Οι U2 επέστρεψαν: Οι ιστορίες του “Carnaval de Luz” με Rosalía και Dolly Parton

Λίγες μέρες αφότου ανακοίνωσαν τις νέες ημερομηνίες της ευρωπαϊκής τους περιοδείας, οι U2 κυκλοφορούν την Παρασκευή 13 Νοεμβρίου το «Carnaval de Luz», τον πρώτο τους δίσκο με καινούργια τραγούδια μετά το «Songs of Experience» του 2017. Είναι το 16ο στούντιο άλμπουμ τους και έρχεται τη χρονιά που συμπληρώνουν μισό αιώνα από την πρώτη τους πρόβα σε μια κουζίνα στο Δουβλίνο.

Πριν από δυόμισι χρόνια, ο άνθρωπος που τους είχε μαζέψει για εκείνη την πρώτη πρόβα πήγε να τους δει στο Λας Βέγκας από τη θέση του θεατή. Ο Larry Mullen Jr. περίμενε ως την προτελευταία από τις 40 εμφανίσεις των U2 στο Sphere για να δει το σόου. Είχε σοβαρό πρόβλημα στον αυχένα και στη θέση του στα τύμπανα καθόταν ο Ολλανδός Bram van den Berg. Ο Larry άκουσε έναν άλλον ντράμερ να παίζει μέρη που είχε γράψει ο ίδιος όταν ήταν ακόμη παιδί.

«Δεν μπορούσα να παίξω. Πίστευα πως δεν θα ξανάπαιζα», είχε πει ο Larry στο Rolling Stone. Ο The Edge λέει πως χωρίς την επιστροφή του Larry πιθανότατα δεν θα έκαναν δίσκο. Στο κάτω κάτω, από τον Larry είχε ξεκινήσει η ιστορία των U2. Το 1976 κόλλησε μια χειρόγραφη αγγελία στον πίνακα του σχολείου του στο Δουβλίνο, ζητώντας μουσικούς για να φτιάξει μπάντα. Η πρώτη πρόβα έγινε στην κουζίνα του.

Δύο χρόνια αργότερα, τη μέρα που έκλεισε τα 18, ο Bono έγραψε το τραγούδι «Out of Control». Στην αυτοβιογραφία του «Surrender. 40 τραγούδια, μια ιστορία» (εκδόσεις Ψυχογιός), ευχαριστεί για την έμπνευση τον Joey Ramone, τραγουδιστή των Ramones. «Αλλά χωρίς τον Ετζ, τον Άνταμ και τον Λάρι – τα δικά μου θαυμαστά αδέλφια – κανένας και ποτέ δε θα το είχε ακούσει».

Σχεδόν μισό αιώνα αργότερα, οι τέσσερις εξακολουθούν να έχουν λόγο για όλα. Στον Guardian, ο Bono αποκαλεί χαριτολογώντας «σοβιέτ» τον τρόπο που αποφασίζουν και παραδέχεται ότι με τα χρόνια έχει γίνει πιο δύσκολο.

Πώς ξαναβρήκαν τον ήχο τους

Ο Adam Clayton, μπασίστας των U2, λέει στο Rolling Stone ότι στους προηγούμενους δίσκους οι αλλεπάλληλες προσθήκες είχαν θολώσει τον ήχο της μπάντας. Ο Larry Mullen Jr. θυμάται πως, με τόσους παραγωγούς να δουλεύουν πάνω στα τραγούδια, έφτανε να αναρωτιέται τι περίμεναν από τον ίδιο να κάνει. Αυτή τη φορά, λέει ο Clayton, ήθελαν να ακούγονται σαν τέσσερις άνθρωποι που παίζουν στο ίδιο δωμάτιο. Ο Ιρλανδός παραγωγός Jacknife Lee, που συνεργάζεται κατά διαστήματα με τους U2 από το 2004, έμενε με τον Larry στο στούντιο ως αργά, δοκιμάζοντας διαφορετικές ιδέες στα κρουστά. Και ο Clayton έχει μια παρατήρηση που θα περίμενες από μπασίστα. Αυτή τη φορά, επιτέλους, το μπάσο ακούγεται πιο δυνατά.

