O Τραμπ έχασε, το φεστιβάλ κωλοτούμπας μόλις άρχισε…

Η νίκη των Δημοκρατικών τελικά δεν ήταν οριακή, δεν είναι μόνο ότι συνεχίστηκε η μακρά παράδοση ο Πρόεδρος να μην έχει τον έλεγχο του Κογκρέσου αμέσως μετά την εκλογή του και να λειτουργούν στην πράξη τα περίφημα checks & balances του αμερικανικού πολιτικού συστήματος.

Ο Ντόναλντ Τραμπ όμως δεν έχασε απλά, συνετρίβη. Αφού δύο χρόνια μετά την επανεκλογή του, ήταν ο ίδιος που έδωσε στις ενδιάμεσες εκλογές του 2026 χαρακτήρα δημοψηφίσματος για την έως τώρα δεύτερη θητεία του, το αποτέλεσμα δεν είναι μια διαχειρίσιμη αποδοκιμασία: είναι ένα χαστούκι τόσο ηχηρό που ακούστηκε σε όλο τον πλανήτη. 

Ο ίδιος το αντιμετώπισε, ως τώρα, σχετικά ψύχραιμα. Με το αναμενόμενο παιδιάστικο επιχείρημα «δεν ήμουν εγώ στο ψηφοδέλτιο, γι’ αυτό χάσαμε», ενώ ο αντιπρόεδρος (και προαλειφόμενος για διάδοχός του) Τζ.Ντ. Βανς εντόπισε ως αιτία της ήττας τον πόλεμο στο Ιράν. Ο εκτεταμένος φόβος των δημοκρατών Αμερικανών, απόρροια του μετατραυματικού στρες από τα γεγονότα στο Καπιτώλιο προ πενταετίας, ότι η πλευρά Τραμπ δε θα αποδεχθεί το αποτέλεσμα και θα δημιουργήσει εμφυλιοπολεμικές συνθήκες, ευτυχώς δεν επιβεβαιώθηκε.

 

Οι πρωτιές είναι συγκινητικές για το προοδευτικό ακροατήριο, όχι μόνο εντός ΗΠΑ: η πρώτη αφροαμερικανή κυβερνήτης στην ιστορία (Κίσα Λανς Μπότομς, Τζόρτζια) / ο πρώτος ανοιχτά γκέι γερουσιαστής στην ιστορία (ο ελληνοαμερικανός Κρις Πάππας, Νιου Χάμσαιρ) / ο πολυσυζητημένος πρώτος μουσουλμάνος γερουσιαστής στην ιστορία (Αμπντούλ Ελ Σαγέντ στο πολυσυζητημένο Μίσιγκαν). Κι αντίστοιχες πρωτόφαντες νίκες με πρωταγωνιστες αφροαμερικανούς, ισπανόφωνους, μέλη της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας και γυναίκες σε Φλόριντα, Νότια Καρολίνα, Τέξας, Κολοράντο, Νιου Τζέρσεϊ, Νέα Υόρκη, Οχάιο, Καλιφόρνια. 

Τα κάστρα που έπεσαν, σχεδόν ανήκουστα: οι Δημοκρατικοί εξέλεξαν γερουσιαστή στο Κάνσας μετά από 94 χρόνια (!), πετυχαίνοντας το ίδιο στο Τέξας για πρώτη φορά μετά το 1988 με τον 37χρονο Τζέιμς Ταλαρίκο, εκτός από όνομα Sopranos, να μας συστήνεται και ως ένα από τα πρόσωπα που φαίνεται ότι θα παίξουν ρόλο στο μέλλον των Δημοκρατικών.

