Ο Λούλα έδειξε πώς γίνεται, ο Σάντσεθ ακολουθεί. Η Ελλάδα;

Τίποτα δεν είναι αδύναντον, αν πιστεύεις στον εαυτό σου. Δεν πρόκειται για κλισέ, σαν και αυτά που υπάρχουν με το κιλό στα διάφορα εγχειρίδια αυτοβελτίωσης, αλλά, αφού μιλάμε για εφαρμοσμένη πολιτική, για πραγματικότητα. Κοιτάξτε τον Λούλα και επιχειρήστε να εξηγήσετε τον μεγαλειώδη θρίαμβό του.

Στα 80 του ο Λούλα μοιάζει (και είναι) πολύ πιο “φρέσκος” πολιτικά από τον Μπολσονάρου ο οποίος κατέβηκε σε προεκλογικό αγώνα για να πείσει ότι η Βραζιλία πρέπει να δεθεί στο άρμα του Τραμπ και των ΗΠΑ λες και είναι μία ασήμαντη κουκκίδα στο χάρτη. Ο νικητής των εκλογών ήταν σίγουρος και για τις δυνατότητες και την ποιότητα του πολιτικού του μηνύματος.

Γι’ αυτό και όταν προκλήθηκε από τον αντίπαλό του δημοσίως, όχι μόνο δεν “μάσησε” αλλά κατάφερε να μετατρέψει τις προσβολές που εξαπέλυε ο ακροδεξιός πολιτικός σε σημαίες ευκαιρίας για τον ίδιο. “Το 70% των φυλακισμένων σε ψήφισε στον πρώτο γύρο, πως το εξηγείς” ρώτησε ο Μπολσανάρο τον Λούλα στο τελευταίο ντιμπέιτ και ο πρόεδρος της Βραζιλίας του απάντησε σαν έτοιμος από καιρό: “100% έπρεπε να πάρω και να με ψηφίσει και ο φυλακισμένος πατέρας σου”  (ο πατέρας Μπολσονάρο βαρύνεται με σκάνδαλα για την προεδρική θητεία 2018-2022 και παραμένει στη φυλακή).

Χυδαίο υποννοούμενο για την αναπηρία του Λούλα άφησε ο Μπολσονάρο λίγες ημέρες πριν ανοίξουν οι κάλπες του δευτέρου γύρου;  “Δεν θα επιτρέψω σε κανέναν να με αποκαλεί εννιαδάχτυλο” απάντησε ο 80χρονος ηγέτης κλείνοντας μια για πάντα τη συζήτηση. Αυτό, αγαπητή αναγνώστρια και αγαπητέ αναγνώση, ονομάζεται ιδεολογική αυτοπεποίθηση, στοιχείο που διαθέτει σε προφανή επάρκεια ο Λούλα αλλά και ο Πέδρο Σάντσεθ, ο ηγέτης Ισπανίας που διεκδικεί.

Ειρήσθω εν παρόδω, ο Σάντσεθ σηκώνει σε κάτι ευκαιρία το γάντι που του πετάνε οι αντίπαλοί του και κυρίως ο επίδοξος Πρωθυπουργός, ηγέτης του Λαϊκού κόμματος, Φεϊχό. Ο Ισπανός Πρωθυπουργός δεν καμώνεται κάτι άλλο από αυτό που είναι: “Μας λένε αριστερούς. Είναι τιμή μας” τόνισε τις προάλλες ο Σάντσεθ ο οποίος παλεύει να ανατρέψει την εις βάρος του δημοσκοπήσεις. Και αν κάποιος στην Ευρώπη μπορεί να κάνει τέτοιες ανατροπές, είναι αυτός, ο μεγάλος αστέρας της Κεντροαριστεράς στη Γηραιά Ηπειρο.

Εχουμε ξαναμιλήσει για την ιδεολογική αυτοπεποίθηση. Η Δεξιά την έχει περίσσια στην Ελλάδα και στον υπόλοιπο κόσμο γιατί η χρονική συγκυρία την ευνοεί. Το πρόβλημα έχει να κάνει με την Αριστερά και τις πολιτικές για τους πολλούς που λοιδορήθηκαν όσο ποτέ τα τελευταία 30 χρόνια. Εκεί κάτι αρχίζει να αλλάζει, όχι όμως στο βαλκανικό χωριό μας. Εδώ ο φόβος, ο δισταγμός καλύτερα, αποτελεί ακόμα κανόνα. Υπάρχει, όπως έχουμε γράψει και άλλες φορές, μία αγωνία των προοδευτικών δυνάμεων να παίξουν στα όρια του γηπέδου που τους επιβάλλει ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Ούτε που τους περνά από μυαλό, να διευρύνουν, έστω, το γήπεδο.

