Είδαμε τον Robert Plant στον Λυκαβηττό – Ο κόσμος είναι δύσκολος, αλλά έχουμε τη μουσική

Ο Robert Plant έμοιαζε πάντα με μορφή βγαλμένη από τον μύθο. Για όσους δεν είχαμε ποτέ την ευκαιρία να τον δούμε ζωντανά με τους Led Zeppelin, υπήρξε ένα αρχέτυπο μέσα από τα εξώφυλλα των δίσκων, τις φωτογραφίες της δεκαετίας του ’70 και τα βιντεοκλίπ που βλέπαμε ξανά και ξανά. Ο ψηλόλιγνος νεαρός με τα στενά τζιν και τα κοντά μπλουζάκια, την ξανθιά χαίτη και τη φωνή που διαμόρφωσε την εικόνα του απόλυτου frontman.

Χθες βράδυ, στον Λυκαβηττό, ο ίδιος άνθρωπος στάθηκε μπροστά μας με μια τελείως διαφορετική δύναμη. Πιο γαλήνιος, πιο γενναιόδωρος, με την ίδια αστείρευτη αγάπη για τη μουσική. Οι ευκαιρίες να αντικρίσουμε ζωντανούς θρύλους πάνω στη σκηνή λιγοστεύουν χρόνο με τον χρόνο. Η χθεσινή βραδιά είχε ακριβώς αυτή την αξία.

Λίγο μετά τη μεσημεριανή βροχή, η μοναδική αγωνία αφορούσε τον ουρανό. Τελικά ο Λυκαβηττός μας χάρισε μία δροσερή βραδιά και λίγο μετά τις 9 ο Robert Plant ανέβηκε στη σκηνή με τους Saving Grace και την Suzi Dian κάνοντας μια βαθιά υπόκλιση προς το κοινό. Πίσω τους, στην οθόνη, δέσποζε ένας αμερικανικός βίσονας το εικαστικό του ομώνυμου άλμπουμ των Saving Grace. Ένα σύμβολο δύναμης, αντοχής και βαθιάς σύνδεσης με τη φύση, απόλυτα ταιριαστό με τη σημερινή δημιουργική πορεία του Plant, ο οποίος συνεχίζει να εξερευνά τη folk, το blues, την americana και τις παραδοσιακές μουσικές σαν να ανακαλύπτει τον κόσμο από την αρχή.

Δίπλα του μια παρέα μουσικών… φίλων. Λίγο αργότερα, προλογίζοντας το “Friends“, ο Plant μίλησε για έναν κόσμο που είναι δύσκολος και στάθηκε στην αξία της φιλίας. Έμοιαζε με περιγραφή της εποχής των Led Zeppelin, αλλά και της ίδιας της μπάντας που βρισκόταν μπροστά μας. Οι Saving Grace αποπνέουν τη ζεστασιά μιας παρέας που χαίρεται πραγματικά να μοιράζεται τη σκηνή. Και ο Plant δεν αισθάνεται την ανάγκη να κυριαρχήσει. Άκουγε με προσοχή τους μουσικούς, χειροκροτούσε τα σόλο τους και απολάμβανε κάθε στιγμή σαν θεατής της ίδιας του της συναυλίας.

Αποπνέει την ηρεμία ενός ανθρώπου που γνωρίζει πως η ουσία βρίσκεται στην ερμηνεία. Σε αρκετές στιγμές έκλεινε τα μάτια και άφηνε τις ιστορίες των τραγουδιών να κυλήσουν με φυσικότητα. Κάποια στιγμή γύρισε προς το κοινό και είπε: «Πέρασε καιρός, όμως νιώθω υπέροχα πάνω στη σκηνή».

Στα 77 του ο Robert Plant δεν έχει καμία διάθεση να ανακυκλώνει το παρελθόν. Συνεχίζει να γράφει καινούργιες σελίδες, αλλά οι Led Zeppelin θα τον “ακολουθούν” πάντα. Χθες βράδυ άνοιξε αυτό το κεφάλαιο με γενναιοδωρία και ο Λυκαβηττός ανταποκρίθηκε.

Στο Ramble On τα κινητά υψώθηκαν στις κερκίδες και οι φωνές ενώθηκαν με εκείνη του Plant σε ένα τραγούδι που εξακολουθεί να συγκινεί σχεδόν έξι δεκαετίες μετά τη δημιουργία του. Το Four Sticks διατήρησε αμείωτη την ένταση και στο Gallows Pole, με ένα σύντομο πέρασμα από το Black Dog ,το κοινό ενθουσιάστηκε.

Η Suzi Dian υπήρξε ιδανική συνοδοιπόρος. Η φωνή της έδεσε με εκείνη του Plant, δημιουργώντας αρμονίες που έμοιαζαν να αιωρούνται πάνω από το θέατρο.

Μεγάλος συμπρωταγωνιστής της βραδιάς ήταν ο ίδιος ο ήχος των Saving Grace. Φυσαρμόνικα, ακουστικές και ηλεκτρικές κιθάρες, μαντολίνο, μπάντζο, τσέλο, ακορντεόν, ντραμς και κρουστά έπλεξαν το βρετανικό folk, τα blues, την americana και το gospel. Από τους μουσικούς, ο Barney Morse-Brown έκλεψε την παράσταση. Το τσέλο του δημιούργησε ένα ανατριχιαστικό σύμπαν στο “For the Turnstiles” του Neil Young.

Το φινάλε είχε τον χαρακτήρα γιορτής. Επιστρέφοντας για το encore, ο Plant τραγούδησε το Rock and Roll και έγινε χαμός. Κατεβήκαμε από τις κερκίδες, πλησιάσαμε τη σκηνή και χορέψαμε ενώ εκείνος έδειχνε να μην πιστεύει τον αντίκτυπο του τραγουδιού σήμερα.

Ο Robert Plant έμεινε στη σκηνή για περισσότερο από μιάμιση ώρα. Μοιράστηκε τραγούδια, ιστορίες και χαμόγελα με μια μπάντα που λειτουργεί σαν οικογένεια και απέδειξε ότι η χαρά για τη δημιουργία νέων πρότζεκτ δεν γνωρίζει όρια.

Φεύγοντας από τον Λυκαβηττό, συνειδητοποιήσαμε ξανά πόσο μας εμπνέει να βλέπουμε καλλιτέχνες να μεγαλώνουν όμορφα. Να συνεχίζουν να δημιουργούν, να εξερευνούν και να χαίρονται τη μουσική με έναν ενθουσιασμό που ο χρόνος έχει μεταμορφώσει. Τον ίδιο άνθρωπο που κάποτε φορούσε τα θεόστενα τζιν καμπάνα και είχε όλη τη ζωή μπροστά του.