ΤΙ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΑΝ Ο ΣΚΥΛΟΣ ΤΟΥ ΓΕΙΤΟΝΑ ΓΑΒΓΙΖΕΙ ΑΣΤΑΜΑΤΗΤΑ
Πριν αρχίσεις να χτυπάς τοίχους ή να στέλνεις ανώνυμα ραβασάκια, δες τι μπορείς να κάνεις που να έχει αποτέλεσμα.
Επειδή το θέμα είναι κάπως ευαίσθητο, για εμένα, πριν μεταφέρω τις προτάσεις ειδικών για το πώς μπορείς να προσεγγίσεις αποτελεσματικά έναν γείτονα που έχει σκύλο, ο οποίος γαβγίζει όλη την ημέρα, θα ήθελα να κάνω κάποιες διευκρινίσεις.
Όσοι ζούμε σε πόλεις, οφείλουμε να γνωρίζουμε πως υπάρχουν ώρες κοινής ησυχίας. Τη χειμερινή περίοδο είναι από τις 15.30 έως τις 17.30 και από τις 22.00 έως τις 07.30.
Σε αυτές τις ώρες απαγορεύονται η δυνατή μουσική και οι φωνές, οι θορυβώδεις εργασίες (από ανακαίνιση έως μετακίνηση βαριών επίπλων), η φόρτωση και εκφόρτωση εμπορευμάτων, η αδικαιολόγητη χρήση σειρήνων, τα θορυβώδη παιχνίδια και οι λοιποί ήχοι που εντάσσονται στην κατηγορία “υπερβολική ηχορύπανση”, όπως έχει οριστεί στην Αστυνομική Διάταξη 3/1996.
Όχι όπως την αντιλαμβάνεται ο καθένας.
Γενικά, δεν κάνουμε ό,τι νιώθουμε για όσο το νιώθουμε
Όταν δεν είναι ώρες κοινής ησυχίας δεν σημαίνει ότι του δίνουμε και καταλαβαίνει, χωρίς έλεος.
Στις διατάξεις περί εκπομπών και διατάραξης κοινής ησυχίας, αναφέρεται ότι “ο συνεχής, αδιάλειπτος και υπέρμετρος θόρυβος απαγορεύεται όλο το 24ωρο”. Βλέπεις πως το ζητούμενο δεν είναι η άκρα του τάφου σιωπή.
Είναι η αλληλοκατανόηση και ο αλληλοσεβασμός.
Όσοι έχουμε σκύλους, δεν τους συμπεριφερόμαστε σαν να είναι αζαλέες. Δεν τα αφήνουμε στα μπαλκόνια όλη μέρα και όλη νύχτα και φροντίζουμε να τακτοποιούμε τις βασικές τους ανάγκες, με πρώτη αυτήν των περιπάτων τουλάχιστον δυο φορές την ημέρα -αυξάνουμε ή μειώνουμε, ανάλογα με την ηλικία.
Επειδή τα ζώα μας δεν είναι λούτρινα ή μηχανικά (να βγάλουμε τις μπαταρίες, να τελειώνουμε) κάποιες φορές θα γαβγίσουν. Θα ομολογήσω ότι τα αφήνω να το κάνουν για κάποια -λίγα- λεπτά τα απογεύματα, να τα πουν και αυτά να ξεθυμάνουν.
Εννοώ δεν μπορώ να τα καταπιέζω 24 ώρες το εικοσιτετράωρο. Δεν θέτω θέμα “φύσης” γιατί δεν είναι στη φύση τους οι καναπέδες και τα κρεβάτια, τα συμπληρώματα και τα σνακ. Έγιναν, ώστε να μπορούμε να συνυπάρχουμε.
Πού θέλω να καταλήξω;
Σέβομαι τους γείτονες μου, εξαιρουμένων αυτών που δεν με σέβονται.
Η σχέση, δηλαδή, είναι δούναι και λαβείν. Μπορεί εν τω μεταξύ, να ακουστεί “τρελό”, αλλά κι εγώ βρίσκω ενοχλητικές κάποιες συνήθειες που εντάσσονται στη διατάραξη της ησυχίας -ή της ψυχικής μου ηρεμίας.
