Ήρωες με βασικό μισθό

Διαβάζεται σε 3'
Ήρωες με βασικό μισθό
Η δουλειά αυτή δεν πληρώνεται με όλα τα λεφτά του κόσμου. Ομως σίγουρα η πολιτεία μπορεί να προσφέρει μεγαλύτερη αξιοπρέπεια σε αυτούς τους ανθρώπους SOOC

Δεν ξέρω πόσο πρέπει να αμείβεται ένας άνθρωπος που μπαίνει στη φωτιά για να βγάλει κάποιον άλλον. Δεν υπάρχει τιμοκατάλογος γενναιότητας. Ξέρω όμως ότι υπάρχει κάτι άβολο στην εικόνα ενός κράτους που απονέμει τιμές με την ίδια ευκολία που εγκρίνει χαμηλές αποδοχές.

Οι πυροσβέστες που σκοτώθηκαν στο Ζεφύρι ήταν πενταετούς υποχρέωσης. Ο ένας ήταν 23 ετών και μόλις είχε βγει από τη σχολή της Πυροσβεστικής. Ο άλλος ήταν 44 ετών. Το μισθολόγιο αυτής της κατηγορίας μας λέει ότι ο νεαρός δούλευε για 998 ευρώ, μικτά. Ο μεγαλύτερος, ανάλογα με την προϋπηρεσία του, το πολύ να έπαιρνε 1.300 ευρώ, επίσης μικτά. Οι πυροσβέστες πενταετούς υποχρέωσης αμείβονται με λιγότερα χρήματα από τους συναδέλφους τους που είναι ενταγμένοι στο Ειδικό Μισθολόγιο των Σωμάτων Ασφαλείας.

Ασφαλώς το ύψος των αποδοχών δεν έχει καμία σχέση με τις συνθήκες υπό τις οποίες χάθηκαν αυτοί οι άνθρωποι. Ακόμα και αν αμείβονταν με τα διπλάσια, η τραγωδία δεν θα είχε αποτραπεί.

Ομως τα ποσά μας δείχνουν κάτι θλιβερό για το πώς αξιολογούμε, ως κράτος και κοινωνία, αυτές τις δουλειές. Και δεν ισχύει μόνο για τους πυροσβέστες, αλλά για ένα πλήθος ένστολων λειτουργών που φεύγουν το πρωί για τη δουλειά τους και δεν ξέρουν αν θα επιστρέψουν το μεσημέρι στις οικογένειες τους.

Τώρα τους αποχαιρετάμε με τιμές. Θα ακουστούν λόγια για την αυταπάρνηση, την προσφορά και το ύψιστο καθήκον. Και όλα θα είναι αληθινά. Μόνο που η αναγνώριση της προσφοράς τους έρχεται με έναν τρόπο που δεν κοστίζει σχεδόν τίποτα. Τα μεγάλα λόγια είναι δωρεάν. Οι αξιοπρεπείς μισθοί όχι. Το έχουν αυτό το χαρακτηριστικό τα επαγγέλματα που διακρίνονται από την έννοια της προσφοράς προς το κοινωνικό σύνολο. Στον θάνατο βλέπουμε ήρωες. Στη μισθοδοσία είναι δημόσιοι υπάλληλοι χαμηλού κόστους.

Δεν θα γινόμουν πυροσβέστης ακόμα και αν ήταν η μοναδική μου επιλογή. Δεν έχω την απαραίτητη δόση γενναιότητας για να μπω σε ένα φλεγόμενο σπίτι και να σώσω ανθρώπους ή να σταθώ απέναντι στο πύρινο μέτωπο που κατατρώει το δάσος. Ευτυχώς υπάρχουν αυτοί που διαθέτουν τα ψυχικά αποθέματα για τη δουλειά. Μπορεί να τους προσέλκυσε η μονιμότητα και η σιγουριά του Δημοσίου. Σίγουρα η διάθεση προσφοράς στην κοινωνία και η ικανοποίηση που παίρνεις όταν κάνεις κάτι αληθινά. Αλλωστε όταν μπαίνεις σε ένα φλεγόμενο κτίριο δεν σκέφτεσαι το χιλιάρικο της μισθοδοσίας. Αυτό μπορεί να το σκεφτείς το βράδυ, όταν αναλογιστείς αν αξίζει τον κόπο και το ρίσκο.

Δεν ξέρω πόσο πρέπει να αμείβεται ένας άνθρωπος που μπαίνει στη φωτιά για να βγάλει κάποιον άλλον. Δεν υπάρχει τιμοκατάλογος γενναιότητας. Ξέρω όμως ότι υπάρχει κάτι άβολο στην εικόνα ενός κράτους που απονέμει τιμές με την ίδια ευκολία που εγκρίνει χαμηλές αποδοχές. Εντάξει, κάποιοι πρέπει να κάνουν αυτή τη δουλειά. Και η πολιτεία δεν μπορεί να τους υποσχεθεί ότι θα επιστρέφουν πάντα στο σπίτι τους -αυτή είναι η φύση της δουλειάς. Μπορεί, όμως, να φροντίσει ώστε όταν επιστρέφουν, να μη χρειάζεται να ανησυχούν και για το πώς θα πληρώσουν το νοίκι τους.

Ροή Ειδήσεων

Περισσότερα