Ακαταμάχητη η Βίκυ Λέανδρος στο Sani Festival – Μια βραδιά γεμάτη μεγάλες στιγμές

Η Βίκυ Λέανδρος κατεβαίνει από τη σκηνή και βρίσκεται ανάμεσα στον κόσμο. Ψηλόλιγνη και κομψή όπως τη θυμόμαστε εδώ και δεκαετίες, περπατά ανάμεσα στους θεατές χαμογελαστή, με φυσικότητα και άνεση. Σταματά κάθε τόσο, τους δίνει το μικρόφωνο και τραγουδούν μαζί της. Από τον έναν στον άλλο, ανταλλάσσει βλέμματα και χαμόγελα.

Δεκαπενταύγουστος στον Λόφο της Σάνης, στη Χαλκιδική. Ένας τόπος που “κοιτάζει” τον Θερμαϊκό και κουβαλά πολλούς αιώνες ιστορίας: εδώ τοποθετείται η ακρόπολη της αρχαίας Σάνης και εδώ στέκει ακόμη ο παλιός πύργος του Σταυρονικήτα, χτισμένος πιθανότατα στα τέλη του 14ου ή στις αρχές του 15ου αιώνα. Απόψε, πίσω από τη σκηνή, οι πέτρες του αλλάζουν χρώματα κάτω από τα φώτα της συναυλίας. Ο Λόφος είναι γεμάτος. Παρακολουθούμε την πρώτη εμφάνιση της Βίκυς Λέανδρος στο Sani Festival και ταυτόχρονα τη συναυλία που ρίχνει την αυλαία της φετινής διοργάνωσης.

Μιας διοργάνωσης που ήταν από τις πιο επιτυχημένες των τελευταίων ετών, με ένα πρόγραμμα που έφερε φέτος στον Λόφο τον Robert Plant με τους Saving Grace, τον James Arthur, τη Δήμητρα Γαλάνη και την Ελένη Τσαλιγοπούλου, τους Waterboys με τον υπέροχο Mike Scott και τους Soul II Soul.

Το φινάλε ανήκει στη Λέανδρος. Και όσο η βραδιά προχωρά, η εικόνα της ανάμεσα στον κόσμο αποκτά άλλο βάρος. Έπειτα από έξι δεκαετίες στις σκηνές και μια καριέρα που απλώθηκε πολύ πέρα από τα ελληνικά σύνορα, είναι μία καλλιτέχνις που εξακολουθεί να αναζητά την άμεση επαφή με το κοινό της.

Sani Festival 2026 – Από τον Robert Plant στη Βίκυ Λέανδρος

Το φετινό πρόγραμμα του φεστιβάλ πέρασε από το rock και την pop στο soul και το ελληνικό τραγούδι και έκλεισε με μια διεθνούς φήμης ερμηνεύτρια που δύσκολα χωρά σε κουτάκια.

Ο νέος καλλιτεχνικός διευθυντής του φεστιβάλ, Χρήστος Καρυώτης, μας περιέγραψε λίγο πριν από τη συναυλία τη λογική πίσω από αυτή τη φαινομενικά ετερόκλητη σύνθεση. Ο συνδετικός κρίκος, μας είπε, δεν είναι το μουσικό είδος αλλά το ιδιαίτερο αποτύπωμα του κάθε καλλιτέχνη.

«Θέλαμε οι καλλιτέχνες φέτος να είναι ανάμεσα στους κορυφαίους, στο μουσικό είδος που υπηρετούν. Αυτό που λέμε θρύλοι». Αυτό ήταν και το κριτήριο πίσω από τις φετινές επιλογές: το ειδικό βάρος που έχει ο καθένας στον δικό του μουσικό κόσμο. Η ίδια λογική, μας λέει, θα συνεχιστεί και τα επόμενα χρόνια, με το φεστιβάλ ανοιχτό σε διαφορετικά μουσικά είδη και με σκέψεις ακόμη και για την παρουσία ενός πολύ μεγάλου ονόματος της κλασικής μουσικής.

Και βέβαια υπάρχει ο ίδιος ο Λόφος, που προσφέρει από μόνος του το τέλειο σκηνικό: η θάλασσα γύρω του, ο παλιός πύργος που δεσπόζει στην κορυφή. Εδώ ο τόπος καθορίζει απόλυτα την εμπειρία της συναυλίας.

