Να μπορείς να χαίρεσαι, αλλά και να προσφέρεις: Η ιστορία του Μohammed

«Όταν πήγαινα στο Λύκειο στην Ελλάδα, σκεφτόμουν τι να κάνω, αφού κατάλαβα ότι είχε τελειώσει για μένα και παιδικό μου όνειρο να γίνω ποδοσφαιριστής. Ήθελα να ασχοληθώ με κάτι που να μου δίνει χαρά, να είμαι ήρεμος και ικανοποιημένος με αυτό που κάνω, αλλά και να βάλω κι εγώ ένα χέρι να κάνω κάτι καλό για την ανθρωπότητα».

Ο 24χρονος Mohammed, πρόσφυγας κουρδικής καταγωγής από το Ιράκ, μιλάει με μια σιγουριά ασυνήθιστη για την ηλικία του για τα χρόνια που καθόρισαν τις επιλογές του και τον οδήγησαν να σπουδάζει πλέον στο Τμήμα Νοσηλευτικής στο Ελληνικό Μεσογειακό Πανεπιστήμιο στο Ηράκλειο. Όταν έφτασε το 2018 ως πρόσφυγας με την οικογένειά του στη Θεσσαλονίκη μέσω του Έβρου, ήταν σχεδόν 17 ετών και είχε αφήσει πίσω του τα θρανία και μια διαδρομή ενός καλού μαθητή, με μεγάλη αγάπη για το ποδόσφαιρο. Στη δομή φιλοξενίας των Διαβατών, όπου πέρασε το πρώτο διάστημα παραμονής του στην Ελλάδα, άρχισε κατευθείαν να προσπαθεί να μάθει ελληνικά. Έβλεπε ελληνικά καρτούν για να συνηθίσει τη γλώσσα, γράφτηκε σε μαθήματα που προσέφεραν οργανώσεις – τo SolidarityNow και η Arsis – μέσα στη δομή και μετά στο κέντρο της πόλης.

Δεν δίστασε να παίρνει τρία λεωφορεία από τη δομή για να πηγαίνει σε μαθήματα στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Μέσα σε λίγους μήνες ήταν σε θέση να επικοινωνήσει στα ελληνικά, με το λεξιλόγιό του να εμπλουτίζεται συνεχώς, προς μεγάλη έκπληξη της Συντονίστριας Εκπαίδευσης Προσφύγων (ΣΕΠ) της Δομής, Βικτώριας Κοεμτζοπούλου, η οποία τον βοήθησε να γραφτεί στο Επαγγελματικό Λύκειο (ΕΠΑΛ). Χάρη στη γνώση ελληνικών, ο Μohammed συνόδευε συχνά άλλους πρόσφυγες της δομής στα ιατρικά τους ραντεβού για να βοηθήσει με τη διερμηνεία. «Είχα αρχίσει να μαθαίνω σιγά-σιγά και ιατρικούς όρους στα ελληνικά. Συνοδεύοντας άλλους έβλεπα το έργο των γιατρών από κοντά, που είναι κάτι πολύ σπουδαίο. Κι έτσι, αγάπησα αυτό το επάγγελμα στην πορεία» εξηγεί για το πώς από το όνειρο του ποδοσφαίρου πέρασε στην αγάπη για την ιατρική.

Για έναν μαθητή που γράφτηκε πρώτη φορά στο ελληνικό σχολείο στην Α’ Λυκείου, η πορεία προς τις πανελλαδικές εξετάσεις δεν ήταν κάτι απλό. Είχε ο ίδιος μεγάλο πείσμα και επιθυμία, είχε όμως και τη στήριξη του σχολείου του, του 12ου ΕΠΑΛ Θεσσαλονίκης, που όπως λέει επισκέπτεται όποτε επιστρέφει Θεσσαλονίκη για να δει τον Διευθυντή και τους καθηγητές του. Μιλάει με εκτίμηση και θαυμασμό για τους καθηγητές που του έκαναν δωρεάν ιδιαίτερα μαθήματα όποτε είχαν κενά, για τη φιλόλογο και τον μαθηματικό του που τον στήριζαν εξ αποστάσεως για να ξαναδώσει πανελλαδικές. «Ήμουν και λίγο τυχερός, έτσι δεν είναι;» αναρωτιέται χαμογελώντας για όλους τους δασκάλους που στάθηκαν δίπλα του και του έδωσαν όπως λέει πολύτιμο κίνητρο.