Κάποια γρήγορα συμπεράσματα από τα midterms, μάλλον οριζόντιας σύγκλισης: 

α) Αν κάτι μας δείχνουν αυτές οι τέσσερις διαδοχικές, αν και παντελώς ανομοιογενείς, εκλογικές αναμετρήσεις των τελευταίων δύο εβδομάδων σε Βραζιλία, Σερβία, Ισραήλ και ΗΠΑ είναι ότι η αλλαγή, μικρή ή μεγάλη, έρχεται μόνο με συμμετοχή. Αν ο προοδευτικός κόσμος σε όλον τον πλανήτη αισθάνεται κάπως καλύτερα από ότι αισθανόταν πριν δεκαπέντε μέρες είναι γιατί όπου χρειάστηκε πήγε και ψήφισε. 

β) Η ακροδεξιά διεθνής, που κανείς δεν ενσαρκώνει πιο εμβληματικά από τον Ντόναλντ Τραμπ, και η «πολιτική του μίσους» που αντιπροσωπεύει, μπορούν να ηττηθούν. Από νέα, φρέσκα, ατσαλάκωτα πρόσωπα που ξέρουν τους νέους κανόνες της επικοινωνίας, δεν κουβαλάνε πάνω τους το κρίμα πρόσφατων αποτυχιών και προτεραιοποιούν την «πολιτική της καθημερινότητας». Όπως, ο Ζόραν Μαμντάνι μίλησε για “politics of affordability” στη Νέα Υόρκη ή ο Τροι Τζάκσον που εξελέγη με τους Δημοκρατικούς στο Μέιν με σύνθημα «δεν ερχόμαστε από τα αριστερά, ούτε από τα δεξιά – ερχόμαστε από τον πάτο κι ανεβαίνουμε». Ένας τέτοιος συνδυασμός τελικά μπορεί να κάνει ακόμα και το μισό δισεκατομμύριο που ξόδεψε ο Έλον Μασκ στο Τέξας ή το τσεκ των 5000 δολαρίων που έταξε ο Τραμπ σε κάθε Αμερικανό, να φαίνονται λίγα. 

γ) Αν αυτό ήταν το τέλος του Τραμπ ή ακόμα καλύτερα το τέλος του Τραμπισμού, τότε, ναι, η 3η Νοεμβρίου του 2026 είναι μια σπουδαία, μια ιστορική ημέρα. Ας είμαστε επιφυλακτικοί: κανείς δεν ξέρει για τι είναι ικανός ένας τέτοιος Πρόεδρος υπό πίεση που μπορεί να εργαλειοποιήσει τα πάντα, κανείς δεν ξέρει αν πρόκειται να επιστρέψει το αλλοιωμένο Ρεπουμπλικανικό κόμμα στις εργοστασιακές, έστω συντηρητικές αλλά πάντως όχι νεοφασιστικές, ρυθμίσεις του κι ας μην υποτιμάμε την παραδοσιακή ικανότητα της βαρωνίας των Δημοκρατικών να σαμποτάρει την αριστερή τους πτέρυγα που ολοφάνερα έχει αποκαταστήσει τη (χαμένη) επαφή τους με την αμερικανική κοινωνία.

Όλα αυτά, σωστά η λάθος, θα φανούν στο άμεσο μέλλον. Οι επόμενες προεδρικές εκλογές είναι προγραμματισμένες για το Νοέμβριο του 2028.

Για την ώρα, μπορείτε να καθίσετε αναπαυτικά στην πολυθρόνα σας, να φτιάξετε ποπ κορν και να παρακολουθήσετε το φεστιβάλ της κωλοτούμπας που ήδη άρχισε στην Ευρώπη, και φυσικά στην Ελλάδα.

Όλοι αυτοί οι ηγέτες, οι αξιωματούχοι, οι ισχυροί άνδρες και οι ισχυρές γυναίκες που τα προηγούμενα χρόνια σπρώχνονταν για να βρίσκονται στη φωτογραφία δίπλα στον Τραμπ, τώρα θα πάρουν τις αποστάσεις τους. Όσοι έδειξαν πρωτοφανή υποτέλεια στον αμερικανό Πρόεδρο, με έναν υπερβάλλοντα ζήλο που ξεπέρασε κατά πολύ το savoir faire της σύγχρονης διπλωματίας, τώρα θα θέλουν να σκίσουν εκείνη τη φωτογραφία στα δύο. Όσοι αδιαφόρησαν βλεποντας τον να μη σέβεται κανέναν κανόνα, όσοι ακόμα υιοθέτησαν τον λόγο και το ύφος του «δίκαιου της ισχύος», τώρα θα μιλήσουν για τη «διορθωτική δύναμη της δημοκρατίας».

