Τα διδάγματα από την ήττα Τραμπ για τη ΝΔ και την ελληνική αριστερά 

Οι ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ εξελίχθηκαν σε ήττα του τραμπισμού. Καθώς όχι μόνο πήραν τον έλεγχο της Βουλής των Αντιπροσώπων και της Γερουσίας οι Δημοκρατικοί. Αλλά εξελέγησαν Δημοκρατικοί που εκπροσωπούν όλα όσα μισεί το MAGA και που -κυρίως- στάθηκαν απέναντι στο μεγάλο αμερικανικό κεφάλαιο και τα λόμπι του Ισραήλ. Όχι πως έγινε και… επανάσταση, αλλά σίγουρα υπάρχει στον αέρα το άρωμα μίας πιθανής πολιτικής αλλαγής.

Στην Ελλάδα εστιάζουμε στην εκλογή ελληνοαμερικανών υποψηφίων, στο κατά πόσο η αλλαγή στο Κογκρέσο μπορεί να αποβεί προς όφελος της χώρας μας απέναντι στην Τουρκία και στο εάν θα υπάρξουν καλές ή κακές ειδήσεις στα ελληνοτουρκικά. Όμως η ήττα του Ντόναλντ Τραμπ και η άνοδος της αριστερής πτέρυγας των Δημοκρατικών εμπεριέχουν διδάγματα για τα ελληνικά κόμματα.

Οι εγχώριοι θαυμαστές και επίδοξοι μιμητές του Τραμπ εντός και εκ δεξιών της Νέας Δημοκρατίας καλούνται να αναγνωρίσουν πως δεν αρκούν οι κραυγές για woke ατζέντα όταν η ακρίβεια σαρώνει, οι ανισότητες ενισχύονται και η “μεσαία τάξη” ξυπνά από το όνειρο της δυνατότητας οικονομικής ανόδου. Και να λάβουν υπόψη τους ότι η ταύτιση με το Ισραήλ δεν βγαίνει πάντα σε καλό πολιτικά.

Όπως προέβλεψε λίγο πριν τις ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ ο πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης, η αποδοκιμασία Τραμπ αφορούσε πρωτίστως την ακρίβεια. “Αυτό που αμερικανοί προσάπτουν στην κυβέρνηση Τραμπ δεν είναι τόσο η ακρίβεια, όσο ότι παρουσιάζει μία εικόνα της οικονομίας που δεν είναι ευθυγραμμισμένη με αυτό που οι πολίτες βιώνουν”, εκτίμησε επίσης ο πρωθυπουργός.

Όμως αυτό ακριβώς δεν κάνει και η κυβέρνηση της ΝΔ; Το κυβερνητικό αφήγημα υποστηρίζει ουσιαστικά ότι τα πράγματα δεν πάνε και τόσο άσχημα, ενώ ο δηλωμένος θαυμαστής του Τραμπ., Άδωνις Γεωργιάδης, έχει δηλώσει ότι η οικονομία “πάει βζιιιιν”. Άρα καλό είναι στο κυβερνητικό στρατόπεδο να διδαχθούν από τα τραμπικά παθήματα. Και να καταλάβουν ότι όσους μετανάστες και να κυνηγήσει κανείς, δεν μπορεί να σκεπάσει τα πραγματικά προβλήματα της κοινωνίας.

Όπως άλλωστε η επανεκλογή του Τραμπ το 2024 ενίσχυσε ακραία δεξιά κόμματα στην Ευρώπη και άλλαξε την ατζέντα της πολιτικής αντιπαράθεσης, έτσι και τώρα μπορεί να φυσήξει νέος άνεμος από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Αλλά εάν εξ αριστερών της ΝΔ, στην ΕΛ.Α.Σ και το ΠΑΣΟΚ, ελπίζουν να ζήσουν ένα “αμερικανικό όνειρο”, πρέπει να καταλάβουν ότι για να γίνει αυτό πράξη θέλει πράξεις. Δεν αρκεί να γράφει κεντροαριστερά ή αριστερά στην ούγια.

