ΣΤΟ “LANTERNS”, Ο ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ ΤΟΥ “LOST” ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ Α ΛΑ “TRUE DETECTIVE”

Τι κάνεις όταν θέλεις να επαναφέρεις στην οθόνη, εκμοντερνισμένο, τον ένα ήρωα του οποίου η προηγούμενη μπλοκμπάστερ ταινία ήταν τόσο διαβόητα κακή, που κανείς ποτέ δεν επιχείρησε να διασώσει τη φήμη της;

Ένας τρόπος είναι να πας στιλιστικά στο άλλο άκρο.

Το Lanterns του ΗΒΟ είναι η νέα σειρά που έχει συν-δημιουργήσει ο άνθρωπος πίσω από το Lost (και το Leftovers, και το Watchmen), Ντέιμον Λίντελοφ και αν την κοιτάξεις από μακριά, είναι απλώς ένα νέο επαρχιακό νουάρ: Δύο συνάδελφοι ομοσπονδιακοί πράκτορες ερευνούν μια παράξενη υπόθεση εγκλήματος σε μια μικρή πόλη, κι αυτό που ξεσκεπάζουν υπονοεί πως υπάρχει εκεί κάτι πολύ, πολύ μεγαλύτερο.

Δεν είναι όλο αυτό φυσικά – υπάρχει ένα αποστομωτικό cliffhanger στο τέλος του πρώτου επεισοδίου που περιπλέκει απείρως περισσότερο μυστήριο – αλλά σε πρώτη ανάγνωση, αυτό είναι που θα δεις.

Θα μάντευε κανείς πως αυτή είναι η νέα απόπειρα μεταφοράς του DC υπερήρωα Green Lantern;

Πριν 15 χρόνια, τον ήρωα τον είδαμε σε μια από τις χειρότερες υπερηρωικές ταινίες του αιώνα, το ομώνυμο φιλμ σε σκηνοθεσία Μάρτιν Κάμπελ, με τον Ράιαν Ρέινολντς στον ρόλο. Είναι πραγματικά σπάνιο να μη μπορείς να βρεις απολύτως τίποτα να αγκιστρωθείς σε μια ταινία, αλλά αυτή τα έχει όλα: Άσχημη, παραφουσκωμένη, κακό κάστινγκ, άνευρη πλοκή, τελείως αδιάφορη, πλαστική, ψεύτικη δράση. Είναι από τις χειρότερες ταινίες του Ρέινολντς, κι αυτό κι αν λέει κάτι.

Ο κεντρικός χαρακτήρας εκείνης της ταινίας είναι ο Green Lantern, κάτι σαν διαγαλαξιακό αστυνομικό που ανήκει στο σχετικό τάγμα των Lanterns. Κάθε ένας από αυτούς έχει υπό την ευθύνη του ένα τμήμα του γαλαξία, κι όσο μεθοριακή και μικρή κι αν θεωρείται η Γη, κάποιος πρέπει να την προσέξει κι αυτήν, σωστά;

Οι Lanterns έχουν ως όπλο ένα δαχτυλίδι που είναι κάτι σαν ο πιο πανίσχυρος αγωγός του σύμπαντος. Αν ο κάτοχος έχει αρκετή πειθώ μέσα του κι αρκετή φαντασία, μπορεί μέσω του δαχτυλιδιού να δημιουργήσει μια υλική εκδοχή της οποιασδήποτε σκέψης του. Θες τεράστια όπλα; Θες τείχη; Θες εργαλεία; Όλα τα καλύπτει αυτό το μεγαλειώδες McGuffin. Στα κόμικς μια φορά το δαχτυλίδι δημιούργησε ένα τεράστιο πειρατικό πλοίο. Μια άλλη φορά ο Green Lantern χρησιμοποίησε το δαχτυλίδι για να κάνει τον εαυτό του φάκελο με γράμμα(!) το οποίο ταχυδρόμησε στον εχθρό του(!!).

