Ισραήλ: Ο Άιζενκοτ “ανοίγει την πόρτα” στο Λικούντ και την ακροδεξιά για κυβέρνηση συνεργασίας

Ανοιχτό το ενδεχόμενο συνεργασίας ακόμη και με το Λικούντ του Μπενιαμίν Νετανιάχου και τον ακροδεξιό Θρησκευτικό Σιωνισμό αφήνει ο Γκάντι Άιζενκοτ, σε μια προσπάθεια να διευρύνει τις επιλογές του για τον σχηματισμό της επόμενης κυβέρνησης του Ισραήλ.

Ο επικεφαλής του Yashar και του κύριου μπλοκ της αντιπολίτευσης δήλωσε την Κυριακή (8/11) ότι δεν αποκλείει τη συμμετοχή των δύο κομμάτων σε έναν κυβερνητικό συνασπισμό υπό την ηγεσία του, υπό την προϋπόθεση ότι θα αποδεχθούν τις αρχές που έχει θέσει.

«Αν τα μέλη του Λικούντ και του Θρησκευτικού Σιωνισμού (σ.σ. κόμμα του απερχόμενου υπουργού Οικονομικών Μπεζαλέλ Σμότριτς) πιστεύουν ειλικρινά ότι έχει έρθει η ώρα για ενότητα (…) δεν βλέπω κανένα λόγο να μην υποστηρίξουν μια κυβέρνηση με επικεφαλής εμένα και βασισμένη στις αρχές που έχω περιγράψει», ανέφερε χαρακτηριστικά.

«Διανύουμε μια από τις πιο κρίσιμες περιόδους που έχει βιώσει ποτέ η ισραηλινή δημοκρατία», πρόσθεσε.

Η τοποθέτησή του έρχεται ενώ ο πρόεδρος του Ισραήλ, Ισαάκ Χέρτζογκ, έχει αποφασίσει να του αναθέσει την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης, μετά την ολοκλήρωση των διαβουλεύσεων με τα κοινοβουλευτικά κόμματα.

Συγκεκριμένα, 67 βουλευτές της Κνεσέτ πρότειναν τον Άιζενκοτ για την πρωθυπουργία, έναντι 46 που τάχθηκαν υπέρ του απερχόμενου πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου, ενώ επτά απείχαν. Ο Άιζενκοτ είχε προσκληθεί στην προεδρική κατοικία την Κυριακή, στις 17:00, προκειμένου να παραλάβει την εντολή.

Ωστόσο, το ισχυρό προβάδισμά του δεν εξασφαλίζει και την απαιτούμενη πλειοψηφία για τον σχηματισμό κυβέρνησης, καθώς οι πολιτικές διαφορές μεταξύ των κομμάτων που τον υποστήριξαν παραμένουν μεγάλες.

Από τους 67 βουλευτές που πρότειναν τον Άιζενκοτ, οι 19 προέρχονται από τα αραβικά κόμματα, με αποτέλεσμα το λεγόμενο «μπλοκ της αλλαγής» να διαθέτει μόλις 48 έδρες. Για να φτάσει την απαιτούμενη πλειοψηφία των 61 εδρών μέσω συνεργασίας με τα υπερορθόδοξα κόμματα, θα χρειαζόταν τόσο τις επτά έδρες του United Torah Judaism όσο και τις έξι του Shas.

Το μεγαλύτερο αγκάθι στις διαπραγματεύσεις παραμένει η στράτευση των υπερορθόδοξων Εβραίων. Τα υπερορθόδοξα κόμματα ζητούν ειδική νομοθετική ρύθμιση για τους σπουδαστές των θρησκευτικών σχολών, την ώρα που πιθανοί κυβερνητικοί εταίροι του Άιζενκοτ επιμένουν στην υποχρεωτική στράτευση και στην ισότιμη κατανομή των υποχρεώσεων.

Την κατάσταση περιπλέκει περαιτέρω η στάση του Αβίγκντορ Λίμπερμαν, ο οποίος, αν και στηρίζει την προσπάθεια σχηματισμού κυβέρνησης, αποκλείει κατηγορηματικά έναν συνασπισμό που θα εξαρτάται από τα αραβικά κόμματα, ακόμη και μέσω της αποχής τους από την ψηφοφορία.

Μέσα σε αυτό το σκηνικό, το άνοιγμα του Άιζενκοτ προς το Λικούντ και τον Θρησκευτικό Σιωνισμό διευρύνει το πεδίο των πιθανών συνεργασιών, χωρίς ωστόσο να αίρει τις σοβαρές δυσκολίες που αντιμετωπίζει για τη συγκρότηση μιας σταθερής κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας.