Αυτά που κανένας δεν θα μας πει στη ΔΕΘ

Στη ΔΕΘ ο Μητσοτάκης θα εμφανιστεί σαν τον κύριο που είναι στο κουτί της Monopoly. Θα μοιράσει χρήμα. Το οποίο, ασφαλώς, υπάρχει. Και δεν προέρχεται μόνο από την πάταξη της φοροδιαφυγής. Το σακούλι γέμισε, πρωτίστως, από την αύξηση των φορολογικών εσόδων που φέρνει η ακρίβεια. Οσο πιο ακριβό είναι ένα προϊόν στο ράφι, τόσο μεγαλύτερο και το φορολογικό όφελος.

Με τη ΝΔ στην αντιπολίτευση τα πλεονάσματα ήταν «ματωμένα». Τώρα θα είναι κάτι σε «κοινωνικό μέρισμα από την ανάπτυξη». Το 2025 η Ελλάδα είχε πρωτογενές πλεόνασμα 4,9% του ΑΕΠ και συνολικό δημοσιονομικό πλεόνασμα 1,7%. Το 4,9% είναι τεράστιο νούμερο και, σύμφωνα με την Τράπεζα της Ελλάδας, ήταν το υψηλότερο πρωτογενές πλεόνασμα στην ΕΕ. Το δημόσιο χρέος έπεσε στο 146,1% του ΑΕΠ, οκτώ μονάδες χαμηλότερα μέσα σε έναν χρόνο. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή επισημαίνει ότι η καλύτερη (του αναμενομένου) επίδοση του 2025 προήλθε από ισχυρή αύξηση των εσόδων από ΦΠΑ και άμεσους φόρους, αλλά και από χαμηλότερες τρέχουσες δαπάνες από τις προβλεπόμενες.

Λογικά ο Τσίπρας θα απαντήσει με πλειοδοσία. Θα προσφέρει φθηνό ηλεκτρικό ρεύμα, επιστροφή των δώρων στους δημόσιους υπαλλήλους και ζεστά μετρητά σε γιατρούς και νοσηλευτικό προσωπικό. Υποθέτω θα πει και κάτι για το στεγαστικό πρόβλημα αν και, επί του συγκεκριμένου, ο Βελόπουλος είναι ακαταμάχητος καθώς ανακοίνωσε σχέδιο για δωρεάν σπίτι σε κάθε Ελληνα. (Μη μου πείτε ότι θέλετε και να το μάθετε…) Πάντως καλό είναι ο Τσίπρας να προσέξει τι θα πει, ειδικά στη Θεσσαλονίκη. Γιατί υπάρχει ο κίνδυνος να ανασύρει αναμνήσεις και να προκαλέσει χάχανα.

Ο Ανδρουλάκης θα είναι πιο εγκρατής από Μητσοτάκη και Τσίπρα, ενώ οι υπόλοιποι, που δεν παίζουν μπάλα στο γήπεδο της εξουσίας, θα επενδύσουν στην οργή και στο θυμικό του ακροατηρίου. Το κοινό της Ζωής δεν περιμένει να ακούσει για παροχές, αλλά την υπόσχεση ότι θα τους βάλει όλους φυλακή.

Εντάξει, πάντα έτσι συνέβαινε και θα συμβαίνει. Στις προεκλογικές χρονιές οι κυβερνήσεις παίζουν τα ρέστα τους και η αντιπολίτευση βάζει κάτι παραπάνω στο τραπέζι. Μόνο που αυτή η συνθήκη μπολιάζει με περισσότερη παροχολογία και επιπλέον λαϊκισμό την πολιτική ζύμωση. Και, κυρίως, δεν επιτρέπει στη ματιά να πάει προς το βάθος του ορίζοντα, εκεί, δηλαδή, που βρίσκονται τα δύσκολα.

Η Ελλάδα βρίσκεται σε μια σπάνια στιγμή όπου έχει κάποιο δημοσιονομικό χώρο, αλλά ταυτόχρονα πλησιάζει το τέλος μιας εξαιρετικής συγκυρίας. Το Ταμείο Ανάκαμψης τελειώνει. Η Κομισιόν προβλέπει ανάπτυξη 1,8% το 2026 και 1,6% το 2027, ακριβώς καθώς εξασθενεί η ώθηση από τους χρηματοδοτικούς πόρους.

Και κάπου εδώ προβάλλουν τα ερωτήματα που δεν θα απαντηθούν, από κανέναν, στη ΔΕΘ. Τι θα παράγει η χώρα μετά το Ταμείο Ανάκαμψης; Πώς θα αυξήσει την παραγωγικότητα; Πώς θα χρηματοδοτήσει συντάξεις και Υγεία με έναν πληθυσμό που γερνάει; Πώς θα αντιμετωπίσει το στεγαστικό πρόβλημα χωρίς μέτρα και επιδόματα που τελικά οδηγούν σε αύξηση του κόστους στέγασης; Και πώς θα αυξήσει πραγματικά τα εισοδήματα αντί να επιστρέφει στους πολίτες ένα μέρος των φόρων που προηγουμένως εισέπραξε;

Οχι, δεν πρόκειται να ακούσουμε τίποτα για όλα αυτά. Και αν ακούσουμε, θα είναι κάτι ελαφρύ. Ολοι στη ΔΕΘ θα συζητούν πώς θα μοιραστεί το πλεόνασμα. Κανένας δεν θα αναρωτηθεί πώς θα παραχθεί το επόμενο.