Μπαίνουν σε ένα λεωφορείο ο Θεοχάρης, ο Κουλκουδίνας και ο Άδωνις

“Έχουμε τα κόμματα που εκπροσωπούν τον κακομοίρη, υπάρχουν όμως και νοικοκύρηδες”

Χάρης Θεοχάρης, Υφυπουργός Εξωτερικών

 

“Υπάρχει κανένας δείκτης που να δείχνει ότι επειδή η τιμή στη βενζίνη αυξήθηκε, μειώθηκε η κίνηση; Κανένας δείκτης. Στα μέσα μαζικής μεταφοράς, τα οποία έχουν εκσυγχρονιστεί πολύ τα τελευταία χρόνια, δεν έχει αυξηθεί η κίνησή τους.Όταν κάποιος δεν το αντέχει, χρησιμοποιεί μέσα μεταφοράς, ξέρετε. Αν δεν το αντέχεις να δώσεις 10 ευρώ βενζίνη την ημέρα για να πας και να έρθεις στη δουλειά σου”.

Σπύρος Κουλκουδίνας, βουλευτής ΝΔ

 

“Αυτό που συμβαίνει αυτή την περίοδο στην Ελλάδα είναι η πιο συγκλονιστική περίοδος ευημερίας στην Ευρώπη ευρωπαϊκής χώρας τις τελευταίες δεκαετίες. Δεν έχει ξαναγίνει”,

Άδωνις Γεωργιάδης, υπουργός Υγείας

 

Προφανώς ο τίτλος είναι προϊόν μυθοπλασίας, διότι οι κύριοι Θεοχάρης, Γεωργιάδης και Κουλκουδίνας δεν θα μπορούσαν να καταδεχθούν να μπουν σε λεωφορείο, ειδικά σε κάποια γραμμή λαϊκής περιοχής πχ το Α10 του (αιωνίως υποβαθμισμένου) Μενιδίου.

Δεν είναι τα μέσα μεταφοράς για άρχοντες σαν και του λόγου τους, που η αλαζονεία τους, τους οδηγεί πια στο να χλευάζουν τους ανθρώπους που ξυπνάνε κάθε πρωί για να πάνε στη δουλειά τους και να χρηματοδοτήσουν με τους φόρους τους ένα κράτος εχθρικό προς τον πολίτη σε όλες τις εκφάνσεις του.

Δεν θα μπορούσαν λοιπόν ποτέ να συναντηθούν σε ένα λεωφορείο οι τρεις παραπάνω κύριοι και υπάρχουν στοιχεία που το αποδεικνύουν.

Καταρχάς, ας συμβουλευτούμε το Vouliwatch για να ξέρει ο κάθε πολίτης, όταν του λένε ότι ζει μια συγκλονιστική περίοδο ευημερίας, πού στέκονται οικονομικά αυτοί που κρίνουν με τέτοιο τρόπο την καθημερινότητά του και τους κόπους του.

Σύμφωνα με την τελευταία δημοσιευμένη δήλωση Πόθεν Έσχες ισχύουν τα εξής για τους κυρίους:

Προφανώς οι άνθρωποι που παίρνουν τα μέσα μεταφοράς απέχουν πολύ από αυτή την “καταπληκτική ποιότητα ζωής” των Πόθεν Έσχες των υβριστών τους.

Ο κ. Γεωργιάδης μας έχει συνηθίσει σε τέτοιες δηλώσεις για το συγκλονιστικό επίπεδο ευημερίας, που όπως υποστηρίζει αποδεικνύεται από τις γεμάτες καφετέριες, τα εστιατόρια και τους τουριστικούς προορισμούς και έχει χαρακτηρίσει “συμμορία της μιζέριας” όποιον διαμαρτύρεται.