Μια βόλτα στη ζωή της Βίκυς Λέανδρος

Η βραδιά εξελίσσεται σαν βόλτα στη ζωή της Λέανδρος, την οποία αφηγείται η ίδια μέσα από τα τραγούδια και τις ιστορίες που τα συνοδεύουν.

Θυμάται το Αμβούργο, όπου βρέθηκε ως παιδί. Το πικάπ στο οποίο άκουγε δίσκους κάθε απόγευμα και το όνειρό της να γίνει τραγουδίστρια. Την Ella Fitzgerald, το μεγάλο της ίνδαλμα. Το πρώτο δισκάκι στα 13 και την πρώτη πρόσκληση για τη Eurovision μόλις δύο χρόνια αργότερα, όταν, όπως διηγείται, στο Λουξεμβούργο είχαν ακούσει για «μια μικρή Ελληνίδα που τραγουδάει και ζει στη Γερμανία»… και μιλούσε γαλλικά.

Κάπου εκεί έρχεται η «Χαμένη Αγάπη», η πρώτη μεγάλη ελληνική επιτυχία της. Μόνο που η γυναίκα που την τραγουδά σήμερα, βρίσκεται στην άλλη άκρη αυτής της τεράστιας διαδρομής.

Η Λέανδρος έχει ξεκινήσει εδώ και περίπου δύο χρόνια τα αποχαιρετιστήρια κονσέρτα της και θα συνεχίσει με συναυλίες στην Ευρώπη και την επόμενη χρονιά. Από σκηνής μιλά για την απόφασή της να αποχωρήσει κάποια στιγμή από αυτήν, όμως δύσκολα αισθάνεσαι ότι αυτό το τέλος έχει έρθει. Δεν ακούγεται σαν αποχαιρετισμός. Περισσότερο σαν μια απόφαση με την οποία έχει ήδη συμφιλιωθεί και που κάποια στιγμή απλώς θα γίνει πράξη.

Από την ασημένια τουαλέτα του πρώτου μέρους στη χρυσή του δεύτερου, η Λέανδρος κουβαλά την αύρα ενός star system που δεν υπάρχει πια. Η στάση του σώματος, η κίνηση, ο τρόπος που εμφανίζεται μπροστά στο κοινό ανήκουν σε έναν παλιότερο κώδικα του θεάματος, όπου η παράσταση άρχιζε πριν ακόμη ακουστεί η πρώτη νότα και η σκηνική παρουσία ήταν τέχνη από μόνη της.

Και όσο την ακούς να μιλά, αρχίζεις να μετράς τις διαφορετικές ζωές που χώρεσαν μέσα στα χρόνια. Το κορίτσι που άκουγε Ella Fitzgerald στο Αμβούργο. Η έφηβη που βρέθηκε στη Eurovision. Το Παρίσι του Jacques Brel και του Michel Legrand. Ο Θεοδωράκης και ο Χατζιδάκις. Οι διεθνείς περιοδείες. Και η πιο απροσδόκητη στιγμή της βραδιάς έρχεται από την Ιαπωνία.

Και όταν αρχίζει να τραγουδά στα ιαπωνικά στον Λόφο της Σάνης, αποκαλύπτεται για μια στιγμή μια λιγότερο γνωστή πλευρά της διεθνούς διαδρομής της. Για το ελληνικό κοινό η Βίκυ Λέανδρος παραμένει στενά συνδεδεμένη με τη Eurovision και το ελληνικό της ρεπερτόριο· η καριέρα της, όμως, απλώθηκε σε χώρες, γλώσσες και μουσικές αγορές σε μια κλίμακα που σήμερα ίσως δεν είναι τόσο εύκολο να αντιληφθούμε. Το ιαπωνικό τραγούδι είναι μια μικρή, απρόσμενη υπενθύμιση αυτής της άλλης παράλληλης ιστορίας.

Μετά έρχονται ιστορίες από το Παρίσι. Μιλά για την εποχή που αποφάσισε να ζήσει εκεί, γοητευμένη από μια διαφορετική αντίληψη του τραγουδιού, όπου το βάρος έπεφτε λιγότερο στη «μεγάλη φωνή» και περισσότερο στην έκφραση και στους στίχους. Μιλά για τον Michel Legrand, θυμάται τον αγαπημένο της Jacques Brel.