Αναγνωρίζω όμως, το δικαίωμα των παιδιών στο παιχνίδι και των ενηλίκων στις δραστηριότητες (όλες, εξαιρουμένων των ακραίων καβγάδων όπου και παρεμβαίνω), ακόμα και εντός ωρών κοινής ησυχίας.
Για όλα όμως, θα συμφωνείς πως υπάρχει ένα διακριτό όριο.
Με την ελπίδα ότι συνεννοηθήκαμε, προχωρώ στο παρασύνθημα.
Από τα ανώνυμα ραβασάκια στο “χτύπημα κουδουνιού”
Υπάρχουν πολλοί τρόποι να ενημερώσουμε έναν γείτονα ότι ο σκύλος του ταλαιπωρείται (για να γαβγίζει ατελείωτες ώρες, δεν περνάει φίνα) και ταλαιπωρεί (τη γειτονιά).
Εμένα ας πούμε μου έστειλαν απειλητικό μήνυμα -γεμάτο ύβρεις-, που έγραψαν σε χαρτί Α4, με χάρακα κάτω από τα γράμματα, ώστε να παραμείνει κρυφή η ταυτότητα του αποστολέα αν ζητήσω έρευνα από το CSI.
Επειδή τυγχάνω αντιδραστικός ως άνθρωπος, μπορείς να φανταστείς ότι δεν ενέδωσα, αλλά ενημέρωσα την αστυνομία. Δεν εκτίμησα στο ελάχιστο τον έως και παραβατικό τρόπο της ενημέρωσης μου για τη δυσαρέσκεια που υπήρχε, ενώ είμαι ενήλικας και ο αποστολέας άνθρωπος τρίτης ηλικίας.
Ξέρεις τι εκτίμησα;
Την κυρία που ήλθε και με ενημέρωσε -εν καιρώ εγκλεισμού της πανδημίας- ότι ενώ λείπω στο γραφείο, οι σκύλοι μου δίνουν ρεσιτάλ. Απάντησα πως δεν το γνώριζα και έκανα ό,τι μπορούσα για να λύσω το πρόβλημα.
Θα επισημάνω πως έκανα Ο,ΤΙ ΜΠΟΡΟΥΣΑ για το καλό όλων και βάσει των νόμων. Δηλαδή, δεν άφηνα ανοιχτή την μπαλκονόπορτα όλη την ημέρα, αλλά μόνο τις ώρες που ήμουν σπίτι.
Δεν έκανα ό,τι ακριβώς ήθελε η γειτόνισσα, δηλαδή να έχω νυχθημερόν μέσα στο σπίτι τους σκύλους.
Πάμε τώρα, και σε αυτά που έχουν να προτείνουν, ως μεθόδους για να συνεννοηθούμε με κηδεμόνα σκύλου που γαβγίζει ασταμάτητα για ώρες, επικοινωνιολόγοι και σύμβουλοι επικοινωνίας.
Τα τρία βήματα της επιτυχίας
Καλό είναι να επιλέξουμε την κατ’ ιδίαν ενημέρωση, σε μια ήρεμη στιγμή. Όχι όταν έχει τεντωθεί το ψυχονευρωτικό μας από το γάβγισμα. Πλησιάζουμε λοιπόν, τον γείτονα/την γειτόνισσα και ρωτάμε αν είναι κατάλληλη η στιγμή για να κάνουμε μια συζήτηση.
Εφόσον μας πει πως είναι, λέμε κάτι στο ύφος του «ήλπιζα ότι θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για κάτι που με απασχολεί. Θα ήθελα πολύ να μοιραστώ την άποψή μου, να ακούσω τη δική σας και να δούμε αν μπορούμε να βρούμε μια λύση μαζί», πρόταση που ανήκει στη Sarah Gershman, σύμβουλος επικοινωνίας που διδάσκει επικοινωνία στο Georgetown και το Johns Hopkins και μίλησε στο TIME.
