Το “όλα για όλα” του Ανδρουλάκη μέχρι τις εκλογές

Μία ομιλία περίπου 90 λεπτών και μία συνέντευξη Τύπου που κράτησε τρεις ώρες και δύο λεπτά. Ο Νίκος Ανδρουλάκης “κατανάλωσε” συνολικά σχεδόν πέντες ώρες για να ξεδιπλώσει το κυβερνητικό σχέδιο και να διατρανώνει την πίστη του ότι το ΠΑΣΟΚ μπορεί.

Εκτός όμως από αυτά που είπε, μπορεί να κρατήσει κανείς και όσα διαφάνηκαν πίσω από τις γραμμές και όσα τόνισε μπροστά στις κάμερες. Κυρίως ένα πράγμα: Οτι θα επιμείνει μέχρι τέλους στη στρατηγική επιλογή του για πάση θυσία αποφυγή συνεργασίας με τη Νέα Δημοκρατία αφού γνωρίζει καλά ότι αυτή ακριβώς τη συνεργασία το ΠΑΣΟΚ την πλήρωσε πολύ ακριβά στο όχι πολύ μακρινό παρελθόν.

Τώρα αν αυτή η επιλογή κρατήσει το ΠΑΣΟΚ ενωμένο ή οδηγήσει σε ρήγμα με όσους καλοβλέπουν συμμετοχές σε κυβερνητικό σχήμα ακόμα και υπό τον Κυριάκο Μητσοτάκη θα το δείξει ο χρόνος. Ο Ανδρουλάκης βέβαια ούτε αφελής είναι ούτε άπειρος. Και την ανθρωπογεωγραφία του ΠΑΣΟΚ τη γνωρίζει πολύ καλά. Ξέρει, δηλαδή, ότι υπάρχει κίνδυνος αλλά μπροστά στον κίνδυνο της εκλογικής συρρίκνωσης επιλέγει το μικρότερο δυνατό κακό.

Επιπρόσθετα, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο συνεργασίας με τα κόμματα που βρίσκονται αριστερότερα των δικών του. Στη σχετική ερώτηση του NEWS 24/7 στην οποία επικαλεστήκαμε το επιτυχημένο παράδειγμα της ισπανικής κυβέρνησης και της εκεί σύμπραξης σοσιλαδημοκρατίας και αριστεράς, ο κ. Ανδρουλάκης δεν έκλεισε την πόρτα.

Ο Αλεξης Τσίπρας βέβαια δεν ξέφυγε από το στόχαστρό του αλλά είναι γνωστό ότι η συζήτηση μετά τις εκλογές θα γίνει υπό άλλους όρους και άλλα δεδομένα. Και πρώτα από όλα με τα δεδομένα του εκλογικού αποτελέσματος, που πιθανόν δεν θα είναι ευχάριστα για το ΠΑΣΟΚ εκτός και αν συμβεί η μεγάλη ανατροπή.

Από αυτά που δεν ειπώθηκαν με απόλυτη σαφήνεια, μπορούμε επίσης να κρατήσουμε την πρόθεσή του να μην δώσει συγχωροχάρτι σε όσους έστησαν την υπόθεση των υποκλοπών και στόχευσαν στον ίδιο χωρίς να σεβαστούν το θεσμικό του ρόλο. Σε ρητορικό επίπεδο ο κ. Ανδρουλάκης τόνισε ότι όλοι αυτοί θα πρέπει να πάρουν το μάθημά τους. Είπε ακόμα ότι περιμένει την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Κοντολογίς, ήθελε να δείξει ότι δεν την αφήνει την υπόθεση.