Στην Βραζιλία ο Λούλα δεν γύρισε και το άλλο μάγουλο όταν επιχειρούσε να τον “χαστουκίσει” ο αντίπαλός του. Και όταν, από τα αποτελέσματα του 1ο γύρου, αντιλήφθηκε ότι θα πρέπει να αφήσουν τον καναπέ τους περισσότεροι Βραζιλιάνοι για να ψηφίσουν, έστρεψε το βλέμμα και το ενδιαφέρον του ακριβώς εκεί. Στην αύξηση της συμμετοχής. Και τα κατάφερε γιατί μίλησε τη γλώσσα της αλήθειας, και για τον ίδιο και για τη μεγάλη απειλή που έκρυβε ο Μπολσονάρου πίσω από την καλογυαλισμένη περσόνα του.

Ο Σάντσεθ στην Ισπανία προειδοποιεί, μιλώντας ρεαλιστικά. “Εχουμε κερδίσει πολλά για να αφήσουμε την Ισπανία σε κυβέρνηση συνεργασίας της δεξιάς με την ακροδεξιά” ισχυρίζεται. Βουνό το δίκιο του, η χώρα του έκανε πολλά από το 2018 και μετά, πήγε κόντρα στο ρεύμα, καταδίκασε τη γενοκτονία στη Γάζα και μπήκε στο μάτι του Τραμπ. Βρέθηκε στη σωστή πλευρά της Ιστορίας, στην πλευρά των πολλών και των συμφερόντων της λαϊκής πλειοψηφίας.

Στα καθ’ ημάς, αντί για ιδεολογική αυτοπεποίθηση, παρατηρούμε μία εμμονή για τα…κοστολογημένα προγράμματα και τη δημοσιονομική ορθοδοξία. “Πετάει ο γαϊδαρος” λέει η δεξιά, “ίσως και να πετάει” απαντούν οι της άλλης όχθης που εκτός των άλλων έχουν ανοίξει και ένα μεταξύ τους μπιφ που κάνει τον Μητσοτάκη να τρίβει τα χέρια του. Και την ίδια ώρα, ο Αγγλος Πρωθυπουργός, ο Άγγλος, αν έχετε το θεό σας, μιλάει για την ανάγκη επανακρατικοποιήσεων εταιριών κοινής οφέλειας γιατί “το άλλο το δοκιμάσαμε και δεν έδειξε να δουλεύει”.

Κοντολογίς, αγαπητέ αναγνώστη και αγαπητή αναγνώστρια. Η πολιτική αλλαγή απαιτεί θάρρος. Οταν μιλάς για τις ιδέες σου σαν να έχεις κρυφές ενοχές γι’ αυτές, ο αντίπαλος, που έχει εν τω μεταξύ χτίσει αυτοπεποίθηση, σε παίρνει παραμάζωμα. Οχι μόνο στις δημοσκοπήσεις αλλά και στην κάλπη, όπως αποδείχθηκε περίτρανα το 2023.

Και όμως η εποχή το “φωνάζει”. Ποτέ οι ιδέες της Αριστεράς για κοινωνική δικαιοσύνη, αλληλεγγύη, τόνωση του κόσμου της εργασίας, “άνοιξη” του κοινωνικού κράτους δεν ήταν τόσο επίκαιρες όσο σήμερα, στην εποχή δηλαδή του μεγάλου φόβου, της αβεβαιότητας και της οικονομικής καχεξίας. Οι Λεπέν αυτού του κόσμου επιχειρούν να μας πείσουν ότι ο εχθρός μας είναι οι άλλοι, μόνο που ξέρουμε καλά ότι ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι οι δεξιές πολιτικές και ο μισανθρωπισμός τους.

Η ακροδεξιά, που στον τόπο μας είναι πολλοίς ενσωματωμένη στο κυβερνών κόμμα, δεν θα νικηθεί με φιλικά πατ,πατ στην πλατούλα αλλά με αγώνα πόρτα-πόρτα κατά τον οποίο ο φόβος θα πρέπει να αλλάξει στρατόπεδο. Πώς να αλλάξει όμως στρατόπεδο ο φόβος, όταν οι ηγέτες της κεντροαριστεράς φοβούνται μην τους μαλώσει η “ομάδα Αλήθειας”;