Μονεμβασιά: Καταπέλτης ο Σύλλογος Ελλήνων Αρχαιολόγων για το τελεφερίκ

Σαφώς καυστική και άκρως επικριτική ήταν η ανακοίνωση του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων για την αρνητική εξέλιξη στο έργο της ανέγερσης τελεφερίκ στον ιστορικό οικισμό της Μονεμβασιάς.

Ο Σύλλογος καταγγέλλει την προμήθεια εξοπλισμού για ένα έργο το οποίο βρίσκεται σε φάση αδιεξόδου και απένταξης από το Ταμείο Ανάκαμψης και κάνει χαρακτηριστικά λόγο για “σκανδαλώδη παράμετρο σε ένα έργο αδιευκρίνιστων σκοπιμοτήτων”.

Αναλυτικά όσα τόνισε: “Ο Σύλλογος Ελλήνων Αρχαιολόγων ενημερώθηκε για τις τελευταίες εξελίξεις που αφορούν την κατασκευή εναέριου αναβατορίου στον ιστορικό οικισμό της Μονεμβασιάς. Σύμφωνα με την από 11.09.2026 Απόφαση του υφυπουργού Οικονομικών, το έργο τροποποιείται με το φυσικό του αντικείμενο να περιορίζεται στην προμήθεια του εξοπλισμού, δηλαδή των βαγονιών, χωρίς να έχουν ολοκληρωθεί οι εγκαταστάσεις για την υποδοχή και λειτουργία τους. Επίσης, απεντάσσεται από το Ταμείο Ανάκαμψης και επιβαρύνει αποκλειστικά τους εθνικούς πόρους (5.018.394,46 ευρώ).

Τέλος, η προθεσμία ολοκλήρωσης του έργου μετατίθεται για τον Οκτώβριο του τρέχοντος έτους, ημερομηνία που είναι εντελώς ανέφικτη, καθώς οι επί τόπου εργασίες έχουν προ πολλού σταματήσει.

Η εξέλιξη δικαιώνει όσους είχαν καταγγείλει το έργο ως μία πλημμελώς οργανωμένη επιχείρηση που θα στρεφόταν εναντίον του ίδιου του ιστορικού οικισμού και της μοναδικής φυσιογνωμίας του, εναντίον του απείραχτου φυσικού βράχου της Πελοποννήσου. Η φροντίδα της Πολιτείας να αγοραστεί ο εξοπλισμός σε μία ανύπαρκτη εγκατάσταση αποτελεί μία άλλη σκανδαλώδη παράμετρο σε ένα έργο αδιευκρίνιστων σκοπιμοτήτων.

Και ένα σχόλιο με αφορμή την επικαιρότητα, δηλαδή την πρόσφατη έκρηξη σε οικία της Πλάκας (25.09.2026). Οι ιστορικοί οικισμοί πρέπει να αντιμετωπίζονται από την Πολιτεία με βασικό άξονα τη διατήρηση της φυσιογνωμίας τους και την εξασφάλιση ποιοτικών υποδομών για τη διαβίωση των χρηστών. Στην περίπτωση της Μονεμβασιάς τέτοια έργα υποδομών είναι αυτά που αποσκοπούν στην προστασία από φυσικούς κινδύνους (π.χ. πυρκαγιές) με σχέδια διαφυγής, βελτιωμένα δίκτυα υδροδότησης και αποχέτευσης, καλύτερη πρόσβαση στο Κάστρο από τον οικισμό της Γέφυρας.

Το τελεφερίκ επιβλήθηκε ως έργο που δεν εξυπηρετεί καμία από τις παραπάνω προτεραιότητες, χρησιμοποίησε το δικαίωμα πρόσβασης ΑΜΕΑ ως πρόσχημα, ενώ στην Άνω Πόλη δεν υπάρχει οργανωμένο δίκτυο διαδρομών. Το τελεφερίκ αποδείχτηκε ανεπαρκώς σχεδιασμένο και τελικά κανείς δεν ξέρει την τύχη του. Ακολουθεί τη μαυρογιαλούρικη αντίληψη «Θα σας κάνουμε γεφύρια. Μα δεν έχουμε ποτάμια» και εμπλέκει κατοίκους, επαγγελματίες ακόμη και τους εργαζόμενους στην Αρχαιολογική Υπηρεσία σε αδιέξοδες διαδρομές”.