Μετά αναφέρουμε αντικειμενικά τα δεδομένα, ψύχραιμα και ωραία. Για παράδειγμα, «ξυπνάω τη νύχτα επειδή γαβγίζει ο σκύλος σας. Φοβάμαι μήπως αγχώνεται μόνος του. Επειδή εργάζομαι από το σπίτι (ή κοιμάμαι εκείνες τις ώρες), μου δημιουργεί αρκετή δυσκολία. Ήθελα απλώς να σας το πω ώστε να δούμε πώς μπορεί να λυθεί».
Το τρίτο βήμα είναι να δημιουργήσουμε συνεργατικό πλαίσιο. Πώς; Με φράσεις όπως «αντιλαμβάνομαι ότι μπορεί να μην το γνωρίζετε καν. Αναρωτιέμαι αν μπορούμε να βρούμε μαζί τη λύση».
Η ειδικός βεβαιώνει ότι όλα αυτά θα λειτουργήσουν πολύ καλύτερα από μια επίθεση που θα βάλει τη γειτόνισσα/το γείτονα σε αμυντική θέση. Αντί λοιπόν, του “ο σκύλος σου”, προτιμούμε το “εγώ δεν μπορώ να συγκεντρωθώ/κοιμηθώ κλπ».
Το συγκεκριμένο combo λειτουργεί επιστημονικά, καθώς εκφράζει πρώτα ενδιαφέρον για την ευημερία του σκύλου (μειώνει την άμυνα), δηλώνει συγκεκριμένες ώρες (αντικειμενικότητα) και προσκαλεί σε κοινή λύση.
Η εκπαιδεύτρια σκύλων, Kate LaSala, η οποία ειδικεύεται στον φόβο, την επιθετικότητα και το άγχος του αποχωρισμού, σύστησε να αναφέρουμε τις ακριβείς ώρες που ο σκύλος γίνεται πιο “φωνακλάς” -που εκδηλώνει τη μεγαλύτερη ένταση. Όπως λέει «αυτές οι λεπτομέρειες μπορούν να βοηθήσουν τον κηδεμόνα να συνδέσει τον θόρυβο με μια συνθήκη, όπως έναν επισκέπτη ή ότι το ζώο μόλις έμεινε μόνο του».
Το δεύτερο “χτύπημα”
Υπάρχουν περιπτώσεις που ο γείτονας/η γειτόνισσα δεν θέλει να καταλάβει ή στην απελπισία που νιώθει δεν βλέπει φως στο τούνελ.
Αναγνωρίστε πως το γάβγισμα ενός σκύλου είναι κάτι το αναπόφευκτο και εκφράστε την ελπίδα «να βρούμε κάτι που θα βοηθήσει με το γάβγισμα τα πρωινά, επειδή επηρεάζει πραγματικά τον ύπνο μου».
Το “κάτι” μπορεί να είναι μια συνεργασία με εκπαιδευτή σκύλων, ώστε να δουλέψει το ζώο το άγχος του αποχωρισμού.
Στην περίπτωση που “ανέβουν” οι τόνοι, δεν έχει νόημα να τσακωθείτε -δεν θα “βγάλει” πουθενά. Προτιμήστε να πείτε «μπορεί αυτήν να μην είναι η καλύτερη στιγμή» και απομακρυνθείτε.
Επιστρέψτε όταν και οι δύο θα είστε πιο ήρεμοι και άρα θα υπάρχουν περισσότερες πιθανότητες να ακούσετε ο ένας τον άλλον».
Υποσχέθηκε αλλαγή, αλλά το μαρτύριο συνεχίζεται;
Ας πούμε πως ο γείτονας ζήτησε συγγνώμη και υποσχέθηκε να κάνει κάτι, ώστε ο σκύλος του να σταματήσει να γαβγίζει όλη την ημέρα, αλλά δεν βλέπετε κάποια αλλαγή.
