Τricky Live

Tρίτη και φαρμακερή… Θα μπορούσε να πει κανείς ότι ύστερα από τις δύο προηγούμενες εμφανίσεις του στην Ελλάδα, η επιτυχία και αυτού του live ήταν αναμενόμενη. Το 2008 όμως ήταν η χρονιά που είδαμε τον TRICKY να επανέρχεται μετά από τόσο καιρό στο προσκήνιο της Τrip Hop σκηνής με το “West Knowle boy”, αναβιώνοντας την κλασική σχολή του Βristol.Μια σχολή την οποία ίδρυσε μαζί με τους Portishead και τους Massive Αttack, κάνοντας το πρώτο του προσωπικό άλμπουμ στα τέλη της δεκαετίας του ’80 με τίτλο MaxinQuaye (εμπνευσμένο απο το όνομα της μητέρας του – Maxin Quaye- που αυτοκτόνησε όταν ακόμα εκείνος ήταν 4 ετών).



Κλασικά απόμακρος και με γυρισμένη την πλάτη του στο κοινό για μεγάλο μέρος της συναυλίας ο Τricky δεν παρεξηγήθηκε από τον κόσμο και νωρίς νωρίς κατάφερε να κάνει τους πάντες να “χτυπιούνται” υπό τους ήχους παλιών ή νέων του τραγουδιών. Ο ήχος – τουλάχιστον για όσους είχαν την τύχη να είναι μπροστά – πολύ προσεγμένος και το σκηνικό κλασικά όσο πιο σκοτεινό γίνεται.



Τι πρέπει να ξέρετε για τη συναυλία αυτή:



Ο νάρθηκας που φορούσε ο Tricky στο πόδι του (διακοσμητικός ή όχι μάλλον δε θα το μάθουμε ποτέ) καθ’ όλη τη διάρκεια του live.



Το γεγονός ότι ο Tricky τραγούδησε με ασύρματο μικρόφωνο, κάτι το οποίο δεν συνηθίζει.



Ότι η συναυλία τελείωσε με διασκευή Τricky του Ace Of Spades των Μotorhead!








Πηγαίνοντας προς την έξοδο τα σχόλια που ακούστηκαν ήταν μόνο θετικά. Πολλοί είπαν ότι ο Τricky είναι “πατέρας”, ακόμη και μάγο τον χαρακτηρίσαν! Όλοι πάντως συμφώνησαν ότι στη σκηνή εμφανίστηκε μία διαστημική μπάντα με ένα ΡΟΚ μαέστρο που αντέχει στο χρόνο!



Όπως άλλωστε είπε ο ίδιος για τον εαυτό του και τη νέα του δουλειά.:“
Νιώθω ξανά σαν να είναι ο πρώτος δίσκος μου. θέλω να βγω και να περιοδεύσω για πολύ καιρό. Δεν είμαι όμως σίγουρος, ότι αυτός ο δίσκος θα ήταν τόσο συναρπαστικός αν δεν είχα περάσει αυτά τα χρόνια στο Bronx, ανώνυμος, να πρέπει να περιμένω στις ουρές για να μπω στα clubs όπως όλοι οι άλλοι. Συνειδητοποίησα ότι είχα αρχίσει να θεωρώ αυτονόητη αυτή την απίθανη ζωή του μουσικού. Είχα ανάγκη να προσγειωθώ λίγο. Τώρα αισθάνομαι σαν παιδί ξανά. “



ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: Βλασσόπουλος Γιώργος