(Κάποτε ήμασταν αληθινή κοινωνία, όπως βλέπετε.)

Στον πιλότο της σειράς, δεν υπάρχουν μεγάλες CGI κατασκευές ούτε camp στοιχείο. Εδώ το δαχτυλίδι χρησιμοποιείται για να δημιουργήσει ένα προστατευτικό πεδίο, πλαστά χρήματα, κι έναν αναπτήρα αυτοκινήτου για να ανάψει τσιγάρο (μετά το σεξ) (στο αυτοκίνητο). ΟΚ, είναι διαφορετικά εδώ τα πράγματα.

Οι κομιξικές διασκευές που αρνούνται τόσο έντονα τα δομικά τους στοιχεία, ή μοιάζουν να αισθάνονται άβολα για την προέλευσή τους, συχνά με ενοχλούν, αλλά εδώ δεν έχουμε ακριβώς τέτοια περίπτωση. Ούτε είναι ένα από αυτά τα πολύ κουραστικά trends όπου για μια σεζόν μπορεί πολύ αργόσυρτα να βλέπουμε μια ιστορία προέλευσης.

Δεν έχουμε κάτι τέτοιο εδώ. Αν μη τι άλλο, το Lanterns ορμά κατευθείαν στο ζουμί της ιστορίας, αφήνοντας στην άκρη τα origins και θεωρώντας πως ως θεατής, μπορείς να ακολουθήσεις αρκετές πτυχές μιας υπονοούμενης παρελθοντικής ιστορίας – μέρος της οποίας φυσικά είναι και πολύπλευρο μυστήριο που αναπτύσσεται.

Η σειρά ξεκινά το 1996 όταν ο πιτσιρικάς Τζον βλέπει στην τηλεόραση τον Χαλ Τζόρνταν να αποκαλύπτεται ως Green Lantern. Από τα συμφραζόμενα καταλαβαίνουμε πως ο πατέρας του δε θα έπρεπε να τον δει να το βλέπει αυτό. Όταν εκείνος φτάνει σπίτι, παίρνει τον μικρό στην αυλή και βάζει ένα μήλο στο κεφάλι του, πριν το πυροβολήσει από απόσταση. Στόχος; Φαινομενικά, να του κάνει βίωμα το να μην φοβάται – ακριβώς η αρετή που χρειάστηκε ο Χαλ για να πάρει τη δουλειά του Lantern.

Δεν μαθαίνουμε περισσότερα για αυτή την παράξενη δυναμική πριν μεταφερθούμε 20 χρόνια αργότερα, όταν ο μεγάλος πια Τζον είναι πλέον συνάδελφος του Χαλ, ως εκπαιδευόμενος Lantern. Κανείς από τους δύο δεν μοιάζει να απολαμβάνει αυτό το ταίριασμα. Γιατί όμως συμβαίνει αυτό; Ποιοι το επέβαλαν; Λίγο αργότερα μαθαίνουμε πως κανείς γαλαξιακός τομέας δεν έχει δύο “χωροφύλακες”, γιατί λοιπόν στη Γη συμβαίνει αυτό;

Τα ερωτήματα πλασάρονται δεμένα με ένα πυκνό αλλά ανάλαφρα δοσμένο exposition, χωρίς ποτέ να μοιάζει η ιστορία να φρενάρει για να σου εξηγήσει πράγματα ή για να σου υπογραμμίσει κάποιο μυστήριο, κι αυτό σε τεράστιο βαθμό οφείλεται στη χημεία των δύο πρωταγωνιστών. Ο Άαρον Πιερ (του Rebel Ridge) έχει έναν σιωπηλό εκνευρισμό ως Τζον Στιούαρτ, αναγκασμένος διαρκώς να ακολουθεί πίσω από έναν μέντορα που δεν τον θέλει – «δεν μου έχεις δώσει ούτε μια φορά το δαχτυλίδι», του λέει κάποια στιγμή.

