“Έπρεπε να πάρω την κόρη μου και να φύγω μέσα στη νύχτα”

Τις τελευταίες ημέρες οι ισραηλινές αεροπορικές επιδρομές στον Λίβανο έχουν σκοτώσει και τραυματίσει δεκάδες ανθρώπους, ενώ πολλές οικογένειες εκτοπίζονται μέσα στη νύχτα, όπως η Jamila Badran, μαία των Γιατρών Χωρίς Σύνορα, μητέρα και έγκυος που αναγκάστηκε να εκτοπιστεί δύο φορές με την οικογένειά της.

Η ιστορία της δίνει μια εικόνα του τι σημαίνει να βιώνεις αυτή την κλιμάκωση όχι μόνο ως μαία των Γιατρών Χωρίς Σύνορα, αλλά και ως μέλλουσα μητέρα, που προσπαθεί η ίδια να αντιμετωπίσει τον φόβο, την αβεβαιότητα και τον εκτοπισμό.

Οι ομάδες των Γιατρών Χωρίς Σύνορα συνεχίζουν να λειτουργούν κινητές κλινικές και να παρέχουν υποστήριξη σε διάφορα νοσοκομεία στον νότιο Λίβανο.

«Το πιο δύσκολο ήταν ότι έπρεπε να πάρω την κόρη μου αγκαλιά, ενώ κοιμόταν, και να φύγω από το σπίτι μας χωρίς να ξέρω πού πηγαίναμε ή τι θα συνέβαινε μετά. Χθες το βράδυ, έζησα αυτά που βλέπω καθημερινά να συμβαίνουν στις εγκύους με τις οποίες εργάζομαι στον νότο. Τον φόβο, την ανασφάλεια και το να μην ξέρεις πού θα βρίσκεσαι λίγες ώρες αργότερα.

Χθες το βράδυ, εγώ και η οικογένειά μου αναγκαστήκαμε να φύγουμε από το σπίτι μας στην περιοχή της Nabatieh, εξαιτίας των εκρήξεων και των ισραηλινών επιθέσεων στην περιοχή.

Ήταν περίπου 10 το βράδυ όταν μαζέψαμε τα πράγματά μας και φύγαμε, αποφασίζοντας να πάμε στο σπίτι των γονιών μου στο Deir ez-Zahrani, με την ελπίδα ότι εκεί θα ήμασταν πιο ασφαλείς.

Όμως, γύρω στις 2 τα ξημερώματα, ξυπνήσαμε από μια νέα ισραηλινή προειδοποίηση για ένα κτίριο στην περιοχή. Για άλλη μια φορά, έπρεπε να σηκωθούμε, να μαζέψουμε τα πράγματά μας και να φύγουμε.

Σταματήσαμε για λίγο στον δρόμο, προσπαθώντας να αποφασίσουμε τι θα κάνουμε και περιμένοντας να ηρεμήσει η κατάσταση. Στη συνέχεια, συνεχίσαμε τον δρόμο μας.

Αυτή η εμπειρία ήταν ιδιαίτερα δύσκολη για μένα, γιατί δεν είμαι μόνο μητέρα… Είμαι και μαία και αυτή την περίοδο είμαι έγκυος.

Κάθε μέρα, μέσα από τη δουλειά μου με τους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα, βλέπω εγκύους να ζουν μέσα σε αυτό το κλίμα φόβου και ανασφάλειας. Ακούω τις ανησυχίες τους και βλέπω πόσο δύσκολο είναι για μια γυναίκα να διανύει την εγκυμοσύνη της, ενώ ταυτόχρονα ανησυχεί για τη δική της ασφάλεια, την ασφάλεια της οικογένειάς της και για το τι μπορεί να συμβεί την επόμενη στιγμή.

Χθες το βράδυ, ήμουν εγώ αυτή που πήρε την κόρη της αγκαλιά και έφυγε από το σπίτι της χωρίς να ξέρει πού θα πηγαίναμε. Όμως, υπάρχουν πολλές οικογένειες στον νότο που ζουν διαρκώς με αυτό το συναίσθημα.

Και ως μητέρα, ως έγκυος γυναίκα και ως μαία, δεν μπορώ παρά να σκέφτομαι τις εγκύους που βλέπω καθημερινά, οι οποίες προσπαθούν να διανύσουν την εγκυμοσύνη τους εν μέσω συνεχιζόμενων ισραηλινών επιθέσεων και απειλών.

Καμία μητέρα δεν θα έπρεπε να αναρωτιέται πού θα κοιμηθεί το βράδυ και καμία έγκυος γυναίκα δεν θα έπρεπε να περνά την εγκυμοσύνη της φοβούμενη για τη ζωή της και την ασφάλεια της οικογένειάς της. Αυτό δεν πρέπει να γίνει κάτι φυσιολογικό».