Κι όμως, οι αρχαίοι Έλληνες αποτριχώνονταν! Ποιοι άνδρες έπρεπε να έχουν λεία σημεία στο σώμα

Η αρχαία Ελλάδα έδωσε πολλές “τεχνογνωσίες” στον πλανήτη, με την ατελείωτη λίστα να περιλαμβάνει και προϊόντα προσωπικής υγιεινής και περιποίησης του δέρματος, όπως και μεθόδους προσωπικής φροντίδας.

Για παράδειγμα, την αποτρίχωση του σώματος.

Όσα ακολουθούν προκύπτουν από αρχαίες γραμματειακές πηγές, όπως το “Βίοι Παράλληλοι” του Πλούταρχου, το “Θεσμοφοριάζουσες” του Αριστοφάνη και το “Χαρακτήρες” του Θεόφραστου, όπου αναφέρονται οι τελετουργίες.

Επίσης, στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Αθηνών μπορείτε να δείτε εργαλεία αποτρίχωσης και περιποίησης του δέρματος και του τριχωτού.

Για τις γυναίκες, ο κανόνας ομορφιάς ήταν να έχουν λείο, άτριχο σώμα, με την αποτρίχωση να γίνεται με τριχολαβίδες, δηλαδή χάλκινα τσιμπιδάκια, καύση με λαμπτήρες ελαίου ή αποτριχωτικές πάστες από ρητίνες και στάχτη.

Αποτρίχωση ωστόσο, έκαναν και οι άνδρες. Όχι όλοι και όχι παντού. Το ποιος και το μέρος που αποτρίχωνε, εξαρτιόταν από την ηλικία, την κοινωνική τάξη και το αν αθλούνταν.

Πώς αποτριχώνονταν οι αρχαίοι Έλληνες

Στην αθηναϊκή κοινωνία, η υπερβολική ανδρική περιποίηση γινόταν αντικείμενο άγριας σάτιρας. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν υπήρχαν trends αποτρίχωσης.

Χρησιμοποιούσαν λοιπόν, “ξυρό”, δηλαδή ξυράφι κατασκευασμένο από μπρούντζο και αργότερα, από σίδηρο. Είχε καμπυλωτό, ημισεληνοειδές σχήμα (σαν μισοφέγγαρο) και σταθερή λαβή.

Επειδή ο μπρούντζος στόμωνε εύκολα, έκαναν συχνά ακόνισμα σε ειδικές πέτρες, με λάδι και νερό.

Πριν την πράξη, μαλάκωναν την επιδερμίδα με χλιαρό νερό και μετά “περνούσαν” σε όλη την επιφάνεια μια στρώση ελαιόλαδου, ώστε να γλιστράει η λεπίδα. Κάποιοι χρησιμοποιούσαν και μείγμα στάχτης και νερού, που ήταν το πρωτόγονο καθαριστικό.

Αφότου ολοκλήρωναν, όπου είχαν κοπεί έβαζαν στυπτηρία (αλουμινόλιθο), κρασί, ξίδι ή μείγμα με μέλι και βότανα, όπως το χαμομήλι, για αντισηπτική και καταπραϋντική δράση.

Ποιοι αποτριχώνονταν

Όπως διάβασες ήδη, δεν ήταν κανόνας η αποτρίχωση του άνδρα -όπως ήταν για την γυναίκα-, εκτός και αν κάποιος ήταν αθλητής. Το λείο σώμα αναδείκνυε καλύτερα τη μυϊκή γράμμωση, η οποία αποτελούσε το απόλυτο ανδρικό πρότυπο της κλασικής τέχνης.

Επειδή εν τω μεταξύ, στα αρχαία γυμνάσια οι άνδρες αθλούνταν εντελώς γυμνοί, αποτρίχωναν τα πόδια, τα χέρια και το στήθος για πρακτικούς και αισθητικούς λόγους.

Μετά την άσκηση, έξυναν με τη στλεγγίδα (μια καμπυλωτή μεταλλική λεπίδα με λαβή) το μείγμα λαδιού, άμμου και ιδρώτα που κάλυπτε το σώμα τους.

Το εργαλείο γλιστρούσε πολύ πιο εύκολα σε άτριχο δέρμα. Δεν τραβούσε τις τρίχες κι έτσι δεν προκαλούσε θυλακίτιδες ή μολύνσεις.

Αποτρίχωση, αλλά σε ένα συγκεκριμένο μέρος, έπρεπε να κάνουν τα μειράκια, δηλαδή οι νέοι στις παιδεραστικές σχέσεις της εποχής.

Καταγραφές αναφέρουν ότι ήταν προαπαιτούμενο να διατηρούν λεία, απαλή και άτριχη επιδερμίδα, με ιδιαίτερη έμφαση στο εφήβιο, καθώς η έντονη τριχοφυΐα σηματοδοτούσε το τέλος της νεανικής γοητείας και τη μετάβαση στην ανδρική ωριμότητα.

Στους ώριμους άνδρες, η πλήρης αποτρίχωση του εφήβιου θεωρούνταν συχνά ύποπτη ή ένδειξη «θηλυπρέπειας» και παθητικού σεξουαλικού ρόλου.

Αντιθέτως, η πλούσια γενειάδα ήταν “σύμβολο” της σοφίας, του ανδρισμού και του κύρους ενός πολίτη, με το ξύρισμα να επιτρέπεται μόνο ως ένδειξη βαρύτατου πένθους ή τιμωρίας (ατίμωσης), τουλάχιστον μέχρι την εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ο οποίος επέβαλε το ξυρισμένο πρόσωπο στους στρατιώτες του, μετατρέποντάς το σε απόλυτη τάση.