Το ΠΑΣΟΚ και οι εποχές της απομάγευσης

Σ’ αυτήν του την παρουσία στη Θεσσαλονίκη ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ είχε όλο το κόμμα στο πλευρό του. Είχε και δύο νέους συνοδοιπόρους, τον Ευάγγελο Αποστολάκη και τον Αλέξανδρο Αυλωνίτη. Αμφότεροι θα τον συνδράμουν σύντομα και επισήμως. Ο μηχανισμός του κόμματος δούλεψε επίσης αποτελεσματικά, το ΠΑΣΟΚ παραμένει άλλωστε ένας ιδιαίτερα υπολογίσιμος πολιτικός οργανισμός με οργάνωση, μέλη και δυνατότητες κινητοποίησης.

Φαίνεται όμως ότι όλα αυτά δεν το βοηθούν αποτελεσματικά στο να φέρει το μήνυμά του σε πιο μεγάλα κοινά. Και η αλήθεια είναι ότι οι άνθρωποι που βίωσαν τις εποχές του ’80 και του ’90 όταν το ΠΑΣΟΚ ηγεμόνευε πολιτικά, είτε δεν είναι πλέον ενεργοί είτε έχουν αλλάξει πολιτικές τοποθετήσεις. Αλλοι, δε, έχουν φύγει από τη ζωή με ότι αυτό συνεπάγεται.

Το ΠΑΣΟΚ μοιάζει να μην έχει το ίδιο σφρίγος ενώ και η ευρωπαϊκή πολιτική συγκυρία δεν το ευνοεί. Ακόμα και το νέο πολιτικό μότο του, “μία χώρα που να μας χωρά” δεν μοιάζει καθόλου εμπνευσμένο. Αραγε να χωράμε θέλουμε μόνο στη χώρα; Να χωράμε όπως-όπως; Η να γίνουμε συμμέτοχοι της ανάπτυξης και κατά συνέπεια της ευημερίας;

Ο Ανδρέας Παπανδρέου δεν υποσχέθηκε χώρα που απλώς να χωρά και τους μη προνομιούχους. Εδωσε στους μη προνομιούχους τη δυνατότητα να ζήσουν με αξιοπρέπεια, να αποκτήσουν περιουσία, να γίνουν νοικοκύρηδες στον τόπο τους, όχι απλά να “χωρέσουν”.

Ειρήσθω εν παρόδω, οι αναφορές του Νίκου Ανδρουλάκη στον ιστορικό ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ και κατά πολλούς καλύτερο Πρωθυπουργό της Μεταπολίτευσης ήταν σχεδόν ανύπαρκτες και πάντως πολύ λίγες. Και όμως αν υπάρχει κάτι ακόμα που να συνδέει το ΠΑΣΟΚ με το ένδοξο παρελθόν του αυτό είναι ο θρυλικός του ηγέτης και η πολιτική του παρακαταθήκη.

Παρακαταθήκη βέβαια που χτίστηκε σε οράματα όπως η Αλλαγή, η Καλύτερη Ελλάδα, η Προοπτική, οι Ακόμα Καλύτερες Ημέρες και κυρίως οι χειροπιαστές πολιτικές που μείωσαν τις ανισότητες, πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές.

Σαν να καταγράφεται μία πολιτική απομάγευση, σαν να μην είναι τόσο “σέξι” πια οι πολιτικές της σοσιαλδημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ ειδικότερα.

Αλλά αυτό βέβαια δεν είναι τωρινό φαινόμενο, ούτε προέκυψε επί θητείας Ανδρουλάκη στο ΠΑΣΟΚ. Τον δυσκολεύει όμως το νυν πρόεδρο να χτίσει γέφυρες με το παρελθόν και να μιλήσει στις ψυχές του κόσμου.Ισως γιατί δεν ανήκει ο ίδιος στην ομάδα των χαρισματικών πολιτικών, ίσως γιατί η εποχή ψάχνει κάτι άλλο, ίσως γιατί τώρα η δεξιά παίρνει την ιστορική της ρεβάνς.

Σε κάθε περίπτωση πάντως ο Ανδρουλάκης έδειξε ότι το τομάρι του θα το πουλήσει ακριβά και θα πέσει, αν πέσει, μαχόμενος.