Ο Mohammed είναι πλέον τριτοετής φοιτητής στη νοσηλευτική, κάτι που είναι όπως λέει λειτούργημα και όχι μόνο επάγγελμα και απολαμβάνει τα μαθήματα κλινικής άσκησης. Του αρέσει ακόμα και η διαδικασία αιμοληψίας, σε βαθμό που να παρατηρεί τους ανθρώπους στο δρόμο στα χέρια για να δει αν έχουν καλές φλέβες. Παράλληλα, όποτε του το επιτρέπει το πρόγραμμά του, εργάζεται σε γηροκομείο, όπως έκανε και όσο ζούσε στη Θεσσαλονίκη, καθώς αγαπάει να βρίσκεται δίπλα σε ανθρώπους που να μπορεί να φροντίζει. «Δεν ξέρω πώς θα είναι οι συνθήκες και τι θα θέλω όταν τελειώσω τη νοσηλευτική, αλλά νομίζω ότι δεν θα αφήσω το όνειρο της ιατρικής. Σκέφτομαι να δώσω κατατακτήριες εξετάσεις και να περάσω μετά» λέει ο Mohammed, που έχει ήδη στο μυαλό του ότι θα ήθελε να ασχοληθεί με την ειδικότητα της καρδιολογίας. «Είμαι πεισματάρης άλλωστε. Και η οικογένειά μου δεν έχει ακόμα γιατρό, θα γίνω ο πρώτος», προσθέτει γελώντας.

Για τους ανθρώπους που γνωρίζουν καιρό τον Mohammed, όπως η Βικτώρια από τη δομή των Διαβατών, ξέρουν ότι όταν βάλει έναν στόχο στο μυαλό του δεν είναι εύκολο να απομακρυνθεί από αυτόν. «Δεν είναι όλοι οι δρόμοι εύκολοι, ούτε ξεκινούν όλοι από το ίδιο σημείο. Όμως ο Mohammed έχει αποδείξει ότι η δύναμη, η επιμονή, η υπομονή και η πίστη στις δυνατότητές σου μπορούν να σε οδηγήσουν ακόμη και στις πιο δύσκολες διαδρομές μέχρι τον τερματισμό. Έναν τερματισμό που, στην πραγματικότητα, είναι ταυτόχρονα και η αφετηρία για τον επόμενο στόχο.»

Προς το παρόν, ο Mohammed ετοιμάζεται για την περίοδο της εξεταστικής και ακολουθεί ένα αυστηρό πρόγραμμα μαθημάτων και διαβάσματος. Στο Ηράκλειο έχει κάνει φίλους και αγαπάει όπως λέει τους ανθρώπους και τις αξίες του τόπου, που διατηρούνται ζωντανές. Τα καλοκαίρια του επιστρέφει στη Θεσσαλονίκη, βλέπει γνωστούς και βοηθάει όπως μπορεί στην οικογενειακή επιχείρηση, ένα εστιατόριο αραβικής κουζίνας που άνοιξαν πρόσφατα οι δικοί του. Το ότι μιλάει άπταιστα ελληνικά έπαιξε όπως λέει κομβικό ρόλο στη ζωή του, τον σεβασμό των άλλων, την ένταξή του, αλλά και τη βοήθεια που μπορεί να προσφέρει στους γύρω του.

Άλλωστε, πιστεύει πολύ στο να μπορούν οι άνθρωποι να επικοινωνούν, να μαθαίνουν και να καταλαβαίνουν πέρα από στερεότυπα και μύθους που μπορεί να καλλιεργούνται γύρω από τους πρόσφυγες στον δημόσιο λόγο. «Στα αραβικά έχουμε μια παροιμία: ο άνθρωπος εχθρεύεται αυτό που δεν γνωρίζει», αναφέρει για το πώς μπορεί ο φόβος να δημιουργεί απόσταση από όσα δεν έχουμε δοκιμάσει ή γνωρίσει από κοντά. Και ο ίδιος φροντίζει να γνωρίζει όσα περισσότερα μπορεί από τους ανθρώπους και τους τόπους που συναντά στην πορεία του.