Το πρώτο κομμάτι, «Go (Carnaval de Luz)», είναι για τον Edge μια «δήλωση προθέσεων». Το Rolling Stone ακούει μέσα του την επιρροή των Suicide, του νεοϋορκέζικου ντουέτου που έφερε τα ηλεκτρονικά στο πανκ. Συνυπογράφει και παίζει συνθεσάιζερ ο Brian Eno, ο Βρετανός μουσικός και παραγωγός που συνεργάζεται με τους U2 από το «The Unforgettable Fire» του 1984. Ο Bono λέει πως σε ορισμένους δίσκους μια μπάντα πρέπει κατά κάποιον τρόπο να διαλυθεί και να ξαναφτιαχτεί μέσα στο στούντιο. Ο Edge το θέτει πιο απαλά. Ήθελαν να φτιάξουν μουσική που μόνο οι U2 θα μπορούσαν να φτιάξουν.

Ο Eno ήταν και στην Tate Modern στις 3 Νοεμβρίου, στη συναυλία έκπληξη που έδωσαν οι U2 για το BBC. Έπαιξαν σε μια παλιά δεξαμενή πετρελαίου του μουσείου, με τις εικόνες του έργου του «77 Million Paintings» να αλλάζουν στους τοίχους γύρω από το κοινό. Άνοιξαν με το «The Unforgettable Fire» και το «Bad» και έπαιξαν για πρώτη φορά ζωντανά δύο καινούργια τραγούδια που συνυπογράφει, το «Can’t Stop Us Now» και το «The Greatest Show on Earth». Στο τέλος ο Bono κατέβηκε στο κοινό, έφερε τον Eno στη σκηνή για το «With or Without You» και έβαλε τον κόσμο να φωνάζει ρυθμικά το επώνυμό του, σαν σε κερκίδα.

Ένα «κάποτε», ένα μπαλκόνι και η Rosalía

Στο «The Greatest Show on Earth» η μπάντα διαφώνησε για τον χρόνο ενός ρήματος. Ο Bono ήθελε να τραγουδήσει ότι κάποτε ήταν το μεγαλύτερο σόου στη Γη. Ο Edge πρότεινε να αφήσουν ανοιχτό το ενδεχόμενο να είναι ακόμη. Ο Clayton δοκίμασε μια εκδοχή σε ενεστώτα. Έμεινε το «κάποτε». Το τραγούδι μιλά για μια σχέση που πάει να τελειώσει, κι ακούγοντας τον Bono να το τραγουδά, εύκολα σκέφτεσαι και τους ίδιους τους U2. Ο τίτλος τού είχε έρθει από καιρό. Βρήκε πώς να τον χρησιμοποιήσει όταν είδε τον Elvis Presley να τραγουδά «You’ve Lost That Lovin’ Feelin’» σε ταινία συναυλίας του Αυστραλού σκηνοθέτη Baz Luhrmann.

Στο πρώτο σινγκλ, «Street of Dreams», ο Edge κόλλησε με τον ήχο του «Calle de Sueños». Ο Bono λέει στην ισπανική δημόσια τηλεόραση ότι η λέξη «όνειρο» τού ακουγόταν κάπως μαλακή για το λεξιλόγιο που είχαν μάθει στα πανκ στέκια. Στα ισπανικά βρήκε στη φράση κάτι σουρεαλιστικό. Στο γύρισμα του βίντεο στην Πόλη του Μεξικού έπιασε καταιγίδα, η γεννήτρια σταμάτησε και μια οικογένεια που καθόταν για φαγητό τούς άφησε να χρησιμοποιήσουν το μπαλκόνι της. Η σκηνή έμεινε στο βίντεο. Στην ίδια πόλη γυρίστηκε και το κλιπ του «Silencio», ενός κομματιού που χωράει όλη τη φασαρία του σε δυόμισι λεπτά surf punk.

Το «The Mirror Maker (Rosalía)» ξεκίνησε γύρω στο 2017 ως ντέμο του Edge, με επιρροές από τον Fela Kuti, τον Νιγηριανό πρωτοπόρο του Afrobeat. Το τραγούδι άλλαξε πολλές φορές μέχρι να πάρει την τελική του μορφή. Σύμφωνα με τον παραγωγό Jacknife Lee, στον δίσκο μπήκε η 196η εκδοχή του. Στην πορεία, το κομμάτι αφιερώθηκε στη Rosalía, την Καταλανή τραγουδίστρια που συνδυάζει το φλαμένκο με την ποπ. Ο Bono τη συγκρίνει με την Patti Smith για την περιέργεια με την οποία εξερευνά καινούργιους τρόπους έκφρασης. Πριν επικοινωνήσει με τη Rosalía για το τραγούδι, ζήτησε τη συμβουλή της Ισπανίδας ηθοποιού Penélope Cruz. Στην ηχογράφηση, ο ίδιος ο Bono τραγουδά σε φαλτσέτο, προσπαθώντας να πλησιάσει τον τρόπο που τραγουδά η Rosalía.

