Όταν η Εκκλησία βραβεύει την αμαρτία

Για λόγους που όλοι γνωρίζουμε, αν και δεν κατανοούμε πάντα, η εκκλησιαστική επικαιρότητα έχει βαρύνουσα σημασία στην καθημερινή ειδησεογραφία. Η δημοσιογραφική κάλυψη ζητεί πάντα και την άποψη των ιεραρχών για θέματα κοινωνικού ενδιαφέροντος. Και ας αντανακλούν οι θέσεις τους αναχρονισμούς δύο χιλιετιών. Η γνώμη του παπά έχει πάντα ακροατήριο.

Επίσης τα κανάλια λατρεύουν τον ακραίο, ενίοτε και σκοταδιστικό, λόγο ορισμένων επιφανών κληρικών. Μιλούν με ένταση και περιγράφουν καταστάσεις με γωνίες που μπορούν να σου βγάλουν το μάτι. Η παρουσία τους είναι δόλωμα που μαζεύει τηλεθεατές. Οχι απαραίτητα επειδή συμφωνούν μαζί τους. Ακόμα καλύτερο είναι αν διαφωνούν.

Οταν ο Μητροπολίτης Αιγιαλείας Αμβρόσιος εμφανίστηκε στη σκηνή της κοινής μας ζωής, η είσοδος του προκάλεσε εντύπωση. Σε αυτό συνέβαλε και το παρουσιαστικό του. Με τη μακριά, κατάλευκη γενειάδα του ήταν σαν να βγήκε από εικονογράφηση βιβλικού επεισοδίου. Φιγούρα Αποκάλυψης. Υψώνει το χέρι με προτεταμένο τον δείκτη και βγάζει φλόγες και αναθέματα από το στόμα. Με αγάπη για τη Χρυσή Αυγή. Και μίσος για τους ομοφυλόφιλους. Αυτό τον οδήγησε στο εδώλιο του κατηγορουμένου. Καταδικάστηκε, με τον αντιρατσιστικό νόμο. Το θεώρησε παράσημο. Απέδωσε την τραγωδία στο Μάτι στην αθεΐα του Τσίπρα. Και αφόρισε τον Μητσοτάκη και τον Χαρδαλιά για την απαγόρευση των εκκλησιαστικών συναθροίσεων κατά την πανδημία. Ακραία. Γραφικά. Σκοταδιστικά. Ομως πάντα ήταν είδηση.

Τον Οκτώβριο ο Αμβρόσιος, ως πρώην Μητροπολίτης, θα τιμηθεί από την Ιερά Σύνοδο με «τον Χρυσούν Σταυρό μετ’ αστέρος του Παρασήμου του Αποστόλου Παύλου της Εκκλησίας της Ελλάδος». Μάλιστα. Αυτός ο ιεράρχης θα τιμηθεί με ένα συμβολισμό που παραπέμπει στον Παύλο, στο θεμελιωτή της Εκκλησίας. Θα αναγνώσουν, άραγε, το 13ο κεφάλαιο της Α΄ Επιστολής προς Κορινθίους, γνωστό και ως «Υμνος της Αγάπης»; Είναι να απορείς με τον Αρχιεπίσκοπο. Ο ίδιος, άνθρωπος ήπιων τόνων με σοφία, κατέχει την αρετή της καταλλαγής. Μόνο που εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με άφεση αμαρτιών, αλλά με την επιβράβευση τους.
Και όταν βραβεύεις τον Αμβρόσιο, είναι σαν να ευλογείς και όποιον άλλον βαδίζει στα χνάρια του.

Από την άλλη λες ότι στους ακραίους καιρούς που ζούμε, θα γίνει και πιο τραχιά η υφή του ράσου. Και εδώ είναι το περίεργο. Η οξύτητα δεν εκδηλώνεται τόσο στο λόγο των ιεραρχών, όσο στα αντανακλαστικά του χριστεπώνυμου πλήθους που ωρύεται υπέρ βωμών και εστιών στα social media. Εκεί πλέον μπορείς να πετύχεις παραληρηματικές καταστάσεις. Ανεβάζει κάποιος βίντεο με κάτι σαν ψαλμωδίες, δηλώνει ότι είναι ηχογράφηση αγγελικών φωνών και εισπράττει χίλια σχόλια που υμνολογούν και συνάμα προκαλούν τους άθεους. Η τεχνολογία και η εξέλιξη δεν διέλυσαν τις δεισιδαιμονίες και τις προκαταλήψεις. Τους έδωσαν χώρο για να αβγατίσουν.

Όταν, λοιπόν, η Ιερά Σύνοδος βραβεύει τον Αμβρόσιο, δικαιώνει και κάθε μισαλλόδοξη φωνή που καταγγέλλει όσους δεν βουλεύονται κατά τις ευαγγελικές επιταγές της ορθόδοξης πίστης. Στέλνει ένα μήνυμα. Ο λόγος του μίσους έχει θέση στην Εκκλησία, αρκεί να φοράει ράσο. Ο Υμνος της Αγάπης είναι για τις Κυριακές. Τις καθημερινές υπάρχει άλλο πρόγραμμα. Των καναλιών.