Ύστερα ο Μίκης Θεοδωράκης και ο Μάνος Χατζιδάκις. Για τον Θεοδωράκη θυμάται τον «Καημό», μία από τις πρώτες διεθνείς επιτυχίες της, αλλά και μια πολύ μεταγενέστερη συνάντησή τους. Είχε πάει στο σπίτι του με την ιδέα να συζητήσουν για έναν δίσκο με τραγούδια του. Οι δύο ώρες έγιναν οκτώ, με τον Θεοδωράκη στο πιάνο και τους δυο τους να μοιράζονται μουσική, κουβέντες και εκείνες τις άτυπες στιγμές που ξεφεύγουν από τον αρχικό σκοπό μιας συνάντησης και χαράσσονται τελικά στη μνήμη.

Και βέβαια τα τραγούδια: «Αναμνήσεις», «Το μυστικό σου», «Μια φορά κι έναν καιρό», «Χαμένη Αγάπη», «Μόνο Εσύ / Après toi» και «Έι Καζανόβα». Οι πρώτες νότες αρκούν κάθε φορά για να ξεκινήσει το τραγούδι από τους θεατές. Άνθρωποι διαφορετικών ηλικιών ξέρουν τους στίχους και τραγουδούν μαζί της, σε ένα ρεπερτόριο που έχει προλάβει να περάσει από γενιά σε γενιά.

Το «Hallelujah» με την εντυπωσιακή Αθηνά Ανδρεάδη

Μια από τις εκπλήξεις της βραδιάς είναι η εμφάνιση της τραγουδοποιού και ερμηνεύτριας Αθηνάς Ανδρεάδη και η επιλογή του τραγουδιού κάθε άλλο παρά τυχαία: το «Hallelujah» του Leonard Cohen.

Η Ανδρεάδη συνδέεται προσωπικά με το τελευταίο κεφάλαιο της δισκογραφίας του Cohen. Είχε προσκληθεί να συμμετάσχει στο τελευταίο άλμπουμ που κυκλοφόρησε όσο εκείνος ζούσε, το “You Want It Darker”, κάνοντας φωνητικά στο «Traveling Light». Σε παλαιότερη συνέντευξή της στο NEWS 24/7 είχε περιγράψει τον Cohen ως έναν από τους μεγάλους «ήρωες» της και είχε μιλήσει για τη συγκίνηση εκείνης της συνεργασίας στο Λος Άντζελες.

Τέσσερα χρόνια μετά την εμφάνισή της στον ίδιο Λόφο με τον Andrea Bocelli, η Ανδρεάδη επέστρεψε και τραγούδησε στην ίδια σκηνή με τη Λέανδρος. Οι φωνές τους ενώθηκαν στο «Hallelujah» με εκείνες του κοινού, σε μία από τις πιο συγκινητικές στιγμές της συναυλίας.

Ο Σινάτρα και «Η ζωή είναι ωραία»

Στο δεύτερο μέρος, η Λέανδρος μας μίλησε – μεταξύ άλλων – με τρυφερότητα για τον άνθρωπο που βρίσκεται πίσω από μεγάλο μέρος της διαδρομής της: τον πατέρα της, Λέανδρο Παπαθανασίου, δημιουργό και παραγωγό πολλών τραγουδιών της, ο οποίος έφυγε από τη ζωή τον περασμένο Νοέμβριο σε ηλικία 102 ετών.

Τον θυμάται να διατηρεί μέχρι τα 102 του χρόνια τη χαρά για τη ζωή, να ακούει Sinatra και να χορεύει. Η ανάμνηση οδηγεί στο «Η ζωή είναι ωραία» (Ich liebe das Leben) και από εκεί στις τελευταίες νότες της συναυλίας, με τη Λέανδρος να καλεί τον κόσμο μπροστά στη σκηνή και το Sani Festival 2026 να γράφει το φινάλε του για φέτος.