Γνωστή η στάση του, γνωστή και η ανοχή από το Μαξίμου σε αυτή την αλαζονεία, γνωστό και το χάλι στην Υγεία επί των ημερών του, χωρίς καν να λάβουμε υπόψη μας το χάος της ιδιωτικής ασυδοσίας που αποκάλυψε η υπόθεση Μαζωνάκη.

Τον κ. Κουλκουδίνα τον μάθαμε πρώτη φορά μέσω της συμβουλής του για όποιον δεν μπορεί πια να βάζει βενζίνη και λογικά θα είναι και η τελευταία που τον ακούμε, μετά τη μεγάλη του επιτυχία.

Ο κ. Θεοχάρης πριν βρει λιμάνι στη Νέα Δημοκρατία, έχει καταφέρει να διαγραφεί από το κόμμα που ο ίδιος ίδρυσε, επίτευγμα εφάμιλλο του να διώξουν τον Μπαμπαστρούμφ από το Στρουμφοχωριό.

Αυτοί λοιπόν είναι που κρίνουν από τους θρόνους τους τον ελληνικό λαό μετά από σχεδόν 8 χρόνια παραμονής στην εξουσία.

Η σημερινή κυβέρνηση είχε πάντα μια συγκεκαλυμμένη απέχθεια για τους φτωχούς, αφού της αρκούσε η ευημερία ενός μικρού μέρους του ελληνικού λαού, που ψηφίζει και μέσω της αποχής των πολλών δίνει εκλογική πλειοψηφία. Οι υπόλοιποι μπορούν να επιβιώνουν με επιδόματα και να “απολαμβάνουν” υποβαθμισμένες υπηρεσίες, αναλογιζόμενοι την ατομική τους ευθύνη για τη φτώχεια τους.

Τώρα φαίνεται ότι περνάμε στην επόμενη πίστα, αφού η αίσθηση παντοδυναμίας επιτρέπει σε στελέχη να χλευάζουν δημόσια όσους υποφέρουν και να τους λένε ότι αν μπορούν να πάνε μια στο τόσο σε μια ταβέρνα, ευημερούν.

Αν και δεν αξίζει να μπούμε σε αυτή τη συζήτηση, είναι μόνιμο επιχείρημα των κυβερνητικών παπαγάλων οι γεμάτοι προορισμοί, οι ταβέρνες και οι καφετέριες και το παρουσιάζουν ως απόδειξη για το ότι ο λαός δεν υποφέρει.

Αν υποθέσουμε ότι ένα εκατομμύριο κόσμου έχει τη δυνατότητα για διακοπές και εξόδους και προσθέσουμε τους τουρίστες, θα μπορούσαν όλοι οι προορισμοί να γεμίζουν και ταυτόχρονα η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού να ζει από μέρα σε μέρα κυνηγώντας λογαριασμούς και υποχρεώσεις.

Το βλακώδες επιχείρημα με τους γεμάτους δρόμους και τις ταβέρνες είναι ακόμα μια απόδειξη της αλαζονείας, αλλά και της άρνησης της εκρηκτικής κατάστασης που φέρνει στην κοινωνία η ακρίβεια και η φθηνή εργασία.

Όταν ακούγεται η εύλογη κριτική, το τελικό επιχείρημα, όπως το έχει διατυπώσει και ο κ. Γεωργιάδης είναι το 41% ή η προσωπική επίδοση στις εκλογές και έχει πράγματι βάση.

Η αδυναμία της αντιπολίτευσης, αλλά και ο ίδιος ο λαός με την ψήφο του επιτρέπει στους παραπάνω κυρίους αλλά και σε άλλους κατά καιρούς, την ώρα που αποτυγχάνουν να βελτιώσουν τις συνθήκες ζωής των πολιτών, να τους κοροϊδεύουν και να τους λένε γκρινιάρηδες και κακομοίρηδες.

Είναι επιλογή του λαού αν θα συνεχίσει να ανέχεται τη χλεύη ή αν θα αφήσει τον καναπέ και θα απαντήσει.