Τα ΜΜΕ στις ΗΠΑ, αλλά και εδώ, στέκονται (ευλόγως σε ένα βαθμό) στο γεγονός ότι οι Δημοκρατικοί εξέλεξαν υποψήφιους που εκπροσωπούν όπως προαναφέρθηκε όλα όσα μισεί η τραμπική ακροδεξιά. Στο Μίσιγκαν κέρδισε ο Αμπντούλ Αλ- Σαγιέντ, ο πρώτος στην ιστορία μουσουλμάνος γερουσιαστής. Στο Νιού Χαμσάιρ, ο Ελληνοαμερικάνος και ανοιχτά ομοφυλόφιλος Κρις Πάππας. Στη Νέα Υόρκη η αυτόχθονη Κλερ Βαλντές. Ο Δημοκρατικός Χακίμ Τζέφρις θα είναι ο πρώτος μαύρος πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων. Και πάει λέγοντας.

Όμως είναι λάθος η συζήτηση να μενει μόνο στη φυλετική, θρησκευτική ή σεξουαλική ταυτότητα των Δημοκρατικών που σάρωσαν κόντρα στο MAGA. Άλλωστε για παράδειγμα ο νέος Ρεπουμπλικανός κυβερνήτης της Φλόριντα, Μπάιρον Ντόναλντς, είναι μαύρος και είχε την προσωπική στήριξη Τραμπ. Ενώ ο Δημοκρατικός που άλωσε το ρεπουμπλικανικό κάστρο του Τέξας, ο 37χρονος Τζειμς Ταλαρίκο, είναι κατάλευκος, με φλώρικη χωρίστρα, θρήσκος χριστιανός με θεολογικές σπουδές και η επινίκια ομιλία του ήταν διανθισμένη με αναφορές στη Βίβλο.

Το κοινό των νέων αστέρων των Δημοκρατικών είναι οι πολιτικές που υπερασπίστηκαν και οι ισχυροί στους οποίους στάθηκαν απέναντι. Ο Ίλον Μασκ και το AIPAC που κάνει lobbying υπέρ του Ισραήλ, είχαν ξοδέψει εκατομμύρια στο Τέξας και το Μίσιγκαν- εξ ου και ο Ταλαρίκο δήλωσε ότι στο Τέξας ο Δαβίδ νίκησε τον Γολιάθ. Ο Ταλαρίκο και ο Αλ Σαγιέντ και πολλοί ακόμη Δημοκρατικοί, ιδίως όσοι κέρδισαν σε δύσκολες μάχες, μιλούσαν για την παιδεία και την υγεία, για τις κοινωνικές ανισότητες, για την ανάγκη ουσιαστικής πολιτικής αλλαγής στις ΗΠΑ.

Εκτός από τον Τραμπ, ηττήθηκε λοιπόν σε ένα βαθμό και το κατεστημένο των Δημοκρατικών, που επαναπαύεται στην εναλλαγή του δικομματισμού και επικαλείται την ΤΙΝΑ (There Is No Alternative- Δεν υπάρχει εναλλακτική) στην εφαρμογή πολιτικών. Το πρώτο μήνυμα είχε έρθει απο τη Νέα Υόρκη με τον Μαμντάνι. Αλλά στην Αθήνα κάποιοι στην κεντροαριστερά φαίνεται ότι πιστεύουν πως αρκεί να αντιγράψουν τα social media του Μαμντάνι και του Αλ Σαγιέντ. Οπως κάποιοι άλλοι παλιότερα σήκωναν τα μανίκια του πουκαμίσου για να μιμηθούν τον Ομπάμα.

Άλλο Μίσιγκαν βέβαια και άλλο Μελίσσια. Και αυτό δεν πρέπει να το ξεχνά κανείς επίδοξος Αλ Σαγιέντ. Όπως οι επίδοξοι Έλληνες Τραμπ πρέπει να διδαχθούν από τα λάθη του Αμερικανού προέδρου και να προσεύχονται να μην κάνει στην απελπισία της ήττας “τρέλες” στη Μέση Ανατολή ή και την ανατολική Μεσόγειο.