Απέναντί του, ο Κάιλ Τσάντλερ σε μια από αυτές τις ερμηνείες μπαρουτοκαπνισμένου βετεράνου που μπαίνει σε ένα ρόλο με τόση άνεση που νιώθεις πως μάλλον τον έχει παίξει κρυφά για καμιά 80αριά επεισόδια που δεν μας έχουν δείξει ακόμα. Ο αγαπημένος ηθοποιός από το Friday Night Lights είναι μανούλα σε ρόλους τίμιου μέντορα, έχοντας μια φύσει συμπαθή αύρα που εμπνέει σιγουριά και εμπιστοσύνη.

Στο Lanterns παίζει τον Χαλ Τζόρνταν με μια ανατροπή όμως. Είναι ζοχαδιασμένος, κουβαλάει μια απογοήτευση που εκφράζεται ως ειρωνεία και αποστασιοποίηση. Όταν ο Τζον τον προκαλεί πως ποτέ δεν του δίνει το δαχτυλίδι, ο Χαλ πατάει το γκάζι του αυτοκινήτου και πηδάει στον δρόμο, αφήνοντας τον μαθητευόμενό του να σωθεί με γρήγορη σκέψη ενώ το αυτοκίνητο βουτάει στον γκρεμό.

Η χημεία των δύο τους είναι από τις πιο απολαυστικές που έχουμε δει στην τηλεόραση εδώ και καιρό, κυρίως επειδή η ανταγωνιστικότητά τους μοιάζει να δένεται σε αληθινά συναισθήματα και αληθινά άγχη και κενά. Σε συνδυασμό με το έξυπνο και συγκρατημένο γράψιμο, έχουμε σκηνές διαλόγων που είναι ζωηρές και ατακαδόρικες χωρίς ποτέ να μοιάζουν εξυπνακίστικες, κουραστικές, ή σα να θέλουν να αντιγράψουν τον Άαρον Σόρκιν, τον Τζος Γουήντον ή ό,τι άλλο κατά καιρούς ξεπατικώνεται αποτυχημένα.

Ακόμα και πριν αρχίσει να ξετυλίγεται το μυστήριο – πριν δηλαδή καταλάβουμε ακριβώς τι είναι αυτό που βλέπουμε – ήμουν ήδη πάρα πολύ αφοσιωμένος στην δυναμική των δύο Lanterns: Στο πώς σκιαγραφούνται οι χαρακτήρες τους, στο χιούμορ αλλά και στην πικρία. Είναι, πολύ απλά, φοβερά watchable.

Ένα highlight του πιλότου έρχεται σε μια σκηνή ανάκρισης, όταν ο Χαλ ανακρίνει έναν ύποπτο για μια επίθεση στο τοπικό στάδιο, που άφησε πίσω πολλούς νεκρούς. Στον τόπο του εγκλήματος, ο Χαλ λέει στην τοπική αστυνομικό (στο ρόλο η υπέροχη Κέλι ΜακΝτόναλντ του Trainspotting) πως πρόκειται μάλλον για εξωγήινους – «τόσοι άνθρωποι εδώ, βλέπεις κανέναν να είναι συγχυσμένος ή να κλαίει;», της λέει. Αν κανείς δεν κλαίει για τους νεκρούς, τότε σίγουρα κάτι ύποπτο συμβαίνει.

Στο αστυνομικό τμήμα, ο Χαλ αποσπά την αλήθεια παρατηρώντας λεπτομέρειες συμπεριφοράς του υπόπτου. Οι απαντήσεις που του δίνει είναι όλες σωστές, αλλά σωστές με έναν τρόπο που δεν μοιάζει αληθινός. Όταν ο Χαλ αναφέρει τον Ομπάμα, ο ύποπτος απαντά πως τον ξέρει – «είναι ο 44ος Πρόεδρος των ΗΠΑ», αναφέρει με τη χάρη και το πάθος ενός αποτελέσματος αναζήτησης Google. Η σειρά φροντίζει τόσο πολύ να εστιάσει στους χαρακτήρες και τις ξεχωριστές συμπεριφορές τους, που γρήγορα κατανοούμε τον κόσμο με τον ίδιο τρόπο που τον βλέπει κι ο Χαλ.

