Το δις εξαμαρτείν των media με τη Χρυσή Αυγή και τους ναζί…

Όταν η Χρυσή Αυγή άρχισε να βγαίνει από τα λαγούμια της στις αρχές της δεκαετίας του 2010 εκμεταλλευόμενη την κρίση και τη συσσωρευμένη λαϊκή δυσαρέσκεια, τα mainstream media την καλοδέχθηκαν.

Δυστυχώς, αυτή είναι η χειροπιαστή πραγματικότητα όπως την βιώσαμε όλοι μας. Ειδικά αν μιλάμε για το διάστημα μέχρι και τον Σεπτέμβριο του 2013, όταν δολοφονήθηκε ο Παύλος Φύσσας από τα χέρια του χρυσαυγίτη Ρουπακιά, βιώναμε την απόλυτη κανονικοποίηση.

Όχι μόνο οι υποψήφιοι και μετέπειτα βουλευτές της Χρυσής Αυγής εμφανίζονταν κανονικά στα πάνελ αλλά μέλη της εγκληματικής οργάνωσης έβρισκαν μιντιακό χώρο σε λάιφ στάιλ εκπομπές που ασχολούνταν με τα… μούσκουλα του Κασιδιάρη, τις κατά καιρούς σχέσεις του και άλλα πολλά.

Κάπως έτσι η Χρυσή Αυγή “κατέβηκε” στο σαλόνι του απλού, καθημερινού Ελληνα ο οποίος έβλεπε κάποιους νέους πολιτικούς να εκφράζουν τις “απόψεις” τους, οπότε ποιο είναι το πρόβλημα;

Φυσικά ακόμα και τότε, οι Ελληνες ναζιστές είχαν δώσει δείγματα του τρόπου με τον οποίο αντιλαμβάνονταν την πολιτική δράση. Πογκρόμ εναντίον φτωχοδιαβόλων μεταναστών σε γειτονιές της Αθήνας όπως ο Αγιος Παντελεήμονας, πογκρόμ και σε λαϊκά παζάρια εναντίον ξένων μικροπωλητών, ακόμα και τραμπουκισμοί σε τηλεοπτικά στούντιο όπως εκείνος ο…κλασικός στον Αντέννα με τον Κασιδιάρη (πάλι) να καταβρέχει τη Ρένα Δούρου και να χτυπά την Λιάνα Κανέλλη σε ζωντανή μετάδοση.

Ακόμα όμως και μετά τη δολοφονία Φύσσα, αν και πλέον είχε γίνει πασιφανές ότι μιλάμε για εγκληματίες και όχι για πολιτικό κόμμα, κάποιοι συνάδελφοί μας συνέχιζαν να ξεπλένουν και να δικαιολογούν σαν να μην έφτασαν όσα είχαν συμβεί με τα εκπληκτικά “ρεπορτάζ” με χρυσαυγίτες να επιδεικνύουν το “κοινωνικό” τους πρόσωπο περνώντας ηλικιωμένες απέναντι στο δρόμο και προσέχοντάς τες στα ATM των Τραπεζών.

Οι δημοσιογράφοι, κοντολογίς (και τα media ως επιχειρήσεις), είχαμε το δικό μας μερίδιο ευθύνης, σημαντικό και μεγάλο, στη γιγάντωση του νεοφασιστικού μορφώματος, στη είσοδό του στη Βουλή και στο “πέρασμα” ως εναλλακτική πολιτική επιλογή στο μυαλό χιλιάδων ψηφοφόρων.

Τούτων δοθέντων, δημοσιογραφικά “τσαφ” όπως αυτό που έγινε τις προάλλες στην ΕΡΤ με τον καταδικασμένο Ηλιόπουλο να εμφανίζεται στην κρατική τηλεόραση ως “θύμα ΜΚΟ” σε ζωντανή μετάδοση δεν ξενίζουν απλώς. Προκαλούν αποτροπιασμό και φέρνουν στο νου σκοτεινές μιντιακές στιγμές του όχι πολύ μικρού παρελθόντος.

Μόνο που αυτή τη φορά κανείς δεν μπορεί να πει ότι δεν ήξερε. Ο βίος και η πολιτεία της εγκληματικής οργάνωσης είναι πασίγνωστος σε όλη την Ελλάδα. Οι σχετικές δίκες καλύφθηκαν εκτενώς και η ετυμηγορία της δικαιοσύνης ήταν ξεκάθαρη: Δεν ήταν πολιτικό κόμμα, ήταν γιάφκα με μαχαιροβγάλτες. Νέτα-σκέτα.

Στη εποχή μας, επιπρόσθετα, κατά την οποία μερίδα της ελληνικής νεολαίας, κοιτάζει με συμπάθεια προς το ακροδεξιό σκέλος του πολιτικού φάσματος λόγω του “αντισυστημισμού” του χώρου, η ευθύνη μας γίνεται ακόμα πιο μεγάλη. Ενας καταδικασμένος χρυσαυγίτης, όταν παρουσιάζεται ως θύμα ΜΚΟ, ξεπλένεται με πρωτοφανή ακρίβεια. Είναι λυπηρό ότι δεν γίνεται αντιληπτός από όλους ο παραπάνω συλλογισμός.

Και εδώ τίθεται το ερώτημα: Θα αντιδρούσε η ΕΡΤ, αν το θέμα δεν αναδεικνυόταν από τα υπόλοιπα ΜΜΕ; Μήπως περνούσε στο ντούκου αν η ιστορία έμενε στους τοίχους του ραδιομεγάρου; Απαντήσεις σ’ αυτά τα ερωτήματα φυσικά δεν θα υπάρξουν γιατί η τροπή που πήραν τα πράγματα ήταν διαφορετική, ωστόσο οφείλουμε να τα θέσουμε για να έχουμε σχηματισμένη στο μυαλό μας την πλήρη εικόνα των πραγμάτων.

Ας είναι αυτήν την περίοδο τα δημοκρατικά μας αντανακλαστικά όσο το δυνατόν ψηλότερα. Και σε μας, που εργαζόμαστε στον Τύπο και έχουμε τη βαριά ευθύνη της ενημέρωσης του ελληνικού λαού, ακόμη περισσότερο…