Και λίγο πριν βγει το «Carnaval de Luz», ένα άλλο τραγούδι, το «Glorify», που συνυπογράφει ο Ολλανδός DJ Martin Garrix, σήκωσε τον Bono από τον ύπνο. Όπως λέει, άρχισε να ξανακάνει τη μίξη στο μυαλό του και κράτησε σημειώσεις.

Γιατί καρναβάλι;

Ο Edge θυμάται ένα καρναβάλι στην Μπαΐα της Βραζιλίας. Ο Quincy Jones, ο θρυλικός Αμερικανός παραγωγός πίσω από το «Thriller», και ο Βραζιλιάνος μουσικός Gilberto Gil τούς είχαν πάει σ’ ένα μπαλκόνι για να βλέπουν τα άρματα να περνούν. Κάποια στιγμή ο Bono ζήτησε μικρόφωνο και βρέθηκε να τραγουδά με τη Βραζιλιάνα σταρ Ivete Sangalo.

Από τις ίδιες συνεδρίες ηχογραφήσεων προέκυψαν και τα δύο EP που κυκλοφόρησαν νωρίτερα μέσα στο 2026: το «Days of Ash», με τραγούδια εμπνευσμένα από την επικαιρότητα, το οποίο κυκλοφόρησε την Τετάρτη των Τεφρών, και το πιο εσωστρεφές «Easter Lily», που ακολούθησε τη Μεγάλη Παρασκευή του δυτικού ημερολογίου.

Στη νοητή σεκάνς της μπάντας, το καρναβάλι προηγείται. Ο Edge χρησιμοποιεί τον όρο «ανυπότακτη χαρά» για να περιγράψει το άλμπουμ, ενώ ο Bono φέρνει στο μυαλό του ένα ουκρανικό ντοκιμαντέρ που ξεκινά με ένα ρέιβ πάρτι εν μέσω πολέμου. Αυτή η ατμόσφαιρα διαποτίζει και το «Superficiality», όπου, όπως παρατηρεί ο Guardian, οι ειδήσεις ακούγονται στο βάθος, αλλά η μουσική παραμένει χορευτική.

Το “τελευταίο” της Dolly Parton

Το άλμπουμ ρίχνει αυλαία με το «Torn», ένα τραγούδι που έστειλε στον Bono η ίδια η Dolly Parton. Ο Bono και ο Johnny McDaid των Snow Patrol επεξεργάστηκαν ξανά τους στίχους, πλάθοντας την ιστορία μιας μητέρας που παρακολουθεί τους δυο γιους της να οδηγούνται σε ρήξη. Η Parton άκουσε και ενέκρινε την τελική μίξη, η οποία, σύμφωνα με την Island Records, αποτελεί την τελευταία φωνητική ερμηνεία που ηχογράφησε η μεγάλη κυρία της κάντρι. Ο Edge σημειώνει πως στο κλείσιμο του κομματιού, η φωνή της φέρει κάτι από τη συγκινητική δωρικότητα των ιρλανδικών μοιρολογιών.

Με το «Torn», ο δίσκος κλείνει με μια οικογενειακή ιστορία… Στο βιβλίο «Surrender» διαβάσαμε πώς δίστασε ο Bono να μοιραστεί μια δική του οικογενειακή ιστορία σε έναν παλιότερο δίσκο των U2. Λίγο πριν βγει το «Songs of Innocence», σκέφτηκε να βγάλει το «Iris», το τραγούδι για τη μητέρα του που είχε χάσει, γιατί ένιωθε πως είχε εκτεθεί περισσότερο απ’ όσο άντεχε. Ύστερα συνειδητοποίησε ότι το άλμπουμ θα κυκλοφορούσε την ίδια ημερομηνία που της είχε μιλήσει για τελευταία φορά. Πήρε τη σύμπτωση σαν παρηγοριά και κράτησε το τραγούδι.

Μια φράση από το «Iris» έγινε το μάντρα του. «Free yourself to be yourself». «Απελευθέρωσε τον εαυτό σου για να γίνεις ο εαυτός σου».

Πηγή: Rolling Stone, The Guardian, U2.com