Αλλά οι δηλώσεις και τα τόσο πρόσφατα πεπραγμένα είναι εκεί. Σε Ελλάδα κι Ευρώπη.

Ξεχνιέται ο ολλανδός πρωθυπουργός Ρούτε να μη χορταίνει να αποκαλεί “daddy” τον Τραμπ πριν ενάμιση χρόνο στη Χάγη; Σε εκείνη τη σύνοδο του ΝΑΤΟ που ο αμερικανός πρόεδρος απαίτησε και πέτυχε τη δέσμευση των συμμάχων να ξοδεύουν το 5% του ΑΕΠ τους σε αμυντικές δαπάνες.

Ή να θυμηθούμε τη συνάντηση Τραμπ-Φον Ντερ Λάιεν στην πολυτελή αγροικία του πρώτου στην Σκωτία το ίδιο καλοκαίρι, εκεί που ως Ευρώπη πήγαμε να διαπραγματευθούμε σκληρά τη δασμολογική πολιτική και καταλήξαμε σε συμφωνία να αυξήσουμε τις εισαγωγές αμερικανικής ενέργειας κατά 750 δισεκατομμύρια δολάρια, επενδύοντας παράλληλα 600 δισεκατομμύρια στην αγορά στρατιωτικού εξοπλισμού από τις Ηνωμένες Πολιτείες; 

Ας μην μπει καν στη συζήτηση η πλήρης αδυναμία της Ευρώπης να πιέσει τον αμερικανό πρόεδρο να σταματήσει να επιχορηγεί την σφαγή στη Γάζα και να επιβληθούν κυρώσεις στο Ισραήλ για να την σταματήσει. Κάτι που βέβαια διαβάζεται και ως απροθυμία ή/και συνενοχή.

Για το διεθνές δίκαιο, άλλωστε, δεν είχε πει και ο Πρωθυπουργός «δεν είναι ώρα να μιλάμε γι’ αυτό» τις ημέρες της αμερικανικής στρατιωτικής παρέμβασης στη Βενεζουέλα. (Λίγους μήνες μετά, βέβαια, το επικαλούμαστε το διεθνές δίκαιο για να καταγγείλουμε το τουρκολιβυκό μνημόνιο, αλλά μας ακούει κανείς;)

Μήπως δεν άλλαξε αίφνης η εγχώρια ρητορική μετά την επανεκλογή Τραμπ; Ξαφνικά, έπρεπε να προστατευτούμε, όχι από την «τυραννία της πλειοψηφίας», αλλά από την «τυραννία της μειοψηφίας», οι ντόπιοι MAGες αφιερώθηκαν στον αγώνα κατά της woke ατζέντας π.χ. ξεσπαθώνοντας ότι «τα φύλα είναι δύο, τελεία και παύλα», ενώ δυσκολεύονταν πολύ να καταδικάσουν την τρομοκρατία του ICE (ίσως γιατί τη ζήλευαν κλείνοντας δομές ασυνόδευτων). Μην πάμε καν στα έργα, τις ημέρες και το πικρό τέλος «ξημερώματα, δίνεις δικαιώματα» της Κίμπερλι Γκιλφόιλ στην Ελλάδα, αυτό είναι από μόνο του ξεχωριστό κεφάλαιο

Όχι τίποτα άλλο αλλά έχουμε να φιλοξενήσουμε στην Αθήνα τον προσεχή Φεβρουάριο και το συνέδριο του Breitbart, του «ειδησεογραφικού δικτύου» που αποτέλεσε ναυαρχίδα της ακροδεξιάς μισααλοδοξίας και φυτώριο του MAGA κινήματος την τελευταία δεκαετία…