Το παζλ αρχίζει να συμπληρώνεται και με άλλους τοπικούς παράγοντες. Η Πούρνα Τζαγκανάθαν (του The Night Of και του Better Call Saul) παίζει μια αινιγματική ντόπια που κρατά διάφορες γωνίες, ενώ ο πάντα απολαυστικός Γκάρετ Ντίλαχαντ (Deadwood, Καμιά Πατρίδα για τους Μελλοθάνατους) παίζει έναν ισχυρό τοπικό παράγοντα που θέλει τους Lanterns με το μέρος του ενώ διατηρεί κάτι σαν ερασιτεχνικό ένοπλο τάγμα μέσα στο τεράστιο κτήμα του – «για να κρατήσουμε μακριά αυτούς που δεν γεννήθηκαν σε αυτόν τον πλανήτη».

Σε όλα αυτά θα παρατηρήσει κανείς πως δεν παίζουν και τρομερό ρόλο τα πανίσχυρα δαχτυλίδια που δημιουργούν πράσινα CGI κατασκευάσματα. Θα δούμε πόσο κομιξική θα θελήσει να γίνει η σειρά στην πορεία – προς το παρόν φαίνεται να απολαμβάνει το σκοτεινό επαρχικό νουάρ σκηνικό της, με ένα μυστήριο που απλώνεται σε διαφορετικούς χρόνους (και πάλι, α λα True Detective, και α λα Lost, επίσης) και εμπλέκει πολλά πρόσωπα για τα οποία σε αυτή την πρώτη φάση δεν γνωρίζουμε πολλά.

Είναι δύσκολη ισορροπία να παρουσιάσεις μια αφήγηση με τόσα κενά, και χαρακτήρες με μεγάλα ερωτηματικά πάνω από το κεφάλι τους, αλλά να είναι τόσο στιβαρά σχηματισμένοι. Αυτό είναι ένα ταλέντο που ο Ντέιμον Λίντελοφ είχε ήδη από το Lost, και μετέπειτα και στο Leftovers. Μυστήρια σχεδόν αφαιρετικά από ένα σημείο και μετά, στημένα πάνω σε πάρα πολύ ισχυρά δοσμένους χαρακτήρες σε υπαρξιακά σπιράλ. Ένας Λίντελοφ που, σημειωτέον, τόσο στο Lost όσο και αργότερα στο εξαιρετικό Watchmen, δεν φοβήθηκε ποτέ το pulp και το genre, απλά αποκάλυπτε αυτά τα στοιχεία όσο προχωρούσε η αφήγηση – ίσως δούμε κάτι τέτοιο κι εδώ.

Συνδημιουργοί της σειράς είναι ο Κρις Μάντι με προϋπηρεσία στο Ozark (άλλη μια πολύ καλή παράλληλος για αυτό που φαίνεται να επιχειρεί το Lanterns) κι ο Τομ Κινγκ, ένας από τους σούπερ σταρ των υπερηρωικών κόμικς των τελευταίων 10 χρόνων. Άρα, βάσει CV, έχουμε διαφορετικές τάσεις κι επιρροές που νιώθω πως όλες φαίνονται (ή υπονοούνται) στο αποτέλεσμα.

Το οποίο και θα συνεχίσει να μας αποκαλύπτεται, όπως οφείλει κάθε σωστό μυστήριο. Όχι μόνο δίνοντας απαντήσεις, αλλά βάζοντας και τα σωστά νέα ερωτήματα. Όσο είναι τόσο απολαυστικά σκιαγραφημένοι οι κεντρικοί του ήρωες, κι όσο το κεντρικότερο μυστήριο όλων είναι αυτοί οι ίδιοι, η προσέγγιση αυτή θα λειτουργεί. Με δαχτυλίδια ή και χωρίς.