Λέανδρος – Αλιάγας: Δύο διαδρομές που συναντήθηκαν

Λίγες ώρες πριν από τη συναυλία είχε προηγηθεί μια άλλη ενδιαφέρουσα συνάντηση. Ο Νίκος Αλιάγας βρίσκεται κάθε χρόνο στο Sani. Φέτος η παρουσία του συνέπεσε με εκείνη της Λέανδρος και η ομάδα του φεστιβάλ αποφάσισε να τους γνωρίσει. Παρά τις παράλληλες διεθνείς διαδρομές τους, οι δυο τους δεν είχαν συναντηθεί ποτέ.

Η ιδέα, όπως μας εξηγεί ο Χρήστος Καρυώτης, ήταν να καθίσουν απέναντι δύο Έλληνες που έχτισαν μεγάλες καριέρες έξω από την Ελλάδα και να μιλήσουν για κάτι που γνωρίζουν και οι δύο από πρώτο χέρι: την ξενιτιά.

«Πώς αντιμετώπισε ο καθένας την ξενιτιά; Πώς αντιμετωπίστηκε στο εξωτερικό ως Έλληνας; Τι σημαίνει να κάνεις έξω μια τόσο μεγάλη καριέρα; Τι σημαίνει γι’ αυτούς ο νόστος της Ελλάδας;»

Η πρώτη γνωριμία γρήγορα έχασε τον τυπικό της χαρακτήρα. Η συζήτηση κράτησε ώρες, πέρασε από προσωπικές ιστορίες και κοινές εμπειρίες και είχε στιγμές έντονης συγκίνησης. Δύο «παιδιά της ξενιτιάς» που, παρότι συναντήθηκαν για πρώτη φορά, είχαν πολλά να αναγνωρίσουν ο ένας στην ιστορία του άλλου. (Αναμένουμε να αναρτηθεί online ολόκληρη η συζήτησή τους)

Στο τέλος μένουν οι άνθρωποι

Η φετινή διοργάνωση έκλεισε έχοντας διευρύνει ακόμη περισσότερο το μουσικό εύρος του Sani Festival, φέρνοντας στον ίδιο Λόφο καλλιτέχνες από διαφορετικές γενιές και μουσικούς κόσμους – με το ελληνικό τραγούδι να εξακολουθεί να αποτελεί σταθερό μέρος του προγράμματος του φεστιβάλ.

Αυτό είναι το κομμάτι ενός φεστιβάλ που βλέπουμε όλοι. Υπάρχουν όμως και επιλογές πίσω από τη σκηνή που λένε εξίσου πολλά για την ταυτότητά του.

Η βιωσιμότητα αποτελεί ήδη μέρος της φιλοσοφίας του Sani Festival και φέτος αυτή η κατεύθυνση απέκτησε, σύμφωνα με τους διοργανωτές, επίσημη πιστοποίηση: είναι το πρώτο μουσικό φεστιβάλ στην Ελλάδα με πιστοποίηση βιώσιμης διαχείρισης ISO 20121. Η ηλεκτρική ενέργεια προέρχεται από 100% ανανεώσιμες πηγές εγγυημένης προέλευσης, τα πλαστικά μιας χρήσης έχουν καταργηθεί, εφαρμόζεται ανακύκλωση και οι μετακινήσεις στον χώρο γίνονται με ηλεκτρικά οχήματα.

Από το τέλος της βραδιάς, μια εικόνα ξεχώρισε. Η συναυλία είχε τελειώσει, αλλά αρκετοί θεατές περίμεναν ακόμη έξω από τα παρασκήνια για ένα αυτόγραφο. Κάποια στιγμή μάς είπαν ότι μπορούσαμε να περάσουμε όλοι μέσα. Κάποιοι κρατούσαν παλιά βινύλιά της στα χέρια.

Όταν εμφανίστηκε, άρχισε να υπογράφει, να μιλά με τον κόσμο, να στέκεται για φωτογραφίες. Χωρίς βιασύνη. Άκουγε όσα είχαν να της πουν, χαμογελούσε, αντάλλασσε λίγες κουβέντες με τον καθένα. Ήταν ένα μικρό δεύτερο φινάλε, αυτή τη φορά χωρίς σκηνή και προβολείς.

Έπειτα από τόσες δεκαετίες στη σκηνή, η Λέανδρος μοιάζει να γνωρίζει καλά την αξία αυτού που ο χρόνος κάνει ακόμη πιο πολύτιμο: την άμεση επαφή με τους ανθρώπους.