Δεν θα οδηγήσει κάπου καλά, αν αρχίσετε να ουρλιάζετε ή να κοπανάτε τους τοίχους. Αντιθέτως, τέτοιες αντιδράσεις μπορεί να επιδεινώσουν την ένταση που νιώθει ήδη ο σκύλος.
Η Cheryl Groskopf, θεραπεύτρια οικογενειών και ζευγαριών προτείνει να επιστρέψουμε στην πόρτα του γείτονα/της γειτόνισσας και να πούμε κάτι του τύπου «εκτίμησα πραγματικά τη συζήτηση που κάναμε την περασμένη εβδομάδα, ωστόσο θα ήθελα να σε ενημερώσω ότι το γάβγισμα εξακολουθεί να συμβαίνει περίπου την ίδια ώρα, οπότε ήθελα να ρωτήσω τι άλλο θα μπορούσαμε να δοκιμάσουμε».
Λειτουργεί επιστημονικά γιατί δεν κρίνει τον ιδιοκτήτη, αλλά δείχνει τις πραγματικές συνέπειες (έλλειψη ύπνου) και προτείνει ρεαλιστικές, πρακτικές διεξόδους.
Εάν ο κηδεμόνας του ζώου συνεργάζεται με εκπαιδευτή ή κτηνίατρο, δώστε του λίγο χρόνο, αφού η αλλαγή συμπεριφοράς απαιτεί χρόνο -δεν γίνεται από τη μια μέρα στην άλλη.
Για την περίπτωση που ο κηδεμόνας του σκύλου απλά “κερδίζει” χρόνο, δεν επαναλαμβάνετε για τρίτη φορά τη συζήτηση. Αυτό που κάνετε είναι να παρουσιάσετε το θέμα στη σύσκεψη της πολυκατοικίας σε πρώτη φάση και να το συνεχίσετε από εκεί.
Πότε καλείς την αστυνομία
Αν το γάβγισμα είναι έντονο, συνεχόμενο και ενοχλητικό κατά τις ώρες κοινής ησυχίας, το αδίκημα είναι αυτόφωρο –πταίσμα ή πλημμέλημα, ανάλογα με τις ισχύουσες διατάξεις.
Αν το συνεχόμενο γάβγισμα συνοδεύεται από ενδείξεις ότι το ζώο υποφέρει ή παραμελείται (Ν. 4830/2021), καλείτε την αστυνομία (Άμεση Δράση) οποιαδήποτε ώρα της ημέρας ή της νύχτας.
Όπου “ενδείξεις” είναι αν ο σκύλος
- είναι μόνιμα δεμένος ή κλεισμένος σε μικρό μπαλκόνι (ή ταράτσα), χωρίς κατάλυμα.
- είναι εκτεθειμένος σε ακραίες καιρικές συνθήκες (πολύ κρύο, καύσωνας, βροχή), χωρίς προστασία.
- φαίνεται να μην έχει νερό ή τροφή, ή κλαίει επί ώρες επειδή έχει εγκαταλειφθεί μόνο του για μέρες.
Χρειάζεται να έχετε συγκεντρώσει και σχετικά αποδεικτικά στοιχεία –δεν αρκεί ο ισχυρισμός.
Μπορείτε επίσης να χρησιμοποιήσετε ωτοασπίδες ή μια συσκευή λευκού θορύβου για άμεση ανακούφιση. Αυτό που δεν κάνετε είναι να προσαρμόσετε τη ζωή σας, γύρω από το γάβγισμα του σκύλου που δεν είναι καν δικός σας.
Συμπερασματικά, η συνύπαρξη στην πόλη δεν απαιτεί να ανεχόμαστε τα πάντα, ούτε να κηρύσσουμε πόλεμο με το πρώτο “γαβ”. Απαιτεί απλώς να μιλάμε σαν ενήλικες πριν γίνουμε πρωταγωνιστές σε καυγά.
Να θυμάστε ότι ο σκύλος δεν φταίει σε τίποτα. Οι άνθρωποι, είμαστε αυτοί που οφείλουμε να βρούμε την άκρη.
