμος των ομόφυλων ζευγαριών, έγινε νόμος του κράτους με τις ψήφους της προοδευτικής, κεντροαριστερής και αριστερής αντιπολίτευσης. Περίπου η μισή κοινοβουλευτική ομάδα του κυβερνώντος κόμματος δεν στήριξε τη νομοθετική πρωτοβουλία της κυβέρνησης. Και πως να την στηρίξει όταν στις τάξεις της κυριαρχεί η ακροδεξιά τριαρχία των Γεωργιάδη, Πλεύρη και Βορίδη;

Η ελληνική δεξιά ήταν βεβαίως πάντοτε ιδιαίτερα συντηρητική και εξόχως αντιδραστική. Ομως, κυρίως από τη Μεταπολίτευση και μετά, η δεξιά φάνηκε περισσότερο προσγειωμένη, σαν να είχε μάθει από τα λάθη της. Το περιγράφει ωραία ο Δημήτρης Χριστόπουλος σε πρόσφατο άρθρο του στο NEWS 24/7: “Αυτές οι ενοχές είναι όμως που έκαναν κάπως συνετότερη τη δυτική Δεξιά στο δεύτερο μισό του 20ού. Δεν το άντεξε όμως. Και τώρα βιώνουμε την ολική επαναφορά στις σκληρές συντεταγμένες της. Η επιτυχία της είναι το αποτέλεσμα ενός μακρόπνοου, υπομονετικού πολέμου θέσεων που επέφερε την μετάλλαξη του δημοκρατικού συντηρητισμού. Ο συντηρητισμός εάλω από τα μέσα. Λαμπρίας, Κανελλόπουλος, Ράλλης και Παπαληγούρας δεν υφίστανται πλέον. Στη θέση τους Κυρανάκης, Βορίδης, Γεωργιάδης και Πλεύρης. Αυτοί δίνουν το στίγμα”.

Θα μπορούσε να προσθέσει κανείς ότι οι παραπάνω όντως δίνουν το στίγμα σε μία εποχή κατά την οποία πρόεδρος του κόμματος και Πρωθυπουργός είναι ένας πολιτικός που πλασαρίστηκε στην πολιτική κονίστρα ως φιλελεύθερος, ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Μόνο που ο φιλελευθερισμός του εν λόγω έχει αποδειχθεί ουκ ολίγες φορές κίβδηλος, απολύτως θεωρητικός και εν τέλει ανύπαρκτος.

Και τι τέλος πάντων είναι η Νέα Δημοκρατία, ιδιαίτερα τα τελευταία επτά χρόνια της απόλυτης πολιτικής παντοκρατορίας της; Μα τίποτα άλλο από ένας ιδιότυπος κυβερνητικός συνασπισμός που αναπαράγει τον πόθο για εξουσία, διαπλοκή και διευθετήσεις παντός είδους. Οι μετανοήσαντες εκσυγχρονιστές του ΠΑΣΟΚ, που είδαν στη Νέα Δημοκρατία το πολιτικό φως το αληθινό, ένωσαν τις δυνάμεις τους με τις πιο αντιδραστικές εκφάνσεις της ελληνικής ακροδεξιάς για να παράξουν αυτό το ιδιότυπο μείγμα πολιτικού κυνισμού μακριά από τις όποιες φιλελεύθερες ανησυχίες.

Πιο πρόσφατη απόδειξη; Ο Πλεύρης, υπουργός της κυβέρνησης Μητσοτάκης, κομπάζει χωρίς καμία συστολή για το γεγονός ότι ο Ντόναλντ Τραμπ αναπαρήγαγε συνέντευξή του για το μεταναστευτικό ζήτημα. Ολοι άλλωστε ξέρουμε πόσο φιλελεύθερος είναι ο πρόεδρος των ΗΠΑ και γιατί το πρώην φυντάνι του ΛΑΟΣ τον θαυμάζει.

Τελικά ποιος απομένει στο ελληνικό πολιτικό σύστημα να φυλά τις φιλελεύθερες Θερμοπύλες του; Η απάντηση είναι ξεκάθαρη. Η κεντροαριστερά και η αριστερά. Σε αυτούς τους χώρους επαφίεται η προστασία του πολιτικού φιλελευθερισμού. Με τη δεξιά να παίρνει διαζύγιο από τις όποιες φιλελεύθερες ρίζες της και την κομμουνιστική αριστερά να ορέγεται σοσιαλιστικούς παραδείσους με το απλό πάτημα ενός κουμπιού φαίνεται ότι δεν υπάρχει άλλη λύση.

Οι (λίγοι) Ελληνες φιλελεύθεροι που αυτοπροσδιορίζονται ως κεντρώοι οφείλουν ακριβώς τώρα και την αυτοκριτική τους. Γιατί ενώ πολλοί διύλιζαν τον κώνωπα της αριστερής διακυβέρνησης (όχι άδικα πολλές φορές) τώρα καταπίνουν την κάμηλο της μητσοτακικής λαίλαπας. Ευτυχώς που υπάρχουν λαμπρές εξαιρέσεις που πάντως επιβεβαιώνουν τον κανόνα.

Ο πολιτικός φιλελευθερισμός μπορεί να μην είναι σέξι πια και να μην πουλάει όσο το παρελθόν, πάντως παραμένει ως η μόνη αποτελεσματική ασπίδα για την προστασία της δημοκρατίας από τους πάσης φύσεως εχθρούς της που εσχάτως αυξάνονται.

Ειδικά για την Ελλάδα, σίγουρα η Γ’ Ελληνική Δημοκρατία αξίζει κάτι καλύτερο από μία κυβέρνηση που δικαιολόγησε και δικαιολογεί παντοιοτρόπως τη μεγαλύτερη θεσμική εκτροπή από τη Μεταπολίτευση και μετά, το σκάνδαλο των υποκλοπών.